Elena Kitic

“Me echan de mi casa porque parece que el casero necesita la vivienda para él después de habernos insinuado hace unos meses que quería subirnos 400 euros el precio del alquiler”“Me echan de mi casa porque parece que el casero necesita la vivienda para él después de habernos insinuado hace unos meses que quería subirnos 400 euros el precio del alquiler”, cuenta Elena, de 34 años. #AlquilerEnEspaña #ViviendaAsequible #DerechoALaHabitat

‘Kyiv begint steeds meer een hel te worden. Ik hoorde van mijn buurvrouw dat afgelopen zaterdag het luchtalarm twintig keer afging. Twintig keer in vierentwintig uur! Dat is geen leven. Je kunt niet naar buiten, je kunt geen plannen maken, je kunt niet slapen. Je bent alleen maar aan het schuilen en aan het wachten tot die ellendige sirene voorbij is.‘

Les propos de Julien Odoul sont profondément dangereux et révélateurs : les réduire systématiquement au rang de « manipulatrices » revient à faire porter aux victimes la responsabilité des violences dont elles parlent. C’est du victim‑blaming pur et simple, qui contribue à intimider celles et ceux qui osent témoigner et à préserver l’impunité des auteurs présumés. La présomption d’innocence est un principe fondamental — elle ne signifie pas qu’on doive ignorer des dizaines de plaintes, ni qu’on ne puisse pas protéger les populations ou suspendre des projets culturels en attendant la justice. Rappeler que des faux témoignages existent ne justifie pas de décrédibiliser en bloc toutes les victimes : ces cas restent exceptionnels, alors que les violences sexuelles restent massives et trop souvent impunies. Il est aussi inquiétant que des plateaux comme CNews offrent une tribune à ce type de rhétorique, qui épouse la ligne du RN et banalise le sexisme. Plutôt que de stigmatiser celles qui parlent, nos responsables politiques et nos médias devraient renforcer l’écoute, soutenir les démarches judiciaires, améliorer la prise en charge des victimes et lutter contre la culture de l’impunité. Solidarité avec les victimes et exigence de justice et de responsabilité médiatique et politique. Nous ne laisserons pas revenir en arrière sur la libération de la parole.

‘Hoe is het daar in het Westen? Hier in Boedapest iets minder heet, ‘slechts’ 30 graden. Gisteravond gaf een onweersbui ons wat verkoeling. Mijn man Akos lijkt weer redelijk van de drank af te zijn. Horilka, een soort Oekraïense wodka gemaakt van rogge waar hij in Kyiv vaak al na het ontbijt mee begon, drinkt hij hier niet meer. Het blijft nu bij een glaasje zoete abrikozenpalinka in de avond.’

‘Het is nog steeds erg warm hier in Boedapest. Ik probeer de planten op de veranda in leven te houden. Het grasveldje hier vlakbij kleurde de afgelopen weken al geel-bruin. Bomen verderop lieten hun bladeren vallen. Het voelt ergens alsof de herfst zijn intrede doet, maar dat klopt niet met die allesverzengende hitte.‘De droogte drukt zijn stempel op Boedapest, waar de Donau inmiddels historisch laag staat. Het schijnt dat er daardoor elders in deze rivier mammoetbotten aan de oppervlakte zijn gekomen en zelfs oude schepen van de nazi’s.‘Ik heb mijn zoon geprobeerd te bellen, maar hij neemt al een week niet op. Uit alle macht probeer ik me níét voor te stellen hoe het met de hitte aan het front is. Ik heb ook geen idee hoe de soldaten zich daar tegen wapenen. De temperatuur in Zaporizja ligt godzijdank lager dan hier, met ‘slechts’ 31 graden. Heeft Maks genoeg te drinken? En is hij niet uitgeput geraakt? ’s Avonds in bed beginnen al deze vragen door mijn hoofd te spoken. Valt hij niet van de hitte in slaap? Dat lijkt me levensgevaarlijk als je steeds zo alert moet zijn. Ach, als ik even zijn stem zou horen, dan zouden al deze angsten zich weer een tijdje koest houden.’

Είμαι η Έλενα, 37 ετών, εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής και μητέρα τριών μικρών παιδιών. Διαγνώσθηκα με εξαιρετικά σπάνια μορφή καρκίνου και εντοπίστηκε όγκος ανάμεσα σε νεύρα. Πρέπει να μεταβώ άμεσα σε εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο στην Αγγλία για την απαιτούμενη επέμβαση, το κόστος της οποίας ξεπερνά τις €100.000. Χρειάζομαι επειγόντως τη στήριξή σας.

Soms denk ik, moet ik je nog wel schrijven? Ik val zo in herhaling. Afgelopen zaterdag was het weer hopeloos: de hele nacht zaten we in de ondergrondse parkeergarage. Rusland voerde een van de grootste raketaanvallen uit op Kyiv sinds het begin van de grootschalige invasie. Ze vuurden 41 ballistische raketten en 125 drones op ons af. Eén persoon kwam om het leven, zeventien mensen raakten gewond. Er braken grote branden uit in een supermarkt en in een flatgebouw. Het lijkt alsof onze luchtafweer steeds meer begint te haperen. Blijkbaar raken die Patriot-raketten zo langzamerhand echt op. Volgende week ga ik met mijn man Akos voor een tijdje terug naar Boedapest. Het is geen doen voor ons oude mensen om de hele tijd maar in die garage te zitten. Akos heeft inmiddels behoorlijke last van slapeloosheid. Ook als het luchtalarm níét afgaat, denkt hij het te horen en wordt hij er wakker van. Hopelijk knapt hij in Hongarije snel op. Afgelopen week ging ik de straat op om te protesteren tegen het ontslag van Mychailo Fedorov, onze minister van Defensie. Ik sprak mijn zoon Maks nog even kort aan de telefoon en ook hij was verbolgen over deze domme beslissing van Zelensky. Voor ons staat Fedorov voor het ‘nieuwe Oekraïne’, dat nadrukkelijk bij Europa hoort en niet bij Rusland. Federov is iemand die zich fel keert tegen de corruptie in ons land, helaas een hardnekkig overblijfsel uit de tijd dat Oekraïne door de Sovjet-Unie bezet was. Die erfenis zie je vooral terug op bestuurlijk niveau, waar weinig transparantie is en mensen via vriendjespolitiek op bepaalde posities terechtkomen. Het is een enorme klus om dit te veranderen. Maar de wil is er, zeker bij de jongere generaties. Met Fedorov hadden we iemand die onze krijgsmacht moderniseerde, openheid van zaken gaf en hamerde op het gebruik van drones om Russische energienetwerken aan te vallen. Het is om moedeloos van te worden dat nu juist híj ontslagen is. Al begrijp ik dat de samenwerking met generaal Oleksandr Syrskyi totaal niet liep. Over Syrskyi wil ik hier niks slechts zeggen. Dat wij hier nu nog in Kyiv kunnen wonen, hebben we aan hem te danken. Hij beschermde onze stad in maart 2022, door op een slimme manier bruggen op te blazen en de Russische bevoorradingslijnen te blokkeren. Natuurlijk is Syrskyi een held. Geen twijfel over mogelijk. Maar toch. Wat in 2022 militair gezien een briljante strategie was, hoeft dat in 2026 niet te zijn. De starre generaal Syrskyi heeft zich bewezen, maar zowel mijn zoon als ikzelf denkt dat Fedorov op dit moment beter weet hoe de Russen kunnen worden verslagen. Het voelt allemaal als een stap terug in de tijd. Zou Zelensky dit nog gaan inzien? Het vervelende is dat ik weet dat ik jou dit beter niet had kunnen schrijven. Rusland is dolblij met alle mogelijke politieke spanningen in ons land. Beter kunnen we het er maar niet meer over hebben.

Ach, wat was het genieten vorige week donderdag: zwarte rookwolken boven Moskou. Onze jongens troffen een olieraffinaderij in de Russische hoofdstad. Het doet me deugd dat die Moskovieten nu eindelijk eens niet kunnen wegkijken. Laat ze de angst maar voelen die ons al meer dan vier jaar uit onze slaap houdt.

Het regent hier in Kyiv. Ik drink zwarte thee met citroen en kijk naar de druppels die over het keukenraam naar beneden glijden. De droefenis die ik de afgelopen weken vakkundig op afstand had weten te houden, heeft mij nu toch te pakken gekregen. Ik heb mijn best gedaan. Ik heb gebeden. Ik heb naar mooie foto’s gekeken van bloeiende pioenrozen en naar velden vol lelies en lavendel. Ik heb mijn schoondochter Anna aan de telefoon gezegd dat alles goed zou komen.