🇮🇱Het blijft bijna niet te bevatten wat er sinds donderdag gebeurt. De manifestatie Op de Bres voor Israël op de Dam, georganiseerd door de werkgroep van mijn goede vriend Jacques Brunt, gaat inmiddels de wereld over. Beelden worden internationaal gedeeld, vertaald en opnieuw verspreid. En dan besef ik hoe bijzonder het is dat ik daar mocht staan en spreken. Dat ik mijn bijdrage mocht leveren voor mijn volk, mijn gezin, mijn familie en mijn gemeenschap. En vooral: dat woorden weer iets in beweging zetten. Sindsdien krijg ik berichten van mensen die zeggen: wij willen ook opstaan. Wij willen ook iets doen. Inmiddels zijn er op ruim twintig plaatsen solidariteitswandelingen georganiseerd of in voorbereiding. En het groeit door. Wie mee wil lopen of zelf iets wil organiseren: ik deel de website bij deze post. https://t.co/01mLIAqikm En dan de ironie van die avond. Die enorme Palestijnse vlag die enkele seconden uit een raam werd gehangen en vrijwel onmiddellijk weer werd weggehaald. Bedoeld als provocatie, bedoeld om onze manifestatie te verstoren. Maar juist dat beeld ging mede de wereld over. Wat bedoeld was om ons te overschaduwen, maakte ons zichtbaarder. Wat bedoeld was om te verstoren, zorgde mede voor nóg meer bereik. En wat bedoeld was om mensen het zwijgen op te leggen, laat juist méér mensen opstaan. Ik vermoed dat degenen achter die actie dát effect niet hadden voorzien. Voor mij raakt dit inmiddels aan iets wat veel groter is dan één avond op de Dam. Aan de eeuwige strijd tussen licht en duisternis, liefde en haat, opbouwen en vernietigen. וַיַּרְא אֱלֹהִים אֶת־הָאוֹר כִּי־טוֹב Vayar Elohim et-ha’or ki tov. En God zag dat het licht goed was. En daarom: וּבָחַרְתָּ בַּחַיִּים — Uvacharta bachayim. Kies het leven. Kies het licht. Want soms bereikt duisternis precies het tegenovergestelde van wat zij beoogt: ze maakt zichtbaar hoeveel licht er tegenover staat. En dat licht verspreidt zich. Steeds verder. עם ישראל חי 🇮🇱❤ #Israël #solidariteit #licht
