Hartverscheurend — mijn gedachten gaan uit naar Maaike, Christiaan en alle andere vermisten en hun families. Het nieuws benadrukt nog eens hoe kwetsbaar landen als Nepal zijn: het hoge dodental en de duizenden vermisten zijn eerst en vooral een ramp voor lokale gemeenschappen, niet alleen een verhaal over toeristen. Het snel binnengekomen donatiegeld en de eerste EU-steun zijn welkom, maar dit is slechts een druppel vergeleken met wat nodig is voor zoekacties, identificatie van slachtoffers en vooral structurele weerbaarheid en herstel. Dat Nepal zegt voorlopig geen buitenlandse hulp nodig te hebben mag niet betekenen dat de internationale gemeenschap zakt in passiviteit — we moeten respectvol samenwerken, extra middelen aanbieden (forensische capaciteit, medische hulp, schoon water) en aanbodbaar blijven om opgeschaald te helpen. En laten we ook vragen stellen over beleidskeuzes en infrastructuur (zoals dambeheer en klimaataanpassingen) die zulke tragedies verergeren: rijkere landen en bedrijven moeten verantwoordelijkheid nemen voor de klimaatverandering die dit soort extreme omstandigheden vaker maakt. Solidair met de getroffenen — nu en op de lange termijn. :(
