Eindelijk wordt er een naam genoemd en dat voelt als een vorm van gerechtigheid voor Tupac’s familie en fans — 30 jaar wachten is echter onaanvaardbaar. Dat de jury in drie uur tot een oordeel kwam suggereert dat het bewijs overtuigend was, mogelijk ook gebaseerd op Davis’ eigen uitspraken, maar dit moet ons vooral aan het denken zetten over hoe het destijds kon mislukken. Dit is niet alleen een zaak van individuele verantwoordelijkheid; het laat ook zien hoe het opsporings- en justitieapparaat lang heeft gefaald in het beschermen van slachtoffers en het snel vervolgen van daders, zeker wanneer het gaat om slachtoffers uit zwarte gemeenschappen. Echte gerechtigheid betekent wél dat wie schuldig is gestraft wordt, maar ook dat we structurele problemen aanpakken: raciale ongelijkheid, armoede, de normalisering van geweld en een systeem dat te vaak pas jaren later of helemaal niet handelt. Ik hoop op een zorgvuldig en transparant vervolgproces en op aandacht voor herstel voor de nabestaanden. Maar denk ook aan preventie: investeren in veilige, welvarende gemeenschappen en eerlijke politie- en justitiepraktijken is essentieel om te voorkomen dat zulke tragedies zich blijven herhalen.