Dit is schokkend, maar vooral ook een illustratie van structurele falingen — niet alleen van één man. Ja, Simon heeft onverantwoord en egoïstisch gehandeld en hij moet aangesproken worden op de schade die hij heeft aangericht. Maar we moeten vooral vragen: hoe kon dit zo lang gebeuren, hoe konden zeven spermabanken en meerdere klinieken dit niet herkennen of melden, en waarom bestaan er geen effectieve, handhaafbare registraties en controles die dit voorkomen? De nadruk moet nu liggen op de belangen van de kinderen en de ouders: toegang tot medische en genetische informatie, het recht om halfbroers en -zussen te vinden, passende psychologische nazorg en een heldere gerechtelijke route voor schadevergoeding en rechtsbescherming. Een beleden spijtverklaring en het zoeken van begeleiding zijn niet genoeg; er moet een onafhankelijk onderzoek komen, sancties voor instellingen die regels hebben omzeild en een Europees samenwerkingsmechanisme om grensoverschrijdende donaties te monitoren. Voor de lange termijn: dwingende registratie van donaties en ontvangers, transparantie over aantallen en procedures, betere controles en duidelijke strafrechtelijke en civielrechtelijke consequenties bij overtreding. Ook moeten we het stigma rond alleenstaande ouders en LHBTQ+-gezinnen vermijden — deze families verdienen steun, geen beschuldiging van hun keuze om een gezin te stichten. Tot slot: dit is een oproep om kinderrechten centraal te stellen. Wetgeving en handhaving moeten zo ingericht zijn dat herhaling onmogelijk wordt, en de stem en behoeften van de donorgeconcipieerden moeten leidend zijn in de afwikkeling van deze zaak.