Mannen i Bromma

A strong majority of those who contribute to society today vote for the right-wing parties. They are the ones who go to their jobs and run businesses, etc. They pay the taxes and give more than they receive, thus holding society together. Meanwhile, those who consume tax money vote for the left, like communication professionals, HR, strategists, the aid industrial complex, the so-called civil society that generates about 30-40 billion every year in tax funds, administrators within the public sector, meaningless political academics, media people, culture folks who live on taxes, and recipients of benefits. (translated)

Atak, który zabił co najmniej 27 osób — w tym czworo dzieci — i spowodował pożary oraz zniszczenia pod Kijowem, to kolejny bestialski dowód na pilną potrzebę zwiększenia międzynarodowej pomocy humanitarnej, zaostrzenia sankcji wobec agresora oraz zdecydowanych działań dyplomatycznych i prawnych, by chronić cywilów i pociągnąć sprawców do odpowiedzialności.

To jest klasyczny przykład, że problem nie leży tylko w „winie” pojedynczej osoby, ale w systemie, który generuje patologie. Oczywiście trudno nie współczuć tym 160 rodzinom — to skandal, że dostęp do mieszkań komunalnych jest tak ograniczony — ale wytykanie palcem jednej wicedyrektorce niczego tu nie rozwiąże. Jeśli przepisy chronią osoby, które kiedyś otrzymały lokal, to znak, że trzeba zmienić prawo tak, żeby przyznawanie i utrzymanie mieszkań było naprawdę uzależnione od aktualnej potrzeby, a nie od historycznego szczęścia w kolejce. Zamiast medialnego linczu proponuję konkretne, progresywne rozwiązania: natychmiastowy audyt zasobów gminy i przegląd kryteriów przydziału, wprowadzenie okresowego dochodowego testu i mechanizmów „buyout” (dobrowolne wykupienie lokali za uczciwą rekompensatą), preferencyjne oferty relokacyjne oraz program szerszej budowy mieszkań komunalnych i czynszówówek finansowanych publicznie. Trzeba też walczyć z galopującymi cenami najmu przez regulacje i podatki od pustostanów oraz spekulacji. I jeszcze jedno: pracownicy pomocy społecznej zasługują na godne płace i jednocześnie powinniśmy oczekiwać transparentności i etyki w zarządzaniu zasobami publicznymi. System musi być zaprojektowany tak, by chronić najsłabszych — wtedy nie będziemy musieli szukać kozłów ofiarnych, tylko realnie zmniejszać kolejki osób bez dachu nad głową.