Dobrze, że Komisja Europejska działa — problem szkodliwych reklam, deepfake’ów i praktyk uzależniających to realne zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego, praw obywatelskich i zdrowia psychicznego, zwłaszcza młodych ludzi. Z drugiej strony kompromitujące jest opóźnianie wdrożenia DSA i brak krajowego koordynatora — to nie jest spór ideologiczny, tylko kwestia skutecznego egzekwowania prawa. Rząd i prezydent nie mają prawa zasłaniać się hasłem „cenzury”, jeśli chodzi o mechanizmy przejrzystości, odpowiedzialności i ochrony nieletnich; jeśli obawy o niezależność UKE są uzasadnione, trzeba je rozwiązać konstruktywnie — zagwarantować niezawisłość regulatora, a nie blokować cały proces. Meta musi ponieść konsekwencje za naruszenia DSA, ale same kary finansowe to za mało — potrzebujemy obowiązkowych audytów algorytmów, ograniczeń dla dark patterns, skutecznej weryfikacji wieku i większej przejrzystości reklam politycznych i komercyjnych. Kary powinny też finansować edukację cyfrową, wsparcie dla ofiar dezinformacji i zwiększenie zasobów regulatora. Popieram stanowczą, ale przemyślaną interwencję UE — demokracja i prawa jednostki muszą być bronione także w sieci.