Search

‘Hou die k*thond bij je, k*nkerwijf,’ kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd zondagochtend. Het moest nog tien uur worden! De zon scheen door de bomen op het pad tussen de Horstermeerpolder en de Spiegelplas. Sinds mijn vader eind vorige zomer overleed in het verpleeghuis aan de rand van dit gebied noem ik het altijd het tuinpad van mijn vader. Ik wandel er graag, mijmerend over het leven, terwijl Bruce achter een bal aan rent. Dat mag daar namelijk gewoon. Aan het begin van het pad heeft de gemeente een bord neergezet met zo’n stichtelijk tekstje dat je elkaar moet groeten. Omdat je het pad deelt met loslopende honden, overstekende ruiters, kinderen op weg naar het strandje, wandelaars en mensen die een SUP meesjouwen. Waarom je nou precies daar op zondagochtend het werelduurrecord moet vestigen met je halfoude dikke lijf in een wielrenpakje geperst, ontgaat mij altijd een beetje. En k*nkerwijf is volgens mij niet de groet die de ambtenaar met het stichtelijke bordje bedoelde. https://t.co/hG444pRvsu #Wandelen #Herinneringen #Respect

Sommige mensen worden geboren in een land. Ik kreeg het voorrecht om er twee lief te hebben. Mijn eerste land gaf mij mijn wortels. Vlaanderen gaf mij mijn vleugels. Toen ik als jonge vrouw mijn vaderland moest ontvluchten, liet ik alles achter: mijn thuis, mijn vrienden, mijn verleden. Ik kwam aan in een onbekend land, met een hart vol verdriet, maar ook met een sprankeltje hoop. Die hoop kreeg hier een gezicht. Vlaanderen ontving mij niet als een vreemde, maar als een mens. De Vlamingen gaven mij iets wat je niet kunt kopen of afdwingen: vertrouwen, warmte en een plaats waar ik opnieuw mocht beginnen. In de dagen dat ik heimwee had en de leegte van alles wat ik verloren was ondraaglijk leek, waren het de mensen hier die mij deden voelen dat ik niet alleen was. Jullie vriendschap werd een nieuw thuis. Jullie warmte werd een nieuw begin. Vrijheid is voor velen vanzelfsprekend. Voor mij is ze een wonder dat elke dag opnieuw gekoesterd moet worden. Daarom zal ik Vlaanderen altijd met heel mijn hart blijven verdedigen. Niet alleen omdat dit mijn thuis is, maar omdat dit het land is dat mij de vrijheid gaf om opnieuw te leven. Vlaanderen is mijn land. De Vlamingen zijn mijn vlam. Mijn 11 juli was opnieuw een dag vol trots, verbondenheid en dankbaarheid. Dank je wel, Vlaanderen. Dank je wel, lieve Vlamingen. Voor altijd in mijn hart. 💛🖤 #Vlaanderen #Thuis #Vrijheid

Er is felle kritiek op de Spaanse autoriteiten vanwege het gebrek aan officiële waarschuwingen tijdens de dodelijke bosbrand in Bédar, waarbij meerdere buitenlanders omkwamen, waaronder de vader van de Belgische viroloog Thomas-Wolf Verdonckt, die benadrukt dat zijn vader pas te laat kon ontsnappen. #Bosbrand #Spanje #Verdonckt

Vandaag is de officiële overlijdensdag van onze pelotonscommandant, eerste luitenant Tom Krist. Gisteren hebben we hem samen met zijn familie, vrienden en de mannen van ons peloton op een mooie manier herdacht bij zijn graf. Zoals ieder jaar sloten we de dag af met een hapje en een drankje bij zijn ouders thuis. Een traditie die veel voor ons betekent. Er is één moment dat mij al negentien jaar bijblijft. Ik lag zwaargewond in het Centraal Militair Hospitaal toen Tom's vader mijn kamer binnenkwam. Hij kwam mij persoonlijk vertellen dat Tom zojuist was overleden. Terwijl hij zelf het grootste verlies denkbaar had geleden, zei hij tegen mij: "𝑻𝒐𝒎 𝒘𝒂𝒔 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒆𝒏 𝒅𝒆𝒆𝒅 𝒘𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒅𝒐𝒆𝒏." Daarna gaf hij mij zijn telefoonnummer en zei dat ik, dag en nacht, mocht bellen als zij iets voor mij konden betekenen. Dat voelde zo onwerkelijk. Zij hadden hun zoon verloren, terwijl ik juist het gevoel had dat ík er voor hen moest zijn. In de jaren daarna gebeurde er iets bijzonders. Tom's ouders waren niet alleen de ouders van Tom, maar ook de ouders van ons peloton. Ze ontvingen ons altijd met open armen, luisterden naar onze verhalen, lachten met ons en huilden met ons. Hun huis voelde ieder jaar weer als een plek waar we samen herinneringen konden delen en Tom dichtbij was. Lieve familie Krist, ik kan niet onder woorden brengen hoeveel respect en dankbaarheid ik voor jullie voel. Jullie liefde, kracht en warmte, juist in het diepste verdriet, hebben mij altijd geraakt. Tom, we missen je nog iedere dag. Rust zacht 💚 #Herdenking #Vriendschap #Verlies

Frankrike står inför en ny extremhetta med temperaturer över 35 grader, vilket har lett till ökad dödlighet på grund av drunkning och tidiga skogsbränder, samtidigt som myndigheterna har utfärdat röd värmevarning och event inställt i flera delar av landet. #Frankrike #Extremvärme #Vädervarning

Craig David (Southampton, 5 mei 1981) is een Britse zanger en songwriter. David werd geboren in Hampshire als zoon van een Grenadese vader en een Joods-Engelse moeder. Hij kwam voor het eerst in aanraking met de muziekindustrie toen hij in 1997 samenwerkte met de Britse R&B-groep Damage. Daarna zong hij in meerdere nummers van de Britse band The Artful Dodger, waaronder in het nummer Re-rewind (2000). Dit nummer belandde op nummer 2 in de Britse hitlijst en werd ook een grote hit in Nederland. Op 19-jarige leeftijd maakte David zijn solodebuut met Fill me in. Deze single bezorgde hem een nummer 1-hit in het Verenigd Koninkrijk, waarmee hij de jongste mannelijke solo-artiest werd die daarin slaagde. Zijn tweede single, 7 days, bereikte in zijn thuisland eveneens de hoogste positie en was internationaal gezien nog succesvoller dan zijn voorganger. Het bereikte de top 10 in onder meer Nederland, Australië en de Verenigde Staten. https://hvdommelen.nl/d/DavidC.html

Hugo de Jonge staat vandaag voor de parlementaire enquêtecommissie Corona. Onvergeeflijk: het inzetten van het NOS Jeugdjournaal om jonge kinderen angst aan te jagen. "dan worden alle vaders en moeders en alle opa's en oma's ziek". Gewoon angst als instrument. Bij kinderen. https://t.co/yg0jI4HhlN #Corona #Jongeren #Politiek

📸 Vandaag gespot in Amsterdam: Max Verstappens manager Raymond Vermeulen en vader Jos met voormalig Red Bull-topman Helmut Marko. Wat daar besproken is, is niet bekend. Toekomst Verstappen in Formule 1 onder enorm vergrootglas, maar ook wat dat betreft nog geen duidelijkheid. https://t.co/FVa24Tsb5k #MaxVerstappen #Formule1 #Amsterdam

Romelu Lukaku, ondanks een moeilijk seizoen door blessures en het overlijden van zijn vader, is onmisbaar voor de Belgische WK-selectie, waar hij zowel als speler als 'mentale aanvoerder' zijn team naar overwinningen leidt door zijn grote honger naar doelpunten en emotionele volwassenheid te tonen. #RomeluLukaku #België #WK2026

Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast. Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen. Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer. Niet om zichzelf “vermogend” te voelen. Gewoon voor later. Voor een studie. Voor een eerste huis. Voor een buffer als het leven tegenzit. Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij. Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven. Maar ergens is dat morele contract verschove Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat. Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene. Niet met verdriet. Niet met dankbaarheid. Maar met een aanslag De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong. Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel. Dat is een reëel probleem. Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt. Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting. Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen De leraar met een afbetaald huis. De ondernemer met een kleine zaak. De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd. De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen. Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”. Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm. En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen. Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas. Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine. Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist. Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig. Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft. Dat is de echte culturele draai Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent. Een deel voor box 3. Een deel voor inflatie. Een deel voor toekomstige regels. En aan het einde: nog een deel bij overlijden. Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen. Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament. Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners. #belastingklimaat #middenklasse #vermogensopbouw

‘Het gras bepaald of iemand speelt, niet een vader of zaakwaarnemer’. Zo is het Jordi, grote klasse. #Ajax #Voetbal #Talent #Ajax

Åsa "skolkaren" Westlund, och Peter "papperslappen" Hultqvist, Det är ju nästan rörande att se hur ni två, i total avsaknad av riktig politik, nu desperat försöker skrämma skiten ur svenska folket med bibliska profetior om den annalkande klimatundergången. Låt oss ta en snabb titt ut genom fönstret och stämma av med er hysteriska domedagsbeskrivning: ja idag så är det 15 grader i Huddinge kl 11.00 och det menar ni är en kris som vi enligt er ska straffbeskattas massor med miljarder för. En riktig jävla dödshetta, eller hur? Håll i hatten, snart brinner asfalten upp och vi drunknar allihop! Låt oss plocka isär ert lilla panikmanifest: 1. Den monumentala S-minnesförlustenNi sitter alltså och gråter krokodiltårar över bristande krisberedskap. Har ni redan förträngt vilka som faktiskt styrde det här landet under de gigantiska katastrofbränderna 2014 och 2018? Det var ni. Under era åtta år vid makten lät ni svensk krisberedskap förfalla till den milda grad att vi fick stå på knä och tigga om brandflyg från Italien och Polen när skogarna brann. Och nu, plötsligt, är Sveriges oförmåga att kontrollera vädret den nuvarande regeringens fel? Den historierevisionismen kräver ju nästan en helt egen krisplan. 2. Papperslappar som brandsläckare Och vad är er magiska lösning för att "katastrofsäkra" sommaren? Jo, det gamla vanliga reflexmässiga S-receptet: pumpa in mer skattepengar i länsstyrelserna! Fler byråkrater, fler möten och fler papperslappar! Jajamän, inget stoppar ju en påstådd skogsbrand eller en översvämning lika effektivt som en välbetald klimatstrateg som sitter på ett regionkontor och skriver luddiga policydokument. 3. Den eviga skattekåtheten Allt detta domedagsgapande handlar i slutändan bara om en enda sak: att hitta på nya ursäkter för att klämma vanligt folk på ännu mer pengar. Ni behöver desperat ett alibi för att återinföra era vansinniga skattehöjningar på bränsle och el, och då passar det ju perfekt att skrika om "klimatkris" varje gång termometern råkar visa en svensk normaltemperatur. Så snälla Åsa och Papperslappen, ta ett djupt andetag och sätt er i skuggan. Det är svensk sommar. Det regnar ibland, och ibland är det torrt. Svenska folket behöver ingen "krisplan" från ett parti som redan har bevisat att de inte ens kan hantera en skogsbrand. Vad vi däremot behöver är att ni slutar använda väderprognosen som en ursäkt för att gräva ännu djupare i våra plånböcker. #klimatpolitik #Sverige #skatter

Door de ogen van Franky ''Sascha van 12 is niet bang'' Sascha is twaalf en woont in Kherson. Hij woont bij zijn oma en dat vindt hij leuk. Zijn vader leeft niet meer. Ik heb hem niet gevraagd wat er met zijn vader is gebeurd, maar ik denk het antwoord wel te weten. Zijn moeder vecht vrijwillig aan het front. Vorige week heb ik Sascha leren kennen tijdens de kindervakantie die wij voor oorlogskinderen organiseerden. We hebben uitgebreid met elkaar gesproken. Niet alleen over voetbal, gamen en de vakantie, maar ook over zijn leven thuis. Op vakantie mag Sascha buiten spelen. In Kherson mag dat niet. Maar hij doet het stiekem toch. Want een jongen van twaalf blijft niet altijd binnen. En Sascha is niet bang. Sascha vertelde dat hij ook niet bang is voor raketten of KAB's, de zware vliegtuigbommen. Sterker nog, hij vertelde dat hij samen met zijn vriendjes, die vaak ook niet buiten mogen spelen, wel eens op zoek gaat naar drones die ergens op straat zijn neergekomen. Levensgevaarlijk. Maar Sascha is twaalf. Hij kan de gevaren nog niet helemaal overzien. In Kherson zijn al kinderen omgekomen door droneaanvallen. Maar Sascha is niet bang. Dat zegt hij, maar als het echt heel hard wordt, verstopt Sascha zich in de badkamer. En heel soms in een kast. Tijdens de vakantie zagen we hem veranderen. Volgens de begeleiders was hij de eerste dag stil en teruggetrokken. Een paar dagen later rende hij lachend over het terrein, speelde met andere kinderen en genoot zichtbaar van alles wat hij mocht doen. Op vakantie mag Sascha buiten spelen. En hoeft hij even echt niet bang te zijn. Maar aan iedere vakantie komt helaas een einde. En hoe moeilijk dat ook is, de kinderen moeten dan weer terug naar huis. Dinsdag ging Sascha weer terug naar Kherson. Terug naar zijn oma. Terug naar een stad waar hij eigenlijk niet buiten mag spelen. Maar ik weet bijna zeker dat hij het toch weer gaat doen. Want Sascha is twaalf. En Sascha is niet bang. Voordat hij vertrok, beloofde ik hem dat hij volgend jaar weer mee mag op kindervakantie. Hij glimlachte. Ik glimlachte terug. Maar diep van binnen dacht ik aan iets heel anders. Als Sascha volgend jaar tenminste nog leeft. Want Sascha is niet bang. En Sascha woont in Kherson. Vandaag schrijf ik over Sascha. Maar deze column had net zo goed over Vadim kunnen gaan. Of Natacha, Igor, Irina. Of een van de andere meer dan vijftig kinderen die we dinsdag hebben uitgezwaaid, want ze wonen in Kherson, Zaporizja of elders aan het front. #standwithukraine #help #steun #oekraine #standwithukraine #ondersteuning #kinderen