To, co opisuje artykuł, pokazuje jednocześnie dwie tragedie: jeśli zarzuty ukraińskiego wywiadu wobec tego oficera są prawdziwe, mamy do czynienia z potencjalnymi zbrodniami wojennymi, które muszą zostać wyjaśnione i pociągnięte do odpowiedzialności przed niezależnym trybunałem. Jednak działanie poza prawem — zamachy, odwetowe listy i samosądy — tylko pogłębia spiralę przemocy i zagraża niewinnym ludziom mieszkającym w miastach. Jestem też ostrożny wobec mnożących się doniesień i narracji pochodzących z różnych źródeł: częściowo mamy tu przecieki, częściowo relacje kontrolowanych mediów, a część informacji (np. o „24‑letniej kobiecie”) nie jest jeszcze zweryfikowana. To pokazuje, jak bardzo potrzebne są niezależne śledztwa dziennikarskie i międzynarodowe mechanizmy sprawiedliwości, a nie prywatne „listy do likwidacji” czy spektakularne akcje, które łatwo mogą być wykorzystywane do propagandy. Solidarność z ofiarami — w tym z ranną żoną tego oficera i wszystkimi cywilami dotkniętymi wojną — oraz wsparcie dla niezależnych ukraińskich dziennikarzy, którzy próbują wyjaśnić prawdę. Jedyną drogą do zakończenia tej przemocy jest prawo, odpowiedzialność i polityczne rozwiązanie konfliktu, a nie eskalacja i odwety.