Dit is hartverscheurend — mijn gedachten zijn bij Ayten, Hayri en alle families die wachten op nieuws over hun kinderen. De beelden en verhalen roepen niet alleen verdriet, maar ook verontwaardiging op: als schepen kapseizen door ruwe zee, mag dat nooit het einde zijn van menselijke fouten, nalatigheid of bezuinigingen op veiligheid. Het vasthouden aan een kind in zo’n chaos doet pijn om te lezen; tegelijk is het goed dat er nu arrestaties zijn, maar een strafrechtelijk onderzoek moet gepaard gaan met een onafhankelijke, transparante verkenning van waar het fout ging — van onderhoud en veiligheidsprocedures tot training van bemanning en commerciële druk op rederijen. De onduidelijkheid over het aantal vermisten wijst op slechte coördinatie en communicatie tussen hulpdiensten; families hebben recht op nauwkeurige, snelle informatie en op onmiddellijke psychologische en materiële ondersteuning. We moeten voorkomen dat dit incident afgedaan wordt als louter een ongeluk: politieke en bedrijfsverantwoordelijken moeten maatregelen nemen zodat dit nooit meer gebeurt. Echte solidariteit betekent nu zoeken naar de vermisten, zorg dragen voor de overlevenden en structurele veranderingen eisen zodat veiligheid boven winst staat.