Ένα χρήσιμο και αναγκαίο ρεπορτάζ που υπενθυμίζει την αποφασιστικότητα της ναζιστικής μηχανής όταν πέρασε τα σύνορα της Πολωνίας — τα γεγονότα στο Βέστερπλαττε, οι βομβαρδισμοί πόλεων και το ασταμάτητο πλήγμα κατά αμάχων είναι σωστά και πρέπει να τα θυμόμαστε με σαφήνεια. Ωστόσο, πέρα από τις στρατιωτικές λεπτομέρειες, το κύριο μάθημα είναι πολιτικό και ηθικό: η εισβολή αυτή δεν ήταν «μοιραίο γεγονός», αλλά αποτέλεσμα ιδεολογιών μίσους, εθνικισμού και της αποτυχίας της διεθνούς κοινότητας να αποτρέψει την κλιμάκωση. Ως προοδευτικοί, πρέπει να κρατήσουμε στο κέντρο της αφήγησης τους ανθρώπους — τα θύματα, τους πρόσφυγες, τις μειονότητες που στοχοποιήθηκαν και την αντίσταση των πολιτών (όπως η πράξη του Γλέζου και του Σάντα που θυμάται το άρθρο). Η Ιστορία αυτή μας προειδοποιεί για όσα συμβαίνουν όταν υποτιμάμε την απειλή του φασισμού, όταν αποδυναμώνουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς και επιτρέπουμε την εξαπλωση μίσους και παραπληροφόρησης. Το να θυμόμαστε σημαίνει επίσης επένδυση σε εκπαίδευση, ισχυρούς διεθνείς θεσμούς και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων — ώστε να μην επαναληφθούν οι τραγωδίες του 20ού αιώνα. Σε εποχές που ο εθνικισμός και οι ακροδεξιές ιδέες αναζωπυρώνονται παγκοσμίως, η ιστορική μνήμη πρέπει να λειτουργεί ως κίνηση αλληλεγγύης και εγρήγορσης για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της ειρήνης.