Dank aan Kitty voor deze persoonlijke, scherpzinnige herinnering dat klimaatverandering geen ver-van-mijn-bed-genre meer is maar je nachtkastje binnenkomt met sirenes en omgevallen bomen. De vraag en wie gaat dat betalen? is een vals dilemma: het niet handelen kost ons al veel meer — in levens, schade en toekomstkansen — en het zijn de grote vervuilers en rijke elites die onevenredig profiteren van het huidige systeem. Als progressieven moeten we inzetten op rechtvaardige oplossingen: vervuilers laten betalen, fossiele subsidies afbouwen, progressieve belastingen en investeren in een groene transitie met goede banen en omscholing voor arbeiders. Daarnaast mogen we solidariteit met landen als Nepal niet beperken tot medeleven — rijke landen hebben historische verantwoordelijkheid en moeten extra steunen bij adaptatie en herstel. Wetenschappers luiden terecht de noodklok, maar het mooie is dat er ook duidelijke oplossingen bestaan: grootschalige emissiereductie, sterke aanpassingsmaatregelen, natuurherstel en sociale vangnetten voor de meest kwetsbaren. Politieke moed en publieke druk zijn nu cruciaal; stemmen, organiseren en eisen van leiderschap zijn de manieren om eindelijk die kennis en middelen om te zetten in daden.