Lisa Loeb: Lisa Loeb laat in haar net verschenen boek Fopfeminisme, hoe Nederland zichzelf voor de gek houdt over de emancipatie van de vrouw onthutsend helder zien waarom juist Nederland zo ontvankelijk is voor de giftige manosfeer.
Lisa Loeb: We staan een plek lager dan Amerika en op een paar kleine krantenberichtjes na, hebben we het er niet over. Ik vind het zo jammer dat dat gestopt is. Het was een van de weinige prominente podia op de radio waar consequent aandacht aan de ongelijke positie van vrouwen besteed kon worden. Dat zie je ook in de politiek bij progressieve en linkse partijen, die in woord opkomen voor de positie van vrouwen, maar in daad wat mij betreft echt tekortschieten. Ik ben niet zo goed in confrontatie, maar ik heb toen wel gezegd dat ik het teleurstellend vind dat er weer voor een witte man wordt gekozen. Ik vind het zo jammer dat dat gestopt is. Het was een van de weinige prominente podia op de radio waar consequent aandacht aan de ongelijke positie van vrouwen besteed kon worden. Om dit boek af te krijgen heb ik nachten doorgehaald, met heel veel koffie en wijn. Bij talkshows zeg ik eigenlijk altijd ‘ja’ als ik kan. Ook als ik er niet honderd procent van af weet, omdat ik weet dat mannen dat ook doen. Het gaat om gendergelijkheid. Dat impliceert dat er verschillende genders zijn die een gelijke positie verdienen en dat we daar allemaal iets voor moeten doen, of juist laten. Mijn zoon Boaz is twee jaar oud. Hij weet nog niet dat hij in een land woont dat zichzelf geëmancipeerd noemt, terwijl het jongens en meisjes nog altijd in verschillende levens dwingt. Ik dacht dat dat normaal was. Dat als je samen een kind krijgt, je daar ook samen voor zorgt en allebei geld verdient.