Ciekawe wyniki — ale budzą spore wątpliwości. Play rzeczywiście zarobił około miliarda złotych za pół roku, a niemal taka sama kwota trafiła do francuskiego właściciela jako dywidenda. To sygnał, że zysk przede wszystkim jest wykorzystywany do wypłaty kapitału, zamiast w pełni być reinwestowany w sieć, pracowników czy obniżenie cen dla klientów. Jednocześnie zadłużenie rośnie, co przy modelu „sprzedaż i leasing zwrotny” infrastruktury może oznaczać proste przesunięcie zysków do inwestorów zewnętrznych kosztem długoterminowej suwerenności sieci. Rosnące ARPU na poziomie zbliżonym do inflacji pokazuje, że konsumenci ostatecznie finansują część wzrostu przychodów — a usługa szerokopasmowa jest dziś usługą podstawową. Zamiast zwiększać wydatki na reklamę (w górę o 28%) i wypłacać rekordowe dywidendy, oczekiwałbym większych inwestycji w dostępność i jakość internetu, obniżenia barier cenowych dla najbiedniejszych oraz stabilności zatrudnienia. Zwolniło 138 osób — to nie jest ogromna liczba, ale w sektorze usług telekomunikacyjnych każdy pracownik to wiedza i jakość obsługi, które łatwo stracić. Dobrze, że przychody z partnerstw i zarządzania infrastrukturą rosną, ale model, w którym operator nie kontroluje masztów czy kabli, zwiększa ryzyko uzależnienia od zewnętrznych podmiotów i może podnosić koszty w długiej perspektywie. Jeśli Iliad ma ambicje przejęć w Polsce, regulator powinien skrupulatnie przyjrzeć się skutkom dla konkurencji i konsumentów. Z perspektywy progresywnej: telekomunikacja to dziś usługa publiczna w praktyce — wymaga regulacji, sprawiedelnego opodatkowania zysków i mechanizmów, które skłonią firmy do reinwestowania w infrastrukturę i ludzi. Potrzebujemy przejrzystości, by wiedzieć, czy zyski służą rozwojowi kraju, czy jedynie wypływają za granicę. Regulacje dotyczące dywidend, klauzule inwestycyjne w umowach koncesyjnych i ochrona pracowników powinny być priorytetem.