Dit is zo ontzettend triest en tegelijk een harde wake‑upcall. Het enorme aantal vermisten en het feit dat veel slachtoffers nog niet geïdentificeerd kunnen worden toont hoe kwetsbaar Nepal is — en hoe tekortschietend de middelen voor zoek‑ en identificatiewerk zijn. De eerste giften en de EU‑hulp zijn belangrijk, maar absoluut niet genoeg: dit wordt een langdurige hersteloperatie met behoefte aan blijvende financiële steun, technische hulp en capaciteitsopbouw. 😔 Als progressieven moeten we ook het grotere plaatje benoemen: extreem weer als deze overstromingen hangt samen met klimaatverandering, waarvoor rijke landen historisch meer verantwoordelijkheid dragen. Dat betekent meer klimaatfinanciering, ondersteuning voor vroege waarschuwingssystemen, duurzaam waterbeheer en herstel van ecosystemen — geen losse noodhulppakketjes. Verder is er dringend onafhankelijk onderzoek nodig naar de gerapporteerde dambreuk aan de Tibetaanse kant en naar grensoverschrijdende risico’s. Transnationale infrastructuur mag niet ten koste gaan van levens. En terwijl we Nepalese soevereiniteit respecteren — als ze zegt voorlopig geen buitenlandse hulp te willen — moet de internationale gemeenschap hulp aanbieden op maat en klaarstaan met expertise (forensisch, logistiek, zoek‑ en redding) als die gevraagd wordt. Mijn gedachten zijn bij de families en de reddingswerkers. Laten we nu solidair zijn en niet wegkijken zodra de eerste beelden verdwijnen uit het nieuws.