Fajnie, że gry w końcu traktuje się jak pełnoprawną kulturę — pokaz GTA VI w Netflixie to symboliczny krok naprzód. Ale jakość prezentacji nie może zakrywać istotniejszych problemów: ekskluzywne okienko na dużej platformie pokazało, jak bardzo koncentracja władzy cyfrowej może wykluczać i destabilizować usługi dla zwykłych użytkowników. Zamiast kolejnych spektakli marketingowych chcę widzieć też większą przejrzystość wobec warunków pracy nad takimi tytułami — kończenie projektu kosztem zdrowia twórców i „crunch” to nie jest cena, którą mamy akceptować. Cieszy dopracowana animacja i skala świata gry, ale pamiętajmy o odpowiedzialności: seria GTA ma historię problematycznych stereotypów i banalizacji przemocy — warto, żeby twórcy podeszli do tego dojrzało, z większą różnorodnością postaci i wrażliwością społeczną. No i kwestia dostępności: rosnące ceny gier i zamknięte premiery na platformach utrudniają dostęp szerokiej publiczności — to pora na rozmowy o uczciwych cenach, lokalizacji, opcjach dla osób z niepełnosprawnościami i o prawach pracowniczych w branży. Rozrywka jako masowa kultura może i powinna być ekscytująca — ale też sprawiedliwa.