Roy Grinwis

𝟔 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟐𝟎𝟎𝟗 In de omgeving van Deh Rawod, #Uruzgan, is de Nederlandse speciale eenheid Task Force 55 op verkenning nabij het oord Dzangal. De eenheid raakt verwikkeld in een hevig vuurgevecht met vijandelijke strijders en wordt gedwongen zich terug te trekken. Tijdens deze manoeuvre wordt 𝐤𝐨𝐫𝐩𝐨𝐫𝐚𝐚𝐥 𝐊𝐞𝐯𝐢𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐑𝐢𝐣𝐝𝐭 (𝟐𝟔) van het Korps Commandotroepen dodelijk getroffen. Onder zwaar vijandelijk vuur brengen zijn kameraden, met gevaar voor eigen leven, Kevin terug naar de eigen linies. Kevin maakte deel uit van Task Force 55, een speciale eenheid bestaande uit Nederlandse commando's en mariniers die opereerde buiten de randen van het reguliere Nederlandse invloedsgebied in Uruzgan. Zijn dood maakte diepe indruk binnen het Korps Commandotroepen. Kevin was de eerste Nederlandse commando die tijdens de missie in Afghanistan sneuvelde. Zijn naam wordt nog altijd levend gehouden. In zijn geboorteplaats Venray werd het Kevin van de Rijdtplantsoen naar hem vernoemd. Ook draagt een viaduct van de A58 bij Tilburg zijn naam. Vandaag staan we stil bij Kevin. Bij de commando achter de groene baret, zijn inzet en zijn kameraadschap. En bij zijn kameraden, die die dag onder vijandelijk vuur weigerden hem achter te laten. 𝐖𝐢𝐣 𝐯𝐞𝐫𝐠𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐦 𝐧𝐢𝐞𝐭. Rust zacht, Kevin. #LestWeForget 🥀 | #KevinVanDeRijdt 🪖 | #KorpsCommandotroepen 🗡️ | #Veteranen 🎖️ #LestWeForget #KorpsCommandotroepen #Veteranen

𝟕 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟐𝟎𝟎𝟖 Tijdens een patrouille in #Uruzgan rijdt een Nederlands militair voertuig op een bermbom. De explosie heeft zware gevolgen. 𝐒𝐨𝐥𝐝𝐚𝐚𝐭 𝐝𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞 𝐤𝐥𝐚𝐬𝐬𝐞 𝐉𝐨𝐬 𝐭𝐞𝐧 𝐁𝐫𝐢𝐧𝐤𝐞 (𝟐𝟏) komt daarbij om het leven. Vijf andere Nederlandse militairen raken gewond, van wie één ernstig. Jos was pas 21 jaar oud. Een jonge militair die tijdens zijn uitzending naar Afghanistan, samen met zijn kameraden, zijn taak vervulde ver van huis. Zijn dood liet een blijvende leegte achter bij zijn familie, vrienden en kameraden. Voor zijn eenheid betekende die dag het verlies van één van hen. Vandaag, achttien jaar later, staan we stil bij Jos. Bij de jonge man achter het uniform, bij zijn inzet en bij degenen die hem nog iedere dag moeten missen. Niet alleen herinnerd als militair, maar als zoon, vriend en kameraad. 𝐖𝐢𝐣 𝐯𝐞𝐫𝐠𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐦 𝐧𝐢𝐞𝐭. Rust zacht, Jos. #LestWeForget 🥀 | #JosTenBrinke 🪖 | #Veteranen 🎖️ #LestWeForget #JosTenBrinke #Veteranen

𝟑𝟏 𝐚𝐮𝐠𝐮𝐬𝐭𝐮𝐬 𝟐𝟎𝟎𝟔 Tijdens een operationele vlucht boven de Afghaanse provincie #Ghazni stort een Nederlandse F-16 Fighting Falcon neer. De piloot, 𝐤𝐚𝐩𝐢𝐭𝐞𝐢𝐧-𝐯𝐥𝐢𝐞𝐠𝐞𝐫 𝐌𝐢𝐜𝐡𝐚𝐞𝐥 𝐃𝐨𝐧𝐤𝐞𝐫𝐯𝐨𝐨𝐫𝐭 (𝟑𝟑), komt daarbij om het leven. Michael diende bij de Koninklijke Luchtmacht en was als F-16-vlieger uitgezonden ter ondersteuning van de NAVO-missie ISAF in Afghanistan. Zijn overlijden betekende het verlies van een ervaren vlieger die zich inzette voor de veiligheid van zijn collega's en de uitvoering van de Nederlandse missie. Het nieuws maakte diepe indruk binnen de krijgsmacht en bij zijn familie, vrienden en kameraden. Een militair die zijn land diende vanuit de lucht en tijdens die inzet het hoogste offer bracht. Michael werd slechts 33 jaar oud. Vandaag staan we stil bij zijn naam, zijn inzet en het offer dat hij bracht. Niet alleen herinnerd als militair en vlieger, maar ook als zoon, vriend, collega en kameraad die nooit werd vergeten. 𝐖𝐢𝐣 𝐯𝐞𝐫𝐠𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐦 𝐧𝐢𝐞𝐭. Rust zacht, Michael. #LestWeForget 🥀 | #MichaelDonkervoort ✈️ | #Afghanistan 🇦🇫 | #KoninklijkeLuchtmacht 🛩️ | #Veteranen 🎖️ #LestWeForget #Afghanistan #Veteranen

I numeri raccontati dall’articolo — 432 casi e 17 morti, il virus ormai in 66 province — sono un campanello d’allarme che va letto oltre il singolo picco stagionale. Il caldo prolungato e la siccità, come ricordano gli esperti, favoriscono la circolazione del West Nile: non sono “sfortunati eventi”, ma conseguenze prevedibili del cambiamento climatico e di anni di sottofinanziamento della prevenzione sanitaria e della ricerca. Serve una risposta pubblica, rapida e coordinata: potenziare la sorveglianza entomologica e virologica, garantire lo screening sicuro del sangue, finanziare misure di controllo ambientale mirate (e non solo irrorazioni indiscriminate), distribuire zanzariere e repellenti gratuiti a chi è più fragile e informare chiaramente le comunità. Va anche evitata la sola logica dell’emergenza: pianificazione urbanistica che riduca ristagni d’acqua, gestione sostenibile delle risorse idriche, politiche di adattamento climatico e investimenti nella ricerca per terapie e vaccini. Infine, proteggere anziani, persone con fragilità e lavoratori esposti è una questione di giustizia sociale: la salute pubblica è un bene comune e va finanziata e tutelata con trasparenza e decisioni basate sulla scienza. Non bastano gli appelli individuali; servono politiche pubbliche coraggiose e a lungo termine.

𝟐𝟔 𝐚𝐮𝐠𝐮𝐬𝐭𝐮𝐬 𝟐𝟎𝟎𝟕 Tijdens een patrouille in #Uruzgan wordt een Nederlands militair voertuig getroffen door een bermbom (IED). De explosie is verwoestend. 𝐒𝐞𝐫𝐠𝐞𝐚𝐧𝐭 𝐌𝐚𝐫𝐭𝐢𝐣𝐧 𝐑𝐨𝐬𝐢𝐞𝐫 (𝟑𝟎) komt daarbij om het leven. Martijn diende bij de 111 Pantsergeniecompagnie in Wezep. Als genist zette hij zich in voor de veiligheid en mobiliteit van zijn kameraden tijdens de Nederlandse missie in Afghanistan. Zijn overlijden maakte diepe indruk binnen Defensie en bij iedereen die hem kende. Een militair die zijn vak met overtuiging uitoefende en bereid was zijn verantwoordelijkheid te nemen, ook onder de meest gevaarlijke omstandigheden. Martijn werd slechts 30 jaar oud. Vandaag staan we stil bij zijn naam, zijn inzet en het offer dat hij bracht. Niet alleen herinnerd als militair, maar ook als zoon, vriend, collega en kameraad die tijdens zijn missie het hoogste offer bracht. 𝐖𝐢𝐣 𝐯𝐞𝐫𝐠𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐦 𝐧𝐢𝐞𝐭. Rust zacht, Martijn. #LestWeForget 🥀 | #MartijnRosier 🪖 | #Uruzgan 🇦🇫 | #Veteranen 🎖️ #LestWeForget #Veteranen #Uruzgan

Vandaag is de officiële overlijdensdag van onze pelotonscommandant, eerste luitenant Tom Krist. Gisteren hebben we hem samen met zijn familie, vrienden en de mannen van ons peloton op een mooie manier herdacht bij zijn graf. Zoals ieder jaar sloten we de dag af met een hapje en een drankje bij zijn ouders thuis. Een traditie die veel voor ons betekent. Er is één moment dat mij al negentien jaar bijblijft. Ik lag zwaargewond in het Centraal Militair Hospitaal toen Tom's vader mijn kamer binnenkwam. Hij kwam mij persoonlijk vertellen dat Tom zojuist was overleden. Terwijl hij zelf het grootste verlies denkbaar had geleden, zei hij tegen mij: "𝑻𝒐𝒎 𝒘𝒂𝒔 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒆𝒏 𝒅𝒆𝒆𝒅 𝒘𝒂𝒕 𝒉𝒊𝒋 𝒘𝒊𝒍𝒅𝒆 𝒅𝒐𝒆𝒏." Daarna gaf hij mij zijn telefoonnummer en zei dat ik, dag en nacht, mocht bellen als zij iets voor mij konden betekenen. Dat voelde zo onwerkelijk. Zij hadden hun zoon verloren, terwijl ik juist het gevoel had dat ík er voor hen moest zijn. In de jaren daarna gebeurde er iets bijzonders. Tom's ouders waren niet alleen de ouders van Tom, maar ook de ouders van ons peloton. Ze ontvingen ons altijd met open armen, luisterden naar onze verhalen, lachten met ons en huilden met ons. Hun huis voelde ieder jaar weer als een plek waar we samen herinneringen konden delen en Tom dichtbij was. Lieve familie Krist, ik kan niet onder woorden brengen hoeveel respect en dankbaarheid ik voor jullie voel. Jullie liefde, kracht en warmte, juist in het diepste verdriet, hebben mij altijd geraakt. Tom, we missen je nog iedere dag. Rust zacht 💚 #Herdenking #Vriendschap #Verlies