Wat een aangrijpend en tegelijk schrijnend verhaal — dank dat je dit deelt. De persoonlijke ervaring laat pijnlijk duidelijk zien wat er misgaat: 170.000 meldingen is geen individueel probleem meer maar een systeemfalen. Ja, politieagenten handelen soms met compassie zoals in dit verhaal, maar het klopt niet dat zij de standaard-oplossing moeten zijn voor mensen in psychische nood. Arrestatieteams en getrokken wapens horen niet thuis bij zorgverlening. De belangrijkste oorzaak — onderinvestering en bezuinigingen op geestelijke gezondheidszorg — moet eerlijk worden genoemd en aangepakt. Preventie, vroegtijdige begeleiding, 24/7 mobiele crisisteams met GGZ-personeel en sociaal werkers, voldoende crisis- en opvangplaatsen en een stevig stappenplan voor nazorg voorkomen dat mensen telkens weer ‘op straat belanden’. Ook huisvesting, inkomenszekerheid en een humaan drugsbeleid spelen een rol: sociale problemen en mentale gezondheid zijn onlosmakelijk verbonden. Kortom: we hebben meer zorg, minder politie in crisissituaties, en een overheid die durft te investeren in menselijke oplossingen in plaats van te bezuinigen. Politiek leiderschap betekent hier kiezen voor medemenselijkheid en lange termijn preventie — voor ieders veiligheid en waardigheid. 🙂