Lang verhaal, dus ik hou het kort Toen ik een tijdje terug door de draaideur van het ziekenhuis liep gingen mijn gedachten alle kanten op. Wat gaat er gebeuren? Wist nog niet of het goed of kwaadaardig was, heb ik uitzaaiingen ? Het gesprek met de oncoloog en chirurg ging in een roes voorbij toen ik het woord kwaadaardig hoorde, mijn broer stelde daarna de vragen. Mij bleef bij dat alles al in gang was gezet, een heel team van verpleegkundigen, diëtisten, chirurgen, doktoren,oncologie waren al bezig geweest met een plan van aanpak. Ben nu 3 wkn later en het gaat met vallen en opstaan, ik probeer niet teveel te klagen maar af en toe is het echt zwaar ruk en mopper ik de wereld bij elkaar en ben ik bang. Maar, en dat wil ik kwijt, wij mogen in Nederland God op onze blote knieën danken hoe onze zorg is ingericht. Niemand uitgezonderd staan ze klaar om te helpen met vragen, nemen de tijd,bellen op hoe het gaat, maken een praatje tijdens een behandeling,luisteren naar je klachten en doen er gelijk wat mee. Dit is een beroepsgroep die dit doet uit een roeping, niet voor het snelle geld. Laten we daar eens vaker bij stilstaan. Elke dag als ik naar huis ga zeg ik : " Bedankt voor de zorg, tot morgen" Ik weet niet hoe het gaat aflopen, kanker overwin ik niet, heb mazzel als het weer goed komt, pech als het niet zo is. Maar ik vertik het om op te geven, dan kent kanker mij nog niet. En tot slot wil ik tegen jullie zeggen: Dank jullie wel voor de steunbetuigingen,ik lees ze allemaal, en het geeft mij kracht. Wij zullen elkaar nooit ontmoeten maar jullie woorden klinken als vriendschap. Wees daar trots op, X is geen afvoerputje, X zijn jullie. Paulus. #Kanker #Zorg #Steun
