Βλέπω τη σταδιοδρομία του Μαζωνάκη, τις επιτυχίες του, πόσες καλές πράξεις έκανε για τον κόσμο, πόσο πολύ τον αγαπούσε ο κόσμος, τον χαμό που έκανε ο χαμός του και σκέφτομαι πως γίνεται ένας τέτοιος άνθρωπος να είναι μόνος, να περνάει ό,τι περνάει μόνος και να μην έχει έναν άνθρωπο να τον βοηθήσει, με αποτέλεσμα να καταλήξει στα χειρότερα. Δλδ εμείς που δεν έχουμε αυτή την αναγνωρισιμότητα κι όλα όσα είχε, τι να περιμένουμε από τη ζωή, από τους γύρω μας, από τους δύο τρεις που λένε ότι μας αγαπάνε; Μου θυμίζει τον Μάικλ Τζάκσον που έλεγε «στη σκηνή νιώθω ασφαλής και ζωντανός, αλλά μόλις σβήνουν τα φώτα και γυρίζω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου ή στο σπίτι, καταρρέω. Κλαίω, περπατάω στους δρόμους ψάχνοντας κάποιον να μιλήσω σαν κανονικός άνθρωπος, όχι σαν Μάικλ Τζάκσον». Τίποτα, παιδιά, όλοι μόνοι είμαστε. #Μαζωνάκης #μόνοι #αναγνωρισιμότητα
