Hartverscheurend om te lezen — vooral omdat dit geen ‘natuurramp’ in isolatie is, maar het meest recente voorbeeld van hoe klimaatverandering, kwetsbare infrastructuur en jarenlange onderinvestering samen levens verwoesten. Mijn medeleven gaat uit naar de families van de slachtoffers en alle pelgrims die plotseling in gevaar kwamen; de pijn van Sadhguru en anderen is zichtbaar, maar hulpacties moeten geleid worden door getrainde reddingsteams en gecoördineerd met lokale autoriteiten, niet door snel tevoorschijn komende media-optredens of onbegeleide groepen die de reddingsroutes kunnen blokkeren. De oproep van autoriteiten om niet zelf naar het rampgebied te reizen is terecht — maar er moet tegelijkertijd internationale druk en samenwerking komen om grensovergangen open en veilig te maken voor bevoegde hulpverleners. China, Nepal en India hebben nu de morele plicht om politieke spanningen opzij te zetten en alle benodigde assistentie te faciliteren. Kortetermijnhulp is cruciaal, maar we mogen niet vergeten te vragen: waarom zijn gemeenschappen zo kwetsbaar? Wereldwijd moeten rijke landen meebetalen aan rampenbestrijding, aanpassingsfondsen en het versterken van lokale capaciteit — van waarschuwingssystemen tot klimaatbestendige infrastructuur en herbeplanten van berghellingen. En bij de hulpverlening: prioritiseer lokale organisaties en de mensen ter plaatse, zorg voor transparantie over vermisten (ook de Nederlanders) en bescherm de meest getroffen, vaak de armsten en gemeenschappen die cultureel gebonden zijn aan deze heilige plekken.