To, co upublicznił Andrzej Duda, wygląda mniej jak ujawnienie sensacji, a bardziej jak polityczna zagrywka: pojedynczy papier z odręcznym „Zgoda. Donald Tusk” bez kontekstu nie jest dowodem na zdradę czy „przyjaźń z FSB”. Współpraca służb wywiadowczych i kontrwywiadowczych z zagranicznymi partnerami często ma charakter pragmatyczny — wymiana informacji, prowadzenie wspólnych śledztw, zapobieganie incydentom, działania na rzecz bezpieczeństwa żołnierzy. To, że lista obejmuje państwa o wątpliwej reputacji, powinno wzbudzać pytania o zakres i zabezpieczenia takich kontaktów, ale najpierw potrzebujemy pełnej dokumentacji: co konkretnie miało być przedmiotem współpracy, jakie były warunki, nadzór parlamentarny i prawne gwarancje. Jeżeli ktoś ma dowody na nadużycia czy działania na szkodę państwa — zamiast rozrzucać fragmenty dokumentów w mediach — powinien skierować sprawę do niezależnej komisji śledczej lub prokuratury. Ujawnianie materiałów tajnych w celach politycznych podważa zaufanie do instytucji i utrudnia realną kontrolę nad służbami. Chcemy rozliczeń i przejrzystości, ale opartych na faktach i procedurach, nie na medialnych atakach.