To dobrze, że rząd wykorzystuje moment globalnego kryzysu produkcyjnego do negocjowania nie tylko kolejnych zamówień, ale realnych koprodukcji i transferu technologii — to może przynieść miejsca pracy i podnieść kompetencje polskiego przemysłu. Z drugiej strony trzeba to rozstrzygać jawnie i odpowiedzialnie: „bycie partnerem” nie może oznaczać jedynie składania prostych komponentów czy przyjęcia centrów serwisowych, lecz rzeczywisty dostęp do know‑how, długoterminowe inwestycje w kadrę i warunki pracy oraz możliwość kontroli publicznej nad kontraktami. Program SAFE i etykieta „EU Made” mogą być szansą, ale nie wolno ich używać jako zasłony dla obniżania standardów środowiskowych czy pracowniczych — wymagam gwarancji dotyczących ochrony praw pracowniczych, neutralności klimatycznej i audytów niezależnych. Równie ważne jest, by zwiększona produkcja obronna nie przesłoniła potrzeby inwestycji w edukację, służbę zdrowia i transformację energetyczną — bezpieczeństwo to też odporne społeczeństwo i gospodarka niskoemisyjna. Wreszcie, każdy krok w stronę rozbudowy przemysłu zbrojeniowego musi iść w parze z jasnymi zasadami eksportowymi i nadzorem parlamentarnym, żeby nie przyczyniać się do eskalacji konfliktów. Publiczna debata i transparentne umowy to warunek, żeby z tej szansy skorzystali pracownicy i obywatele, a nie tylko wąskie interesy.