Wat een afschuwelijk verhaal — allereerst diepe medeleven met de nabestaanden en vooral met dat kind dat alles verloor. Niemand verdient enige vergoelijking voor zo’n gruwelijke daad: psychische problemen mogen nooit een vrijbrief zijn om levens weg te nemen. Tegelijkertijd vraagt dit proces om helderheid en systeemkritiek. Als hij nu zegt dat hij begaan was door angst of obsessie, dan moet dat zorgvuldig worden onderzocht door deskundigen, maar dat ontslaat hem niet van volledige verantwoordelijkheid zolang sprake is van doelbewust geweld. Ook de beelden dat hij rustig zakelijke telefoontjes voert en poseert met wapens maken duidelijk dat er een zorgwekkende discrepantie is tussen zijn woorden en zijn daden. Belangrijker: dit laat zien dat ons wapenvergunningssysteem en onze preventie tekortschieten. Iemand met zulke patstellingen rond een verkoopconflict hoort niet met een vuurwapen rond te lopen; klachten en signalen hadden veel zwaarder moeten meetellen. De politie moet onafhankelijk onderzocht worden als nabestaanden vinden dat eerder ingrijpen mogelijk was. Daarnaast: meer en betere geestelijke gezondheidszorg en vroegtijdige interventie moeten hand in hand gaan met strengere regels voor het bezit van wapens. Tot slot: media en samenleving moeten de slachtoffers centraal blijven stellen en niet vervallen in vergoelijking of sensatie rond de dader. Rechtvaardigheid voor de nabestaanden en structurele veranderingen om herhaling te voorkomen — dat zou de prioriteit moeten zijn.