Search

Η Ακρόπολη (όχι το Μουσείο της Ακρόπολης) ήταν χθες κλειστή για τους κοινούς θνητούς "λόγω εργασιών". Η Αξιότιμη Κυρία Μενδώνη - της οποίας ο Ιερός Βράχος ΔΕΝ είναι ατομική ιδιοκτησία - πρέπει να εξηγήσει ποιοι ακριβώς ήταν οι Αξιότιμοι Κύριοι για τους οποίους έγινε η εξαίρεση. #Ακρόπολη #Ελλάδα #Πολιτισμός

Το Υπουργείο Πολιτισμού παραχωρεί (Εφ.Συν.) σε ιδιώτες,εναντι του ευτελούς τιμήματος των 50.600 ευρώ τα πωλητήρια 27 Μουσείων,τα περισσοτερα απ' τα οποία ειναι χρυσωρυχεία, Ακροπολη,Ολυμπία, Δελφοί,Κνωσός,όλα! Θα κονομάνε δηλαδή οι ιδιώτες κατευθείαν απο τον Πραξιτέλη! Θαυμαστό! #Πολιτισμός #Μουσεία #Ελλάδα

Γνωρίζατε πώς … ; Στη Χαττούσα, την πρωτεύουσα του Hatti (Χετταίων) στα πέριξ της σημερινής Άγκυρας, υπάρχει μια «Πύλη των Λεόντων»; Οπως ακριβώς, δηλαδή, στις Μυκήνες των Ahhiyawa (Αχαιών) … #Ιστορία https://t.co/TYcu6tQOG6 #Ιστορία #Αρχαιολογία #Πολιτισμός

🇬🇷 Ένα έθνος – Μία γλώσσα – Ένας πολιτισμός 🇨🇾 🇬🇷 Δύο Ελληνικά κράτη 🇨🇾 💙 Ένας κοινός ύμνος, μία ψυχή 🤍 #Κυπρος | #Cyprus | #Greeks https://t.co/P5Ow4cBMtX #Cyprus #Greeks #Hellenism

Το ελληνικό πανηγύρι παρουσιάζεται συνήθως ως αυτονόητα θετικό κατάλοιπο μιας «αυθεντικής» συλλογικότητας: παράδοση, μουσική, κοινή χαρά. Πίσω όμως από αυτή τη νοσταλγική εικόνα μπορεί κανείς να διακρίνει την τελετουργική αποθέωση ενός προνεωτερικού ξεπερασμένου θρησκευτικού κοινοτισμού, στον οποίο το άτομο δεν υπάρχει απλώς μαζί με τους άλλους, αλλά διαρκώς ενώπιόν τους. Η καταγωγή του πανηγυριού δεν είναι πολιτιστικά ουδέτερη. Οργανώνεται γύρω από τη θρησκευτική εορτή ενός αγίου ή μιας Παναγίας και μετατρέπει μια συγκεκριμένη θρησκευτική παράδοση σε υποτιθέμενη ταυτότητα ολόκληρου του τόπου. «Το χωριό γιορτάζει». Μέσα σε αυτό το συλλογικό «εμείς» στοχοποιουνται άθεοι, αλλόθρησκοι, αδιάφοροι ή απλώς όσοι δεν επιθυμούν να συμμετέχουν. Ταυτόχρονα, το πανηγύρι αποτελεί ιδανικό πεδίο αμοιβαίας κοινωνικής επιτήρησης. Ποιος ήρθε, ποιος δεν ήρθε, με ποιον κάθισε, ποιος χόρεψε, ποιος έφυγε νωρίς, ποιος εμφανίστηκε με ποιον. Δεν χρειάζεται κεντρική αρχή: όλοι παρατηρούν όλους και η δημόσια παρουσία μετατρέπεται σε έλεγχο των ατομικών επιλογών και των ταυτοτήτων. Μαζί με αυτή την επιτήρηση επιβιώνει συχνά ολόκληρο το αξιακό φορτίο της παραδοσιακής κλειστής κοινότητας: πατριαρχία, ματσίλα, ομοφοβία και σωματικός ρατσισμός. Ο άνδρας καλείται να επιδεικνύει έναν συγκεκριμένο τύπο αρρενωπότητας, η γυναίκα εξακολουθεί να αξιολογείται μέσα από την εμφάνιση και τη σεξουαλικότητά της καθώς και τις δυνατότητες τεκνοποίησης , το σώμα σχολιάζεται χωρίς αναστολές και όποιος αποκλίνει από τις αναμενόμενες έμφυλες ή σεξουαλικές νόρμες μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αντικείμενο κουτσομπολιού ή χλευασμού. Η «παράδοση» δεν είναι πάντοτε ένα αθώο τραγούδι, καθώς μεταφέρει και τις νοσηρές ιεραρχίες της κοινωνίας που τη δημιούργησε. Υπάρχει, τέλος, η μονοφωνία της διασκέδασης. Ένας συγκεκριμένος τύπος μουσικής και ψυχαγωγίας θεωρείται ότι δικαιούται, επειδή βαφτίστηκε «παράδοση», να καταλαμβάνει τον δημόσιο χώρο επί ώρες και να επιβάλλεται ακόμη και σε εκείνους που δεν τον επέλεξαν. Όμως η ελευθερία της ψυχαγωγίας περιλαμβάνει και την ελευθερία από την ψυχαγωγία των άλλων: το δικαίωμα να μη χορεύεις, να μην ακούς, να μη συμμετέχεις και να μη θεωρείς κάτι αισθητικά ανώτερο μόνο επειδή είναι παλιό. Οι παραδοσιακές κοινότητες υπήρξαν ασφαλώς χώροι αλληλεγγύης. Υπήρξαν όμως και χώροι ασφυκτικού κοινωνικού ελέγχου. Η κοινότητα που γνώριζε ποιος χρειαζόταν βοήθεια γνώριζε επίσης ποιος δεν πήγε στην εκκλησία, ποιος ήταν γκέι, ποια γυναίκα «προκαλούσε», ποιος ήταν χοντρός, ποιος ήταν «διαφορετικός». #παράδοση #κοινωνία #πολιτισμός

ΝΑΤΑΛΙΑ ΡΑΣΟΥΛΗ:κόρη του τραγουδοποιού Μανώλη Ρασούλη:"Δημοσία Δαπάνη:θα σας πω την δική μου εμπειρία.Όταν έφυγε από τον άθλιο ετούτο κόσμο ο Μανώλης Ρασούλης,φίλοι και συνεργάτες του,υπογραμμίζω όχι εγώ,ούτε η οικογένεια του,πρότειναν στο Υπουργείο να γίνει η κηδεία του δημοσία δαπάνη λόγω της προσφοράς του στον πολιτισμό της χώρας.Οι υπεύθυνοι αρνήθηκαν με την εξής απάντηση:"Δημοσία δαπάνη θάβονται μόνο όσοι είναι άποροι".Ούτε με ενδιέφερε η πρόταση προς το Υπουργείο,ούτε και η απάντηση τους.Αργότερα διάβασα τον νόμο από περιέργεια γιατί έπεσαν κάτι δημόσιες δαπάνες απανωτές.Πέντε οι κατηγορίες για ενταφιασμό από το κράτος και μέσα στις πέντε κατηγορίες οι άνθρωποι του πολιτισμού.Είτε είναι άποροι,είτε όχι.Βλέπω σήμερα ανακοίνωση ότι ο Στέλιος Ράμφος θα θαφτεί δημοσία δαπάνη.Όπως θα έπρεπε σύμφωνα με τον νόμο.Ο Νίκος Καλογερόπουλος,ρε ξεφτιλισμένοι,ο σπουδαιότερος ηθοποιός της γενιάς του,αυτός ο άνθρωπος της Τέχνης δεν αξίζει να θαφτεί δημοσία δαπάνη?Αυτός ο άνθρωπος που μάτωσε το είναι του να τα βγάζει πέρα,έξω από το σύστημα και έναν χώρο που έκανε με ό,τι είχε και δεν είχε του τον βανδάλισαν κι αυτόν?Έχετε βγάλει το ζύγι και επιλέγετε ποιος άνθρωπος του πολιτισμού πρόσφερε σε αυτόν τον τόπο και ποιος όχι?Ο Ράμφος ναι αλλά ο Καλογερόπουλος όχι?Και ας τα έβγαζε πέρα με την ψυχή στο στόμα?Τέτοιος Ηθοποιός,τέτοια Αυθεντικότητα?Ή πρέπει να είναι κανείς στο Κόμμα?Τέτοια ξεφτίλα τελικά στην γενέτειρα του Δυτικού Πολιτισμού?" 👇👇 #Πολιτισμός #Τέχνη #Κοινωνία

"Αναρωτιόμουν χθες γιατί η πλειοψηφία των χρηστών του fb ενιωσε την ανάγκη να αποχαιρετήσει τον Νικο Καλογερόπουλο. Μεγαλος σταρ δεν ήταν. Πολύ καλός ηθοποιός ναι, αλλά όχι ο μόνος . Την απάντηση την ειχε δώσει ο ιδιος σε ανυποπτη στιγμή, μεσα από τη φραση του Ηρακλειτου, που την ειχε σαν πυξίδα στη διαδρομή του . «ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων». Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η μοιρα του. Και η μοιρα τον ακολουθούσε κατά πόδας, είτε θετικά ειτε αρνητικά. Στα 15 του εκανε εγχείρηση καρδιάς, γιατί ειχε μια μεγαλη τρύπα και το ανακαλυψε σχεδόν τυχαια και σωθηκε. Από μικρος γρατζουναγε ένα μπουζουκι και τα 'φερε έτσι η ζωή ώστε να υποδυθεί τον Μπάμπη στο "Ρεμπέτικο". Ο πρωτος του σημαντικός ρόλος σε τηλεοπτική σειρα ήταν στην «Μεθυσμένη Πολιτεία» την οποία ο συγγραφεας Σωτήρης Πατατζής ειχε ταυτίσει στο μυαλό του με τη Μεσσήνη, μερικά χιλιομετρα από την γενέτειρά του. Η υπόθεση αφορα έναν περιοδευοντα θιασο που αναστατώνει στην περίοδο του Μεταξα την μικρή κωμοπολη. Ο Μπε είναι ο αποκληρος, "ο σαλός". ο τρελός του χωριού που ζει στο κοινωνικό περιθώριο. Ο Επαμεινωνδας μπορεί να διεκδικήσει τη Ρενα. Εκείνος προτιμα να την ονειρεύεται . Γιατί ο Καλογερόπουλος ονειρευόταν ξυπνιος και στην ζωή του. Γι’ αυτό εφτιαξε το Τρενοτεχνείο. πιστεύοντας πως ο πολιτισμός θα σώσει τον κοσμο. Για αυτό πήγε και γνωρισε τον Χρόνη Μισιο, με τον οποίο έγιναν και κουμπάροι, για να του μιλά ατέλειωτες ώρες για το οραμα που χάθηκε . Για τις μετέπειτα ταινιες του γραφτηκαν πολλά. Δεν συνδυάστηκαν όμως όσο έπρεπε με το ήθος του Ηράκλειτου. Ηταν το ταλέντο που δεν άντεχε τις εξουσίες. Ο ανενταχτος, ο απείθαρχος που προτιμούσε να δουλευει στην οικοδομή και στα βυρσοδεψεία, παρά να γλείφει τα καλλιτεχνικά κυκλώματα. Που περνούσε με την ίδια άνεση από το χιουμορ και τον αυτοσαρκασμό στη μελαγχολία και στον φιλοσοφικό στοχασμό. Διαβασα μια μεγάλη συνεντευξη που ειχε δωσει την εποχή της πανδημίας στον Κώστα Μανιάτη για το «Oneman», Μου εκαναν εντύπωση δυο τρία πραγματα . Ειχε αποβληθεί από όλα τα σχολεία της Ελλαδας, γιατι ήταν ζωηρός και ερωτύλος. Αρνηθηκε να κάνει διαφημισεις. «Δεν με ενδιέφερε να ανέβω ψηλα στη συνείδηση του κόσμου, στα αρχίδια μου. Σκέψου να είχα πει ναι, τότε με τα ομόλογα που μου είχανε προτείνει Που φάγανε τα λεφτά. Να ‘χα βάλει τη μούρη μου. Να πείθω εγώ τους ανθρώπους να πάνε να κάνουν τις καταθέσεις τους ελληνικά ομόλογα και μετά να τα χάσουν. Θα αυτοκτονούσα» Το μπουζούκι που έπαιζε στο Ρεμπέτικο, το βρηκε μόνος του στο Μοναστηράκι «Ακου να δεις, είναι του 1928, κειμήλιο. Και το ‘χω δει που το κρατάει ο Αργύρης ο αδερφός του Μάρκου σε μια μεγάλη φωτογραφία με ρεμπέτες. Είναι χαρακτηριστικό. Έχει έξι μαργαρίτες και μία πεταλούδα» Ο Νικος Καλογερόπουλος δεν τόλμησε να μιλήσει στον Γκάτσο από σεβασμό «Για μένα ήταν ο Θεός» Πολλές φορές πιαστηκε στο διχτυ, μα την εβγαλε καθαρή Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς Κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής Κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι Ξεκίνησε λοιπόν το μεγαλο του ταξιδι και θα ξαναδιαβάσει τους «Νεκρικούς Διαλογους» του Λουκιανού, παρεα με τα φιλαρακια του, τον Χρόνη Μισιο, τον Ηλία Λογοθετη , τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Να λοιπόν γιατι του καναμε τα αφιερωματα. Γιατί ξεραμε ή τουλάχιστον διαισθανόμαστε πως ήταν αληθινός. Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς. ✏️ Xrysa Kakatsaki Facebook #Καλογερόπουλος #πολιτισμός #ηθοποιός

Συχνά - ειδικά μετά απο ταξίδια από την Ελλάδα προς την Αμερική - μου κάνει εντύπωση ότι οι γειτονιές που μένουν οι ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΙ οικονομικά στις ΗΠΑ είναι πιο περιποιημένες ακόμη και από τις γειτονιές που μένουν οι πλούσιοι στην Ελλάδα. https://t.co/sTYMm8mZhR #Ταξίδια #Οικονομία #Πολιτισμός

At the farewell of the great interpreter Lakis Chalkias, which took place at the First Cemetery, a large crowd, relatives, friends, and representatives of the political and artistic scene expressed deep emotion and respect for an artist who left an indelible mark on Greece's musical tradition. (translated)