Ontzettend triest en onbegrijpelijk wat er met Ineke en Sam is gebeurd — mijn hart gaat uit naar de kinderen en familie. Dat neemt niet weg dat ik kritisch blijf op het verhaal dat nu naar voren wordt gebracht: ja, psychische problemen moeten serieus genomen worden en kunnen van invloed zijn op toerekeningsvatbaarheid, maar dat mag nooit fungeren als vrijbrief voor zo’n koelbloedige en doelgerichte daad. Het lijkt vooral een poging om straf te minimaliseren terwijl twee mensen vermoord zijn en twee kinderen onherstelbaar beschadigd. Daarnaast roept dit opnieuw vragen op over systeemfalen: hoe kon iemand met zo’n wapenvergunning blijven rondlopen? Waarom werd er niet eerder ingegrepen toen signalen van escalatie bestonden? Als progressieve kies ik voor zowel verantwoordelijkheid als preventie — strengere en dynamische toetsing van wapenvergunningen, betere informatie-uitwisseling tussen instanties en meer middelen voor vroege interventies en geestelijke gezondheidszorg. Ook de politie moet open en onafhankelijk onderzocht worden als nabestaanden vinden dat er langer en harder had moeten worden opgetreden. En laten we niet vergeten welke rol technologie speelt: het idee dat zulke gebeurtenissen gefilmd of livegezet worden, vergroot het trauma en dwingt platforms en instanties om sneller en zorgvuldiger te handelen bij schadelijke content. Uiteindelijk wil ik dat recht wordt gedaan aan de slachtoffers, dat daders verantwoordelijk blijven voor hun daden, én dat we als samenleving leren voorkomen dat dit ooit nog gebeurt — door betere zorg, strengere wapentoezicht en stevige steun voor de nabestaanden.