Search

11 years after I graduated with distinction from my master's in Petroleum Engineering, I walked through the door of one of the largest oil companies. 11 years ago, just before I completed my studies, I was selected among thousands of students in the United Kingdom for Shell's graduate program. But a few months later, oil prices were so low that every new investment froze, along with all recruitment programs. I worked in any job I could to make a living. From university conducting research to being a waiter and a mathematics teacher. I later returned to Greece and worked for a large Greek shipping company in Piraeus. There, I experienced the medieval times in the workplace. Insults, shouting, belittlement. From a person high up in the hierarchy but with far less knowledge and ability than me. When I realized that the situations I was living through were sick and that I was at risk of becoming like those who had gotten used to them, I made the decision to resign. I resigned in a way that made an impact. My resignation became a catalyst for many changes, and that toxic person was finally fired six months later. For 13 years, he shattered many souls, but today I owe him a thank you. Due to what I experienced with him, I decided to immigrate to the Netherlands. In the Netherlands, I experienced another world. Respect, opportunities, recognition of value. Until today, I have always had leaders with abilities, knowledge, and above all, immense wisdom in managing people. Managing people through communication according to each person's personality, not through power and fear. In my new position, I was asked to travel to Norway representing my team. I just finished a presentation with representatives from major companies in the field present. Dozens of nationalities. Different backgrounds. But everyone shared the same culture. A culture of collaboration, respect, and safety (mental and physical) at work. I received compliments immediately after the presentation from my team leadership. A leadership that does not hesitate to reward. A leadership that inspires by example and shows genuine interest in the well-being of its team members in practice. As I was leaving the building, I took this photo to remember that it took me 11 years. 11 years after completing my studies in the field, I found myself crossing the threshold of a company in the industry. It's never too late... As long as you make the decision to leave any rotten environment before it starts rotting you too. #Norway #Netherlands (translated)

‼️ Police officer with numbers written in marker on insignia that are not visible not just to the naked eye, but not even to a full HD camera. 👉 And right next to him another police officer with no identification numbers at all 🤡 This is the big clownery of the Greek state and the Greek government: one has something written in marker that no one can see, the one next to him has nothing, and everyone generally does whatever they want, while the government continues to breach what it itself said, that it would put insignia on the police officers. Do you believe that the government is fooling us or just forgot? (translated)

Here I will not speak only as an analyst but also as a Macedonian, because the issue needs clarification. First of all, no one can impose on anyone the adoption of any issue at the level of internal policy. But, Alexander, they signed a treaty. Yes, but what mechanism controls the schools? Is there some magical way to get into the minds of the people of Skopje and take away their idea of Macedonism? Let's get serious. This particular treaty represents a defeat for Greece at the geopolitical level because it gave an excuse to a weak opponent to defeat us with meager means. Skopje has no reason to abandon such a strategy, especially since they receive support from Turkey, and because they have secured participation in NATO. How can Greece mitigate the consequences? Carrot and stick. As people north of our borders, as well as east of them, have always understood. Some of the inhabitants of Skopje are begging to receive a Greek passport. Another part has a fluid national consciousness, with all that this entails. Taking control of the finances of this state is the first step that must be taken. The second is long-term but requires a lot of effort: the integration of the inhabitants of the southern areas aimed at creating a buffer zone that will be controlled by Greece. I am referring to the line of Ohrid-Monastir-Veche. This can be done with tools that I will not mention here. Any encouragement, however, is doomed to fail. We should keep in mind that Skopje is following the same tactic as Albania: appropriating a historical past that does not belong to them, as they are states with fluid national consciousness that, being weak, are looking for stability from somewhere. Regarding Skopje, there are two significant moves that I believe constitute critical factors: ▫️The recognition of their church by the Ecumenical Patriarchate. I think this will alleviate the feelings of the inhabitants of the country in the long term through religious sentiment. ▫️Greece cleverly leaves Bulgaria to do the dirty work regarding the claims so as to heighten the fear of the people of Skopje about possible absorption by Bulgaria. This may create countervailing forces internally along with the pressure from the Albanian speakers so that Skopje is forced to turn toward Greece. In any case, dealing with our northern neighbors requires a Byzantine approach. Admittedly, however, the Greek side considers Turkish influence there to be the catalyst for many issues. (translated)

«Το παιδί που ζει με τον φόβο χρειάζεται έναν ασφαλή τρόπο να ακουστεί»Για το σύστημα κοινωνικής προστασίας στην Ελλάδα, τις πολιτικές, τις παρεμβάσεις και τις προκλήσεις μίλησε η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου στην ομιλία της στην ημερίδα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ) με θέμα «Παιδική κακοποίηση. Από την αναγνώριση στην προστασία». #ΠαιδικήΚακοποίηση #ΚοινωνικήΣυνοχή #ΠροστασίαΠαιδιών

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθαρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδεχθεί συμφωνία, η οποία θα απαιτούσε την αναγνώριση της κυριότητας του Βρετανικού Μουσείου στα Γλυπτά, ούτε ένα σχήμα, βάσει του οποίου τα τμήματα του μνημείου θα «δανείζονταν» στη χώρα μας. #ΓλυπτάΠαρθενώνα #ΒρετανικόΜουσείο #ΠολιτιστικήΣυνεργασία

Καταδικάζουμε τις προκλητικές δηλώσεις Ερντογάν για αναγνώριση του ψευδοκράτους, όπως διατυπώθηκαν στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Με την άτεγκτη στάση της, η Τουρκία όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά υπονομεύει την προσπάθεια του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για #Ερντογάν #Κυπριακό #ΗνωμέναΈθνη #CY #TR #UN

Ο Αλέκος Χαλβατζής αποχαιρετά τον κομμουνιστή πατέρα του, Σπύρο Χαλβατζή. Για όσους ήμασταν εκεί ο χρόνος για 16 λεπτά σταμάτησε. Καθώς τον ακούγαμε κάτω απ'την βροχή. Μια ομιλία βαθιά πολιτική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη. Στην αρχή μας μίλησε για τον Σπύρο Χαλβατζή ως το πέμπτο παιδί μια φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του τον είδε για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμη βρέφος, σε επισκεπτήριο, λίγο πριν σταλεί στη Μακρόνησο, απ’ όπου θα επέστρεφε χρόνια αργότερα. Έτσι ο μικρός Σπύρος έμαθε να μιλάει, να περπατάει και έφτασε σχεδόν μέχρι το σχολείο μεγαλώνοντας, με «έναν πατέρα ιδεατό». Στη συνέχεια ο Αλέκος Χαλβατζής έκανε κάτι δύσκολο. Και συγκλονιστικό Δεν μίλησε μόνο για τον αγωνιστή, τον κομμουνιστή, τον επαναστάτη. Μίλησε για τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά. Για τις αντιφάσεις του, τις πληγές του, τις αδυναμίες του. Αρνήθηκε να κάνει τον πατέρα του εικόνισμα. Διότι όπως είπε «μόνο η αλήθεια, και ολόκληρη, είναι επαναστατική». Μίλησε ανοιχτά για την κατάθλιψη και την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου που όλοι είχαν μάθει να βλέπουν ως «αλύγιστο». Για έναν κομμουνιστή μιας γενιάς που μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτει καμία αδυναμία, ότι πρέπει να καταπίνει το πρόβλημα, να χαμογελά και να συνεχίζει. Όπως αναφέρει ο Αλέκος, αυτοί ακριβώς οι κανόνες τούς επέτρεψαν να περάσουν «μέσα από φωτιά και από σίδερο» και να μη λυγίσουν. Είχαν όμως μεγάλο κόστος. Πίσω από τις ιστορίες των «χαλκέντερων» κομμουνιστών υπήρχαν άνθρωποι με ουλές και πληγές, άνθρωποι που πολλές φορές δεν είχαν μάθει ούτε να πουν στους πιο κοντινούς τους: «δεν είμαι καλά». Γιατί ένας επαναστάτης δεν παύει να είναι άνθρωπος. Η γενναιότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου, πόνου ή ψυχικής εξάντλησης. Και η αναγνώριση της ανθρώπινης ευαλωτότητας δεν μικραίνει έναν αγωνιστή. Τον κάνει πραγματικό. Και ύστερα περιέγραψε μια από τις τελευταίες αναλαμπές-στιγμές χαράς του Σπύρου Χαλβατζή. Επιστρέφει για τελευταία όπως αποδείχτηκε φορά, στην πατρίδα του, την Κοζάνη, σε ένα αποκριάτικο πανηγύρι. Κρατά από το ένα χέρι τον παιδικό του φίλο και από το άλλο τον εξάχρονο εγγονό του. Και τραγουδά: «Πέντε αδέρφια ήμασταν και τα πέντε παλαβά…» Ένας άνθρωπος που πέρασε μια ολόκληρη ζωή μέσα στους αγώνες, στις διώξεις, στην πολιτική, στις ήττες και στις ελπίδες, να επιστρέφει στο τέλος στην πατρίδα του, στον φίλο των παιδικών του χρόνων, στο εγγόνι του, στο τραγούδι. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ πιο γλυκό, πιο συγκλονιστικό, πιο ουμανιστικό και πιο ανθρώπινο αποχαιρετισμό από έναν κομμουνιστή γιο στον κομμουνιστή πατέρα του. Αλέκο, σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Και σας ευχαριστώ οικογενειακά για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, στην καταγραφή μιας τόσο προσωπικής στιγμής, που είναι ταυτόχρονα και μια στιγμή της ιστορίας του τόπου μας. Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια. Να συνεχίσουμε τον αγώνα του. #Χαλβατζής #Κομμουνισμός #Αγωνιστής

Η μητέρα του θύματος Βάιου Βλάχου, Μαρία Θεοδωρή, συγκλόνισε την αίθουσα του δικαστηρίου κατά την κατάθεσή της στη δίκη για την τραγωδία στα Τέμπη, ζητώντας απαντήσεις για την κατάσταση μετά το δυστύχημα και εκφράζοντας την αγωνία της για την αναγνώριση του γιου της. #ΔίκηΤέμπη #Θύματα #Κοινωνία

Ξεχωριστός, μοναδικός, ο άνθρωπος που μας έκανε να ζήσουμε το όνειρο! Να δούμε τον ΘΡΥΛΟ με ένα ευρωπαϊκό! Ένας ΚΥΡΙΟΣ, ψήλωσε τον Ολυμπιακό στην Ευρώπη. Με τέσσερα τρόπαια μέσα σε δυόμιση χρόνια, πρόσφερε πολλά. Εκτίμηση, σεβασμός, αγάπη, αναγνώριση, τα αξίζει και θα τα έχει για μία ζωή! Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, εξελίχθηκε σε… οδηγό ζωής. Να σε κάνει να πιστεύεις πως όλα μπορείς να τα καταφέρεις, να διεκδικείς μέχρι… τέλους! Μεγάλε Μεντιλίμπαρ, να σε έχει ο Θεός καλά και ελπίζω μία ημέρα, να επιστρέψεις στο σπίτι σου για να γνωρίσεις την αποθέωση! Περήφανος που σε έζησα από κοντά, στις «μάχες» των ματς, εκεί με την «καλημέρα» σου σε τόσα ταξίδια, ΚΥΡΙΟΣ. Εύχομαι τα καλύτερα… #Mendilibar #Olympiacos #Μεντιλίμπαρ #Ολυμπιακός #Ποδόσφαιρο

Η παράσταση «Τρωάδες» του Ευρυπίδη επαναφέρει το έργο με ένα μεικτό θίασο 22 ερμηνευτών και ερμηνευτριών, προσφέροντας μια πολιτικά και κοινωνικά προσανατολισμένη αναγνώριση του πολέμου μέσα από τη φωνή και το σώμα των γυναικών, και ταυτόχρονα προβάλλει την ισότητα και την προσβασιμότητα στην τέχνη για όλους. #Τρωάδες #Προσβασιμότητα #Ισότητα