Search

Qui ne rêve pas de laisser une trace dans l'histoire des JO ? Pour certains, c'est une photo d'eux en slip qui restera pour l'éternité. Il y a 10 ans, lors de la petite finale olympique en lutte libre, le Mongol Ganzorigiin Mandakhnaran est au bord de la médaille de bronze. Mené quelques secondes plus tôt, il fait sortir son adversaire ouzbek de l'aire de combat et inscrit les points qui le font passer devant. 7-6, le lutteur mongol vient de renverser le combat. À 5s du terme, Mandakhnaran lève les bras juste devant le nez de son adversaire, tout en l'esquivant. Ses entraîneurs, eux, commencent à monter sur le tapis. Le combat n'est pourtant pas terminé, mais tous célèbrent déjà avec une classe douteuse cette troisième médaille pour la Mongolie sur ces Jeux. Petit problème : en plus d’être peu fair-play, il est interdit d’esquiver le combat. L'arbitre le sanctionne pour refus de combattre. Un point est accordé à l'Ouzbek. Le tableau d'affichage passe à 7-7. En cas d'égalité, le dernier à avoir marqué remporte le combat. La médaille de bronze déménage donc de 3000 km, direction l’Ouzbékistan. Les deux entraîneurs mongols tentent d'abord de discuter, mais finissent par comprendre que les arbitres ne reviendront jamais sur leur décision. Ils choisissent alors une méthode de contestation beaucoup plus visuelle. Le premier retire sa veste, son tee-shirt et ses chaussures au beau milieu du tapis. Son collègue refuse de le laisser partir seul dans cette croisade. Il enlève lui aussi son pantalon et termine en boxer devant une salle qui applaudit autant le spectacle que la performance. La médaille ne reviendra jamais. En revanche, cette contestation mérite probablement la médaille d'or de la discipline. #JO #Lutte #Mongolie

Aujourd’hui, Cannes perd l’un de ses plus illustres habitants, la France perd l’une de ses plus grandes voix, exigeante, espiègle et talentueuse, celle d’une personnalité hors du commun qui traversa les dernières décennies pour s’imposer naturellement comme une référence de l’audiovisuel français. Philippe Bouvard, le créateur des Grosses Têtes en 1977, n’est plus de ce monde. Je perds aussi celui qui était devenu un ami. Philippe Bouvard était entré dans le métier comme coursier au Figaro. Il en est sorti maître de l'esprit français. Cette culture-là, personne ne la lui avait donnée : il était allé la chercher. Le travail et les livres, rien d'autre. C'est ce qui donnait à sa langue une précision que les diplômes n'enseignent pas. Il en a tiré une insolence rare, parce qu'elle était sans fiel. Il a prouvé que l'on pouvait tout dire, du plus futile au plus grave, sans jamais céder ni à la lourdeur ni à l'autocensure. Chez lui, le rire était une forme de liberté. Il n'a pas seulement écrit, des milliers de chroniques et des livres à succès, il n’a pas seulement animé : il a inventé. Les Grosses Têtes en 1977, puis Le Petit Théâtre de Bouvard, où toute une génération d'humoristes a fait ses premiers pas. Soixante ans à l'antenne de RTL : un record du monde. Il aimait Cannes depuis ses huit ans, quand ses parents lui offrirent son premier séjour ici. Il s'était promis d'y vivre. Il a tenu parole cinquante ans plus tard. « Quand on vit à Cannes, nul besoin de mourir pour connaître le paradis », disait-il de notre ville. J'ai eu l'honneur de lui remettre la Médaille d'or de la Ville en 2018 et d'organiser sa dernière sortie publique. À Colette, à Dominique et Nathalie, à sa famille et à ses proches, j'adresse mes condoléances émues. #PhilippeBouvard #Cannes #Culture

Der Landtagswahlkampf in Sachsen-Anhalt schlägt immer höhere Wellen. Nicht nur die ganze deutsche Öffentlichkeit blickt auf die Entscheidung der etwa 1,7 Millionen Wahlberechtigten, jetzt hat sich sogar Elon Musk zu Wort gemeldet. ➡️ Erfahren Sie hier alle Hintergründe: https://t.co/LUT0Iw2Rcj 🪙 Alles ist möglich, alles für Ulrich Siegmund! Leisten Sie Ihren Anteil zum Erfolg: Mit unserer Sieger-Medaille Ulrich Siegmund, ein Bekenntnis zur Wende 2026, jetzt bestellen: https://t.co/cE5Pvg47Vz #Landtagswahl #SachsenAnhalt #Politik

De vuile keerzijde van de PvdA-medaille Frans Timmermans: oud-Eurocommissaris voor de Green Deal, voormalig lijsttrekker van GroenLinks-PvdA en sinds juli 2026 zelfs minister van Staat. Alsof de partij er nog een lintje bij wilde plakken. Onder zijn verantwoordelijkheid in Brussel stroomden miljoenen Europees belastinggeld rechtstreeks naar ideologisch bevriende milieu-ngo’s. Niet zomaar subsidies, nee: met de expliciete opdracht om keihard te lobbyen voor Timmermans’ eigen groene agenda. Geheime contracten, meetbare lobbytargets en een netwerk van politieke en activistische handlangers zorgden ervoor dat publiek geld, morele superioriteit en politieke invloed naadloos in elkaar overvloeiden. Een perfect gesloten circuit. En alsof dat nieuw is. Precies hetzelfde mechanisme – publieke middelen, partijvriendjes, ideologische dekmantel, geheime geldstromen en systematisch afwezige controle – speelde zich dertig jaar eerder al af rond de PvdA’er Jan Nico Scholten en zijn stichtingen. Toen heette het anti-apartheid en Refugiado (vluchtelingen), nu asielproblematiek en klimaat. Het morele schild was anders, de graaicultuur bleef identiek. Jan Nico Scholten, PvdA-senator en zelfbenoemde anti-apartheidsheilige, bouwde vanaf 1984 een persoonlijk imperium van stichtingen op dat tientallen miljoenen aan publiek geld opslokte. AWEPA en AEI presenteerden zich als morele baken in de strijd tegen onrecht. In werkelijkheid functioneerden zij als een gesloten circuit van politieke vriendjespolitiek, mediapropaganda, belangenverstrengeling en structureel ontbrekende controle. De documenten die ik boven water haalde, leggen bloot hoe één man met behulp van PvdA, GroenLinks, de VARA en Brusselse ambtenaren een netwerk creëerde waarin publieke middelen, salarissen en ideologie naadloos in zijn eigen handen vloeiden. Ideologische dekmantel Scholten en zijn bondgenoten kozen bewust en selectief voor het ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA. Die keuze was geen humanitaire noodzaak, maar een ideologisch wapen. Alles wat deze bewegingen diende, was “goed”; alles wat ertegen inging, verdacht. Dat morele schild maakte kritiek op financiële rommel of belangenverstrengeling jarenlang taboe. Wie durfde te vragen waar de miljoenen precies bleven, stond meteen aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Partijen en omroep als leveranciers De PvdA stelde Scholten hun fractie kantoor in de Tweede Kamer ter beschikking. Pas in 1991, toen openbaarheid dreigde, werd AWEPA de deur gewezen. PvdA-fractiemedewerker Peter Sluiter werd gedetacheerd; AWEPA betaalde zijn salaris (60.000 gulden, later 75.000 gulden per jaar) rechtstreeks aan de PvdA-fractie. GroenLinks deed met hun fractiemedewerker Tamme Hansma precies hetzelfde (zie bijlage). In augustus 1992 eiste de fractie dat AWEPA bij vooruitbetaling 30.000 gulden overmaakte voor salaris en pensioen van Tamme Hansma. En de VARA? Karel Roskam, hun stercommentator, werkte intensief voor Scholten als spindokter, eindredacteur van publicaties, subsidieaanvragen en onderzoeksverslagen – terwijl hij gewoon door de publieke omroep werd betaald (zie bijlage). Zelfs na 1988 bleef de VARA zijn financiële positie regelen. In 1989 lanceerde Scholten en Roskam een campagne voor een 250 kW-zender van ANC Radio Freedom, met een beoogd bedrag van 5 miljoen gulden. Roskam en Maartje van Weegen (NOS) trokken de kar. De grens tussen journalistiek, activisme en betaalde propaganda was volledig vervaagd. Drie petten, één kas Scholten was tegelijk voorzitter van AWEPA, president van AEI én tot oktober 1998 voorzitter van Vluchtelingenwerk. In 1993 richtte hij met diezelfde petten samen met Simon Jelsma (Postcodeloterij) Refugiado op. Vijf jaar later vroeg Refugiado spoedeisend ruim 200.000 gulden aan Vluchtelingenwerk. Het bestuur onder Scholtens leiding paste de eigen regels aan en keurde de aanvraag goed. Eén man zat aan beide kanten van de tafel, wijzigde de voorwaarden en liet publiek geld van de ene door hem bestuurde organisatie naar de andere stromen. Hij noemde het “uiterste zorgvuldigheid”. Brussel als pinautomaat Via zeer informele contacten tussen Scholten en DG VIII-ambtenaren Jaap Houtman en Giovanni Livi stroomden de Europese miljoenen binnen. In 1988 bevestigde Livi telefonisch en schriftelijk dat 300.000 ECU (ongeveer 700.000 gulden) beschikbaar was voor een AEI-initiatief en vroeg met spoed om bankgegevens (zie bijlage). Tussen 1988 en 1996 steunde de Commissie 21 projecten met ruim 7 miljoen Ecu. Totaal voor AWEPA/AEI 1985-1996: bijna 30 miljoen gulden. Nederlandse subsidies via Scholtens politieke kameraad Jan Pronk: circa 1,6 tot 2 miljoen gulden, ondanks eerdere waarschuwingen van financiële manipulaties. Controle? Welke controle? Pas in 1997 schreef de Europese Commissie een vernietigende brief: dubieuze jaarrekeningen, verborgen reserves, inadequate interne controle, onacceptabele overhead. Scholten ontving intussen jaarlijks 150.000 gulden uit zijn stichtingen. De Noordse donoren noemden de cultuur “autocratisch, geheimzinnig en defensief”. Na cosmetische correcties en de terugbetaling van 60.000 Ecu ging de geldkraan gewoon weer open. Het systematische zwijgen Ik zorgde ervoor dat documenten de toenmalige Europarlementariërs Jim Janssen van Raay en Maxime Verhagen bereikten. Parlementaire vragen volgden. Maar de volledige samenhang – politieke partijen die personeel leverden, een omroepjournalist die voor Scholten werkte terwijl hij door de VARA werd betaald, driedubbele petten, Refugiado als perfecte belangenverstrengeling, informele Brusselse lijnen en de ideologische dekmantel van ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA – is destijds nooit als één onontkoombaar verhaal openbaar gemaakt. Het morele argument van de “goede strijd” functioneerde als perfecte immuniteit. Daarachter draaide een netwerk waarin publiek geld, publieke salarissen en politieke loyaliteit systematisch werden ingezet voor één man en zijn organisaties. Effectieve controle bestond niet. Een van zijn grootst financiers -Jan Pronk- zei ooit “Controle vind ik koloniaal gedrag”. Controle was overbodig verklaard zolang het juiste morele etiket erop plakte. 1/2 Peter Siebelt Zozzaro 18 augustus 2026 #politiek #transparantie #belangenverstrengeling

🎂 🇫🇷 Aujourd’hui, 18 août 2026, la petite Lola Daviet aurait dû fêter ses 16 ans. Elle aurait soufflé ses bougies, peut-être en riant de ce sourire espiègle qui la caractérisait, entourée de sa famille, de ses amis, de ses médailles d’aérobic et de tous ces projets d’adolescente. Mais Lola est restée figée à 12 ans, arrachée trop tôt à la vie. Aujourd’hui, on pense à elle, on murmure son prénom, et on garde précieusement le souvenir de cette enfant joyeuse, forte et lumineuse. Lola, 16 ans pour toujours dans nos cœurs.​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ 🖤 🕯️ #Lola #Souvenir #JournéeCommémorative

Youri Lebedev saved a life. Alerted by the screams of his neighbor, he intervened at the risk of his own life, disarmed his attacker, and subdued him alone until the BAC arrived. For this heroic act and his extraordinary courage, I am presenting him this morning with the medal of the. (translated)

The courage of Youri Lebedev deserves to be recognized well beyond Nice. I will write to the Minister of the Interior to request that a national distinction be awarded to him, in addition to the city medal that I am presenting to him today. Such an act of bravery. (translated)

The European Athletics Championships in Birmingham resulted in fourteen Dutch medals, including five gold, but the unique experiences of athletes like Lieke Klaver, who felt disappointed despite her bronze medal, and Jorinde van Klinken, who valued her gold title in the discus throw less than her personal record, emphasize that podium places do not always tell the full story of athletes' performances. (translated)

Warum es keine Corona-Aufarbeitung geben wird, erklärt uns hier eine ausnahmsweise authentische Alena Buyx. Das Bundesverdienstkreuz, den Bayr. Verdienstorden, den Dt. Nationalpreis und die Heinz-Maier-Leibnitz-Medaille hat sie sich redlich verdient. https://t.co/ggFV4CFSWN #Corona #Gesundheit #Wissenschaft

The French swimming team shone at the European Championships in Saint-Denis, winning a total of eleven medals, including four gold, thanks to the exceptional performances of Léon Marchand and the emergence of Mary-Ambre Moluh, thus confirming the change in dimension of the tricolor team. (translated)