Verburganisatie en Verrecreationering Ergens is er iets wonderlijks gebeurd met ons buitengebied. Ooit lagen zandpaden er zodat voedselproducenten bij hun percelen konden komen. Daar reden tractoren, oogstmachines en beregeningshaspels. Logisch ook, want op het platteland werd voedsel geproduceerd. Maar inmiddels hebben we te maken met een nieuw verschijnsel: verburganisatie. Nederland bestaat voor ruim 99% uit mensen die geen voedselproducent zijn. We hebben meer vrije tijd, we worden ouder en vooral de babyboomgeneratie heeft wandelen en fietsen massaal ontdekt. Helemaal prima. Bewegen is gezond. Alleen lijkt daarmee ook het idee te zijn ontstaan dat het buitengebied de gezamenlijke achtertuin van stad en dorp is geworden. En daar komt mijn tweede nieuwe woord om de hoek kijken: verrecreationering. Zelfs oude zandpaden waarop wij onze percelen moeten bereiken, worden door wandel- en fietsplatforms gepromoot als recreatieve routes. Vervolgens rijdt daar ineens een tractor. Schande! Mijn medewerkers krijgen middelvingers, worden uitgescholden en wij krijgen telefoontjes omdat een tractor te breed is, een haspel in de weg staat of iemand een paar minuten moet wachten. Voor de duidelijkheid: ik gun iedereen zijn wandeling en fietstocht. Van harte zelfs. Maar wie door het buitengebied recreëert, recreëert óók op onze werkvloer. Gemeenten als Maashorst bestaan uit oude boerendorpen als Uden, Zeeland, Schaijk, Volkel en Odiliapeel. Dorpen waar generaties lang voedsel werd geproduceerd. In oorlogstijd kwamen mensen uit de steden juist hierheen omdat hier eten te vinden was. Laten we daarom oppassen dat we het platteland niet zo ver verburganiseren en verrecrationeren dat degene die er voedsel produceert straks zelf als ongewenste gast wordt beschouwd. Want zonder voedselproducent misschien wel een prachtig rustig zandpad. Maar ook een verdraaid lege koelkast. Door: Jolanda Nooijen #verburbaan #verrecreatie #platteland
