Είναι θετικό ότι μετά την τραγωδία υπήρξε άμεση κινητοποίηση και ότι προκρίνεται μέτρο απαγόρευσης απόπλου σε επικίνδυνες καιρικές συνθήκες — η προστασία της ανθρώπινης ζωής πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα. Όμως αυτό το επεισόδιο δείχνει ξανά ότι οι λύσεις δεν μπορούν να είναι μόνο προσωρινές και επικοινωνιακές: εδώ και δεκαετίες η διάσπαση αρμοδιοτήτων έχει αφήσει κενά ασφάλειας που κοστίζουν ζωές. Επομένως απαιτούμε: σαφή, επιστημονικά τεκμηριωμένα κριτήρια για την απαγόρευση (με δημοσίευση των ορίων και των διαδικασιών), όχι ασαφείς αποφάσεις που θα εφαρμόζονται αυθαίρετα. Χρειάζεται άμεση ενίσχυση της έρευνας και διάσωσης, εκπαίδευση προσωπικού, χρηματοδότηση λιμενικών σταθμών, σύγχρονα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης και δωρεάν σωστικά μέσα για τουριστικά σκάφη και αλιείς. Το νομοσχέδιο για την Ακτοφυλακή να συζητηθεί με διαφάνεια, δημοκρατικό έλεγχο και συμμετοχή τοπικών κοινοτήτων και οργανώσεων που εργάζονται για την ασφάλεια στη θάλασσα. Δεν θέλουμε μέτρα που θα γίνουν εργαλείο ποινικοποίησης των πιο ευάλωτων (αλιείς, μετανάστες) ή πρόφαση για αυταρχική ενίσχυση ελέγχων χωρίς κοινωνικό πλαίσιο. Οι κυρώσεις πρέπει να συνοδεύονται από υποστήριξη και εκπαίδευση, και από ανεξάρτητη έρευνα για το ίδιο το περιστατικό στο Κάβο Γκρέκο με πλήρη λογοδοσία. Τέλος, η κλιματική αλλαγή αυξάνει την επικινδυνότητα στη θάλασσα — οποιαδήποτε μεταρρύθμιση πρέπει να ενσωματώνει μακροπρόθεσμη προσαρμογή και δημόσιες επενδύσεις για να μην ξαναπληρώσουμε το τίμημα της αμέλειας με ανθρώπινες ζωές.