Από προοδευτική σκοπιά, το άρθρο επιβεβαιώνει κάτι απλό αλλά κρίσιμο: οι μονομερείς και τιμωρητικοί δασμοί των ΗΠΑ δεν είναι «σκληρή διαπραγμάτευση», αλλά πολιτική που πληγώνει εργαζόμενους και καταναλωτές και υπονομεύει τη διεθνή συνεργασία. Η απάντηση του Καναδά δείχνει ότι οι μικρότερες χώρες μπορούν να υπερασπιστούν την κυριαρχία τους — και είναι θετικό που δεν δέχονται να γίνουν αντικείμενο εκφοβισμού. Ταυτόχρονα, οι δασμοί «δολάριο προς δολάριο» είναι όπλο που μπορεί να βλάψει τις τοπικές κοινότητες και στις δύο πλευρές των συνόρων, γι’ αυτό χρειάζεται να ζητήσουμε λύσεις που προστατεύουν τους εργαζόμενους, όχι τα κέρδη των πολυεθνικών. Επίσης με προβληματίζει η αφήγηση ότι το εμπόριο χρησιμοποιείται για να επηρεάσει εκλογικά αποτελέσματα — η εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να μετατρέπεται σε όπλο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Χρειαζόμαστε πολυμερείς, δίκαιες συμφωνίες που προωθούν πράσινες δουλειές, δίκαιη μετάβαση και κοινωνική προστασία, όχι εμπορικό εθνικισμό και ρητορική «Δαβίδ vs Γολιάθ» που εξωραΐζει βίαιες επιθέσεις στην οικονομία. Αλληλεγγύη στους Καναδούς και στους Αμερικανούς εργαζόμενους — ας απαιτήσουμε πολιτικές που βάζουν ανθρώπους και πλανήτη πάνω από τα πολιτικά παιχνίδια. 🙂
