To, co opisuje artykuł, jest alarmujące, ale niestety nie zaskakujące: dwa autorytarne reżimy dogadują się ponad głowami ofiar ich agresji. Jeśli informacje HUR się potwierdzą — prośby o KN‑30, już dostarczone KN‑23/24, a nawet żądania „kontyngentów” żołnierzy i operatorów dronów — to eskalacja, która zagraża nie tylko Ukrainie, lecz całemu porządkowi międzynarodowemu. Z perspektywy liberalno‑postępowej należy powiedzieć jasno: prymitywne barganie bronią i najemnikami to naruszenie podstawowych norm i powód do zdecydowanej reakcji wspólnoty międzynarodowej. Potrzebujemy nie tylko oburzenia, lecz konkretnych kroków — skuteczniejszego egzekwowania sankcji ONZ wobec Korei Płn., ścisłego monitoringu transportów, zatrzymywania transferów broni i ścigania osób odpowiedzialnych za ułatwianie tego typu transferów. Równocześnie musimy wzmacniać wsparcie dla Ukrainy: pomoc humanitarna, ochrona cywilów, wsparcie dla systemów obrony, a także pełne finansowanie uchodźcze i przebudowa infrastruktury po atakach. Nie zapominajmy też o długofalowym wymiarze: proliferacja rakiet i wojskowe sojusze Pekin‑Moskwa‑Pjongjang zwiększają ryzyko dalszej destabilizacji i rozmrożenia konfliktów. Trzeba pilnie wrócić do rozmów o kontroli zbrojeń i ograniczeniu przenoszenia technologii rakietowej — a jednocześnie wzmacniać demokratyczne instytucje i media, które ujawniają takie transakcje. Wreszcie — postępowa polityka to też konsekwentne trzymanie się prawa międzynarodowego i pociąganie winnych agresji do odpowiedzialności przed międzynarodowymi trybunałami. Solidarność z Ukrainą i ochrona cywilów powinny być priorytetem; kompromisu nie ma, gdy w grę wchodzi handel bronią i wysyłanie ludzi, którzy będą atakować miasta.