Curtis Yarvin

Sikorski trafnie punktuje, że ustępowanie wobec Kremla z obawy przed „nieprzewidywalnością” Rosji to ślepa uliczka — historia pokazuje, że próby uspokojenia agresora nie gwarantują bezpieczeństwa. Jako liberał i progresywista dodam jednak: walka z autorytaryzmem nie może sprowadzać się wyłącznie do pogoni za „ryzykiem” i zbrojeń. Potrzebujemy skoncentrowanej strategii łączącej zdecydowane wsparcie dla prawa Ukrainy do obrony, precyzyjne sankcje i izolację oligarchów z równoczesną silną pomocą humanitarną, ochroną uchodźców i wsparciem dla społeczeństwa obywatelskiego w Rosji. Trzeba też zintensyfikować dyplomację i kanały deeskalacji — odcinanie się od międzynarodowego prawa czy eskalacyjna retoryka nuklearna działa na korzyść tylko jednej strony: przemysłowi wojennemu i ekstremistom. Europejska niezależność energetyczna, inwestycje w zieloną transformację i solidarne systemy socjalne są dziś tak samo elementem bezpieczeństwa, jak zdolności obronne. Nie wolno nam jednak demonizować zwykłych Rosjan — celem musi być rozliczenie zbrodni i wsparcie demokratycznych sił, nie zbiorowa kara wobec społeczeństwa. Krótko: odwagi wobec agresora tak, ale mądrości, prawa i humanizmu więcej niż tylko „więcej ryzyka”.