Search

The shepherd argued that those calling for a "popular revolution" and destruction were treated as progressive and could express themselves without consequences, while those urging citizens to take up arms to protect their property and families were prosecuted for inciting violence. He concluded that this was the situation they were living in. #Ελευθερία #Δικαιοσύνη #Πολιτική (translated)

Amalia wrote that the unrest in France and, to a lesser extent, in Italy began as a student mobilization, which the state initially tolerated. She mentioned that she had seen the consequences on screens and personally. Regarding Greece, she argued that there were not real student mobilizations and accused leftist representatives of calling for the country to become like France. She wrote that an attempt the previous week was stopped due to rain and that it would be repeated the day after tomorrow. She also warned that if the government allowed widespread destruction with the expectation that public opinion would turn against the instigators, it could backfire. Amalia also noted that far-leftists had attempted to cause unrest in Spain, but the government of socialist Pedro Sánchez showed no tolerance. She claimed that the police used violence against the demonstrators and that no second attempt followed. She concluded by saying that Greece should, in her opinion, follow the Spanish example rather than the French or Italian. #Ελλάδα #Αναταραχή #Κοινωνία (translated)

Amalia compared the events that, as she wrote, were happening during those days in France with the "Red May" of 1968. She argued that there were similarities in the demands and images of conflicts with the police, arsons, and vandalism. She presented the leftists as the main actors of the mobilizations at that time and, in a secondary role, their descendants, while stating that the leading role was now taken by people of French origin from Africa. According to her narrative, the unrest of 1968 began on March 22 with an occupation at the University of Nanterre. After its closure on May 2, the clashes spread to the Sorbonne and the streets of Paris. Amalia stated that on May 6 there were about 500 injured, and that the tension peaked on May 10, during the "Night of the Barricades," when Daniel Cohn-Bendit, known as "Red Dani," emerged. Amalia wrote that on May 13, unions controlled by the Socialist and Communist Parties declared a 24-hour strike and participated in the demonstrations. In the following days, according to her, factory occupations and strikes in various sectors paralyzed production, with the country being, as she claimed, on the brink of a civil war by May 20. She mentioned that on May 22, Cohn-Bendit went to Germany and the Netherlands, but the French government revoked his residence permit and did not allow him to return. According to Amalia, this development led to new incidents, while the leftists were left without guidance. Amalia said that General Charles de Gaulle ultimately chose to address the people instead of deploying the army on the streets. On May 30, he announced the dissolution of the National Assembly and elections within 22 days, while, as she wrote, about 500,000 people demonstrated in Paris in support of him. She added that in the elections on June 23 and 30, the Right won 358 out of 485 seats. She also noted that leftists later accused the French Communist Party of abandoning the revolution under orders from Moscow. She cited Mattei Dogan's work "How Civil War Was Avoided in France" as a source. #Γαλλία #ΚόκκινοςΜάης #Ιστορία (translated)

The Guardians of the Revolution of Iran claimed responsibility for the attack on a oil tanker that attempted to cross the Strait of Hormuz, warning that vessels ignoring their instructions would be considered hostile. #ΣτενάτουΟρμούζ #ΦρουροίτηςΕπανάστασης #ΔιεθνήςΣύγκρουση (translated)

P.G. Papanikolaou sarcastically addressed Adonis Georgiadis, whom he called "the chancellor of history" and an ultra-patriot. He wrote that the most shocking speech delivered at the Pnyx in recent centuries was that of Theodoros Kolokotronis in 1838, when, as he stated, the revolutionaries decided to start the Revolution of 1821 without considering how many they were or if they had weapons. He then compared the critics of the time to local figures who, he claimed, supported submission to the sultan and described the Friendly Society as a terrorist organization, Kolokotronis as a Russian spy, Papaflessas as a heretical adventurer, and Georgios Karaiskakis with derogatory remarks about his origins. He referred to Karaiskakis as a figure of revolutions and said that he had issued a crudely worded threat to the "Pasha Rubius" and the corresponding politicians of various eras regarding his return. #Επανάσταση1821 #Ιστορία #Κολοκοτρώνης (translated)

Aretí Athanasiou wrote that Lakis Lazopoulos commented on the announcement of Radio Arvyla that they would be discontinuing, after 30 years, their collaboration with ANT1. Lazopoulos estimated that the show would continue in some way and connected the matter with the difficulty of the upcoming electoral battle. He said that Radio Arvyla had invoked issues of principle and that a basic principle of satire was freedom of speech, while he argued that under Mitsotakis' government there was only one free channel left. At the same time, he called on Giorgos Liagas to take action and explain why Radio Arvyla would not be there, asking him to pose tough questions. He added that the others, in his opinion, would do nothing. #ΡάδιοΑρβύλα #Λιάγκας #Ελευθερίατουλόγου (translated)

Tomanifesto.gr reported that Gerapetritis mentioned that Jefferson had responded to Koraïs during the Greek Revolution, expressing his deep sympathy for the sufferings of the Greeks and his wish for them to regain their freedom and the science of their ancestors. #ΕλληνικήΕπανάσταση #Ελευθερία #Ιστορία (translated)

Adonis Georgiadis said that soon the statements of patients who were operated on in Kalymnos would be made known and he claimed that these would show the "revolution" that, according to him, was taking place in the National Health System. https://t.co/rUTJQCwQpH #Υγεία #Κάλυμνος #ΕΣΥ (translated)

Η άλωση της Τριπολιτσάς το 1821 από τις ελληνικές δυνάμεις προκάλεσε μια από τις πιο αιματηρές σφαγές της Ελληνικής Επανάστασης, με το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών και τα μέσα ενημέρωσης να την χαρακτηρίζουν ως «σφαγή» και «γενοκτονία». #Τριπολιτσά #ΕλληνικήΕπανάσταση #γενοκτονία

Η Φαρά Παχλαβί, η 87χρονη εξόριστη αυτοκράτειρα του Ιράν, μιλά για την κατάσταση στη χώρα της μετά από σχεδόν μισό αιώνα από την Ισλαμική Επανάσταση, εκφράζοντας τις θέσεις της για το καθεστώς και τον γιο της Ρεζά Παχλαβί, ενώ εγκλωβισμένη σε μια παράδοξη κατάσταση, παραμένει παρούσα σε κάθε κρίση που αφορά το Ιράν. #ΦαράΠαχλαβί #Ιράν #ΙσλαμικήΕπανάσταση

"Πολλοί από τους εγχώριους Μουσουλμάνους του Μοριά, που δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την Ελληνική, έβγαιναν τη νύχτα από τα τείχη ικετεύοντας για τη ζωή τους. Φώναζαν στους Έλληνες στρατιώτες στη μητρική τους γλώσσα, θυμίζοντάς τους παλιές φιλίες, εμπορικές σχέσεις και κοινή καταγωγή. Κρατούσαν μάλιστα αυτοσχέδιους σταυρούς και ζητούσαν να βαπτιστούν αμέσως. Όμως, η οργή των επαναστατών ήταν τέτοια που θεώρησε αυτές τις εκδηλώσεις ως ύστερη υποκρισία για τη σωτηρία της ζωής τους, καθώς οι ίδιοι άνθρωποι λίγους μήνες πριν πρωτοστατούσαν στις λεηλασίες των χριστιανικών χωριών..." Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, ο Maxime Raybaud, Γάλλος στρατιωτικός και αυτόπτης μάρτυρας στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στα απομνημονεύματά του (Mémoires sur la Grèce), περιγράφει συγκλονιστικά πώς η κοινή ελληνική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε ως σανίδα σωτηρίας, αλλά και γιατί απέτυχε. "Δηλαδή", με ρώτησε κάποια στιγμή κάποιος, "σφάξαμε το ίδιο μας το αίμα;" Αν θέλω να λέω ότι υπηρετώ την αλήθεια, η απάντηση είναι "ναι"! Κάθε όμως ενέργεια της Επανάστασης του 1821, κρύβει μέσα της συγκλονιστικά και "αποσιωπημένα" κεφάλαια, τόσο από την ιστοριογραφία όσο, φυσικά, και από τη συστηματική προπαγάνδα των γειτόνων. Θα ξεκινήσουμε από το παραμύθι της πληθυσμιακής κατανονής και των 30 και 40 χιλιάδων νεκρών που διαβάζουμε. Να προσθέσω και το "Τούρκων" νεκρών που φυσικά αποτελεί ακόμη ένα φανταστικό κατασκεύασμα. Όταν λέμε Μουσουλμάνοι στην Τριπολιτσά του 1821, πρέπει να γνωρίζουμε ότιδεν επρόκειτο για ένα ομοιογενές εθνοτικό σύνολο από την Ανατολία. Ο πληθυσμός της, τις ημέρες της άλωσης (23 Σεπτεμβρίου 1821), είχε υπερδιπλασιαστεί τεχνητά. Η πόλη υπό κανονικές συνθήκες είχε περίπου 15.000–20.000 κατοίκους, αλλά λόγω της προέλασης των επαναστατών, είχαν καταφύγει εκεί Μουσουλμάνοι και Εβραίοι από ολόκληρο τον Μοριά (από τα Καλάβρυτα, την Καρύταινα, το Λεοντάρι κ.λπ.). Την ημέρα της άλωσης, ο πληθυσμός εντός των τειχών υπολογίζεται τεκμηριωμένα μεταξύ 30.000 και 35.000 ανθρώπων. Από αυτούς, οι ένοπλοι (δηλαδή ας το αποκαλέσουμε ο στρατός) ήταν περίπου 10.000 με 12.000. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Μουσουλμάνων της πόλης (αλλά και του Μοριά), ~55% - 60%, ήταν ντόπιοι, εξισλαμισμένοι πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής (Μοραίτες Μουσουλμάνοι). Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν ελληνικά ως μητρική γλώσσα (πολλοί δεν ήξεραν καν τουρκικά!).Είχαν κοινά πολιτισμικά στοιχεία, ακόμη και κοινά επώνυμα ή συγγενικούς δεσμούς με τους Χριστιανούς της υπαίθρου. Ήταν κυρίως αγρότες, γαιοκτήμονες, αστοί και διοικητικοί υπάλληλοι που είχαν αλλάξει πίστη τους προηγούμενους αιώνες για λόγους φορολογικών και κοινωνικών προνομίων. Ενα άλλο πληθυσμιακό κομμάτι αποτελούσαν οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, ~10%. Ήταν, θα λέγαμε, η στρατιωτική "σπονδυλική στήλη" της άμυνας της πόλης. Είχαν έρθει ως ενισχύσεις (περίπου 2.500-3.500 άνδρες) υπό την αρχηγία του Ελμάς μπέη, σταλμένοι από τον Χουρσίτ πασά. Ήταν έμπειροι πολεμιστές, Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Και είχαμε και τους Οθωμανούς Αξιωματούχους, ~15% - 20%, δηλαδή την άρχουσα τάξη της πόλης (διοικητές, δικαστές/καδήδες, στρατιωτικοί ανώτεροι αξιωματικοί). Αυτοί προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη ή την Ανατολία. Ήταν η μειοψηφία του πληθυσμού, αλλά κατείχαν όλη την πολιτική εξουσία και τον πλούτο της πόλης. Μαζί τους βρίσκονταν και οι οικογένειές τους (χαρέμια, υπηρέτες). Σε αυτούς τώρα πρέπει να προσθέσουμε περίπου 1000-2000 Εβραίους που ήταν κυρίως έμποροι Σεφαραδίτες και κάποιους Χριστιανούς, ~5%, ελάχιστοι (οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν λόγω λιμού) που μιλούσαν ελληνικά. Το 1821 δεν ξεκίνησε ως ένας τυπικός πόλεμος μεταξύ δύο σύγχρονων κρατών με διεθνείς κανόνες. Όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ίσχυε το σύστημα των μιλλέτ. Δεν υπήρχε διαχωρισμός με βάση το DNA ή τη γλώσσα, αλλά με βάση την πίστη. Ο Μουσουλμάνος ήταν "Τούρκος" (έτσι τον αποκαλούσαν οι επαναστάτες) και ο Χριστιανός ήταν "Ρωμιός/Έλληνας". Όταν ξέσπασε η Επανάσταση την άνοιξη του 1821, οι Μουσουλμάνοι της υπαίθρου κατέφυγαν στα κάστρα. Κατά την υποχώρησή τους, αλλά και μέσω των εξόδων που έκαναν από την Τριπολιτσά (όπως στην πρώτη μάχη της Τριπολιτσάς), έκαψαν χριστιανικά χωριά, λεηλάτησαν περιουσίες και προχώρησαν σε σφαγές αμάχων για να τρομοκρατήσουν τους επαναστάτες. Αν και η βάση, επαναλαμβάνω, ήταν ελληνοφωνούντες αγρότες, η ηγεσία τους (οι αγάδες δηλαδή και οι μπέηδες του Μοριά) ήταν αυτοί που διέταζαν και συμμετείχαν ενεργά στην καταπίεση και στις εκτελέσεις Χριστιανών. Στα μάτια των εξεγερμένων, η διάκριση μεταξύ "απλού πιστού" και "καταπιεστή" είχε χαθεί μέσα στο αίμα των πρώτων μηνών. Και εδώ εύλογα θα με ρωτήσετε...γιατί δόθηκε "μπέσα" στη φρουρά του Ελμάς Μπέη (τους Τουρκαλβανούς δηλαδή) και δεν δόθηκε η ευκαιρία επιστροφής στο "αίμα μας"; Η συμφωνία του Κολοκοτρώνη με τους ένοπλους Τουρκαλβανους δεν έγινε από ανθρωπισμό, αλλά από καθαρή στρατιωτική στρατηγική. Ήθελε να διάσπασει την άμυνα. Αυτή η "ομάδα" ήταν η πιο σκληροτράχηλη και καλά εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη μέσα στο κάστρο. Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε ότι αν αυτοί πολεμούσαν "μέχρι θανάτου", οι απώλειες των Ελλήνων θα ήταν τεράστιες και η άλωση θα καθυστερούσε. Αφαιρώντας τους, λοιπόν, από την εξίσωση, η άμυνα της πόλης κατέρρευσε εκ των έσω. Επιπλέον, οι άνδρες αυτοί δεν είχαν συναισθηματικό ή ιδιοκτησιακό δεσμό με τον Μοριά. Ήταν μισθοφόροι και το μόνο που ήθελαν ήταν να επιστρέψουν ζωντανοί στον τόπο τους με τα όπλα τους. Τώρα το γιατί δεν ζητήσαμε από το αίμα μας να αλλάξουν πίστη, πρέπει να το αναζητήσουμε στην ψυχολογία του ίδιου του 1821. Οι Έλληνες θυμούνταν καλά ότι μισό αιώνα πριν, κατά τα Ορλοφικά, πολλοί ντόπιοι Μουσουλμάνοι είχαν πρωτοστατήσει στις άγριες σφαγές των Χριστιανών. Η καχυποψία ήταν απόλυτη. Η άλωση της Τριπολιτσάς δεν ήταν μια οργανωμένη παράδοση κράτους, αλλά μια άτακτη εισβολή χιλιάδων οργισμένων και πεινασμένων επαναστατών που ζητούσαν εκδίκηση για 400 χρόνια σκλαβιάς. Όταν έσπασε η πύλη, δεν υπήρχε καμία κεντρική εξουσία ιογενής να κάνει "διαλογή" ή να προσφέρει θρησκευτική μεταστροφή. Με άλλα λόγια, για τον επαναστάτη του 1821, το "αίμα" (αν το θέλετε η βιολογική καταγωγή) δεν σήμαινε τίποτα αν ο άλλος φορούσε σαρίκι και προσκυνούσε τον Αλλάχ. Η ταυτότητα ήταν θρησκευτική: "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία". Ο ελληνόοφωνος Μουσουλμάνος θεωρούνταν "Τούρκος" και, ως εκ τούτου, εχθρός! Η αλήθεια όμως είναι ότι πριν από την τελική έφοδο, εκατοντάδες άμαχοι Μουσουλμάνοι έβγαιναν κρυφά τη νύχτα από τα τείχη και πήγαιναν στα ελληνικά ταμπούρια. Αναζητούσαν συγκεκριμένους Έλληνες οπλαρχηγούς ή προεστούς με τους οποίους είχαν εμπορικές σχέσεις ή κουμπαριές πριν από τον πόλεμο. Σε άπταιστα ελληνικά (τη μόνη γλώσσα που ήξεραν) φώναζαν στους επαναστάτες: "Είμαστε αδέλφια σας, είμαστε Μοραΐτες, δεν είμαστε Τούρκοι από την Ανατολή". Σε κάποιες πρώιμες φάσεις, ορισμένοι οπλαρχηγοί (όπως ο Γιατράκος ή ο Πετρόμπεης) τους δέχονταν και τους κρατούσαν ως αιχμαλώτους για λύτρα. Όμως, τις τελευταίες ημέρες, ο όγκος των πεινασμένων που έβγαινε ήταν τόσο μεγάλος, που οι Έλληνες στρατιώτες, φοβούμενοι ότι θα ξεμείνουν οι ίδιοι από τρόφιμα, άρχισαν να τους εκτελούν έξω από τα τείχη. Ο Γάλλος φιλέλληνας Maxime Raybaud (που σας έδωσα απόσπασμα στην αρχή) και ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων αναφέρουν ότι ολόκληρες μουσουλμανικές οικογένειες έπεφταν στα γόνατα μπροστά στους Έλληνες, κρατώντας αυτοσχέδιους ξύλινους σταυρούς, και ικέτευαν να βαπτιστούν Χριστιανοί εκείνη τη στιγμή. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μέσα στο αμόκ της μάχης, οι επαναστάτες θεώρησαν αυτές τις μεταστροφές "υποκριτικές", προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους και δεν τις δέχτηκαν. Υπήρξαν όμως εξαιρέσεις για γυναίκες και παιδιά. Πολλές Μουσουλμάνες που μιλούσαν ελληνικά ενσωματώθηκαν τελικά σε ελληνικές οικογένειες, βαπτίστηκαν και παντρεύτηκαν Έλληνες αγωνιστές μετά το τέλος του πολέμου. Να σημειωθεί όμως ότι αν και βιολογικά γηγενείς, οι Μοραΐτες Μουσουλμάνοι είχαν υιοθετήσει την ψυχολογία της άρχουσας τάξης. Όταν το 1770 ή το 1821 χρειάστηκε να υπερασπιστούν τα προνόμιά τους, συμπεριφέρθηκαν με την ίδια σκληρότητα όπως οι Οθωμανοί της Κωνσταντινούπολης. Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη αναφέρει ότι οι ντόπιοι αγάδες της Τριπολιτσάς ήταν οι πιο σκληροί διώκτες των Χριστιανών της Αρκαδίας. Οι Έλληνες θυμούνταν ποιος τους είχε κλέψει τη γη, ποιος είχε φυλακίσει τα παιδιά τους και ποιος είχε κάψει τα χωριά τους λίγους μήνες πριν... Όταν λοιπόν οι Μουσουλμάνοι θυμήθηκαν την "ελληνικότητά" τους λόγω της επικείμενης σφαγής, για τους επαναστάτες ήταν πλέον πολύ αργά. Το θρησκευτικό μίσος και η δίψα για εκδίκηση είχαν τυφλώσει κάθε λογική κοινής καταγωγής! "Οι πλείστοι των εν Τριπόλει οικούντων Οθωμανών ήσαν αυτόχθονες Πελοποννήσιοι, ων οι πρόγονοι είχον εξισλαμισθεί. Ούτοι ελάλουν την ελληνικήν γλώσσαν ως μητρικήν και ελάχιστα εγίγνωσκον την τουρκικήν. Εντούτοις, η συμμετοχή των εις τας καταπιέσεις και τα πρόσφατα έκτροπα κατά των Χριστιανών, καθιστούσε την ελληνικότητά των ανίσχυρον προ του θρησκευτικού μίσους" (Ιωάννης Φιλήμων, στο έργο του Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως). ------------------------ Οι σύγχρονες ιστορικές μελέτες υπολογίζουν ότι οι νεκροί κατά την άλωση της Τριπολιτσάς κυμαίνονται μεταξύ 10.000 και 15.000 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους από τον λιμό και τις ασθένειες κατά τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας.Ο αριθμός των 30.000 ή 32.000 νεκρών που αναφέρεται σε ορισμένες πηγές της εποχής (όπως στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη) θεωρείται από τους σύγχρονους ιστορικούς στατιστικά διογκωμένος. Η διόγκωση αυτή εξυπηρετούσε την ψυχολογία του πολέμου. Οι επαναστάτες ήθελαν να υπερτονίσουν το μέγεθος της επιτυχίας τους απέναντι στο ισχυρότερο οχυρό του Μοριά, ενώ η οθωμανική πλευρά ήθελε να μεγεθύνει το μέγεθος της δικής της καταστροφής! Καλημέρα σε όλους! Υ.Γ. Θα το ανεβάσω και σε αγγλικά. Μόλις βρω λίγο χρόνο! #Επανάσταση1821 #ΕλληνικήΙστορία #Μοριάς

"Οι σκλάβοι έγιναν δικαστές και δήμιοι των βασανιστών τους". Φρανσουά Πουκεβίλ, Γάλλος ιστορικός και διπλωμάτης που έζησε τα γεγονότα της εποχής. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 συχνά προσεγγίζεται ως ένα αιφνίδιο, απομονωμένο ιστορικό ορόσημο, όμως στην πραγματικότητα αποτελεί την κορύφωση μιας μακράς και αιματηρής ιστορικής διεργασίας. Η έκρηξη του Αγώνα δεν γεννήθηκε στο κενό, ούτε το μένος των εξεγερμένων ήταν μια αναίτια εκδήλωση βαρβαρότητας. Ήταν το συσσωρευμένο αποτέλεσμα τετρακοσίων χρόνων θεσμοθετημένης καταπίεσης, βίαιων εξανδραποδισμών, παιδομαζώματος και αλλεπάλληλων αιματηρών καταστολών. Σήμερα, αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό ορόσημο τυγχάνει συστηματικής εκμετάλλευσης από τη γειτονική χώρα, η οποία απομονώνει σκόπιμα τη βία του 1821 για να χτίσει ένα βολικό αφήγημα μιας δήθεν "εθνοκάθαρσης". Παρουσιάζουν τα γεγονότα σαν να μην υπήρξε ποτέ το πριν, σαν όλα να ξεκίνησαν ένα πρωινό του 1821 από το πουθενά, σβήνοντας από τον χάρτη της μνήμης τέσσερις αιώνες σκλαβιάς. Έτσι όμως, αδικείται η ιστορία, διότι παρουσιάζεται η έκρηξη των υποδουλωμένων ως μια ασύνδετη, πρωτόγονη πράξη βίας, εξισώνοντάς την με τη δομική και καθημερινή βία ενός κρατικού μηχανισμού που διήρκεσε 400 χρόνια. Κάθε πολεμικό γεγονός του 1821, ακόμα και οι πιο σκοτεινές και βίαιες στιγμές του, κουβαλάει μέσα του το βαθύ συλλογικό τραύμα περισσότερων από εκατό προηγούμενων αποτυχημένων εξεγέρσεων, όπως τα νωπά ακόμη στην μνήμη Ορλοφικά. Για να κατανοήσει κανείς τη δυναμική της Επανάστασης, οφείλει να στρέψει το βλέμμα του στο σκοτάδι της υποδούλωσης που προηγήθηκε, εκεί όπου η εκδίκηση και η επιθυμία για ελευθερία σιγοέκαιγαν για γενιές, μετατρέποντας τους άλλοτε ανίσχυρους σκλάβους στους αδυσώπητους κριτές των δυναστών τους. Το βασικό εργαλείο των Οθωμανών για να καταφέρουν να επαναφέρουν την "τάξη", ήταν πάντα η μαζική σφαγή αμάχων. Να ξαναφέρουμε στη μνήμη μας : - Την καταστροφή της Θεσσαλονίκης (1430), όπου κατά την άλωση της πόλης από τον Μουράτ Β΄, χιλιάδες κάτοικοι σφαγιάστηκαν, ενώ πάνω από 7.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα σκλαβοπάζαρα. - Την σφαγή της Λευκάδας και της Κεφαλονιάς (1479). Όταν ο Γενικός Ναύαρχος Γεντίκ Αχμέτ Πασάς κατέλαβε τα νησιά, σφάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και στέλνοντας τους επιζώντες στην Κωνσταντινούπολη ως σκλάβους. -Το τι ακολούθησε μετά την Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Μετά την ήττα του οθωμανικού στόλου, ξέσπασαν αυθόρμητες εξεγέρσεις σε όλη την Ελλάδα. Η οθωμανική απάντηση ήταν το "εργαλείο": σφαγές αμάχων σε Αχαΐα, Μάνη, Θεσσαλία και Μακεδονία. Στην Κύπρο, ο Μουσταφά Πασάς διέταξε τη σφαγή χιλιάδων κατοίκων της Λευκωσίας και έγδαρε ζωντανό τον Ενετό διοικητή Μαρκαντώνιο Βραγαδίνο. - Το Κίνημα του Διονυσίου του Φιλοσόφου (1611). Μετά την αποτυχία της εξέγερσης στα Γιάννενα, ο Διονύσιος γδάρθηκε ζωντανός. Το δέρμα του γεμίστηκε με άχυρο και στάλθηκε στον Σουλτάνο, ενώ ακολούθησε μαζική σφαγή των Χριστιανών της περιοχής και κατάργηση των προνομίων τους (οι άπιστοι και αχάριστοι ραγιάδες!) Αλλά για μένα, η πιο ξεκάθαρη απάντηση στο γιατί η Πελοπόννησος αντέδρασε έτσι το 1821 βρίσκεται στα Ορλοφικά, μόλις 50 χρόνια πριν τη μεγάλη Επανάσταση. Μετά την αποτυχία της (υποκινούμενης από τη Ρωσία) εξέγερσης, οι Οθωμανοί εξαπέλυσαν στην Πελοπόννησο χιλιάδες άτακτους Τουρκαλβανούς για να τιμωρήσουν τους Έλληνες.Για εννέα ολόκληρα χρόνια, η Πελοπόννησος βίωσε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές της ιστορίας της. Ολόκληρα χωριά πυρπολήθηκαν, χιλιάδες άμαχοι σφαγιάστηκαν, και χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Βόρειας Αφρικής. Σκεφτείτε ότι η δημογραφική και οικονομική καταστροφή της Πελοποννήσου ήταν τόσο βαθιά, που ο ίδιος ο Σουλτάνος αναγκάστηκε τελικά να στείλει τακτικό στρατό για να εξολοθρεύσει τους Τουρκαλβανούς, καθώς η περιοχή είχε ερημώσει και δεν απέδιδε πλέον φόρους! Με άλλα λόγια...οφείλουμε όλοι να ξεκαθαρίζουμε εξαρχής ότι η βία δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα όταν προέρχεται από διαφορετικές αφετηρίες. Η βία του δυνάστη (στην προκειμένη περίπτωση οι Οθωμανοί), ήταν θεσμοθετημένη, καθημερινή και διαρκής επί 4 αιώνες (παιδομάζωμα, έλλειψη βασικών δικαιωμάτων, αποκεφαλισμοί για παραδειγματισμό, ισοπέδωση περιοχών μετά από εξεγέρσεις κλπ). Η βία του επαναστάτη (εδώ οι Έλληνες), ήταν η βίαιη αποτίναξη αυτού του ζυγού. Γι΄αυτό όταν επισημαίνουμε το ότι η Τριπολιτσά ήταν η έδρα του Μόρα Βαλεσί (του Οθωμανού διοικητή της Πελοποννήσου), ότι ήταν το διοικητικό, στρατιωτικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της νότιας Ελλάδας (γι' αυτό και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επέμεινε εμμονικά στην πολιορκία της. Γνώριζε ότι αν έπεφτε η Τρίπολη, θα κατέρρεε ολόκληρη η οθωμανική κυριαρχία στον Μοριά), το "δέντρο της σκλαβιάς" στην κεντρική πλατεία της Τριπολιτσάς (ένας μεγάλος πλάτανο) στα κλαδιά του οποίου οι οθωμανικές αρχές κρεμούσαν επί δεκαετίες τους Έλληνες (κλέφτες, αρματολούς αλλά και αμάχους) προς παραδειγματισμό και θέαμα των ντόπιων, τη φυλακή των προκρίτων που τους κρατούσαν ως ομήρους για να αποτρέψουν την εξέγερση, που κλείστηκαν σε άθλια, σκοτεινά υπόγεια κάτω από φρικτές συνθήκες (μέχρι την ημέρα της άλωσης, οι περισσότεροι από αυτούς -πάνω από τους μισούς- πέθαναν από την πείνα, τις κακουχίες και τα βασανιστήρια μέσα στη φυλακή. Όσοι επέζησαν ήταν σε κατάσταση σκελετών), αλλά και το γεγονός ότι οι τάφοι ανοίχτηκαν για τα κρυμμένα τιμαλθή και όχι από κάποιο "τελετουργικό μίσος" όπως διατυμπανίζουν οι γείτονες (ήταν κοινό μυστικό ότι οι πλούσιοι Οθωμανοί αξιωματούχοι, βλέποντας τον κλοιό της πολιορκίας να σφίγγει, έθαβαν τα τιμαλθή, τα χρυσά νομίσματα και τα κοσμήματά τους στα νεκροταφεία ή μέσα σε τάφους συγγενών τους για να μην πέσουν στα χέρια των Ελλήνων. Οι πολιορκητές, μόλις μπήκαν στην πόλη, άνοιγαν τους τάφους ψάχνοντας για κρυμμένους θησαυρούς, με λίγα λόγια λάφυρα), δίνουμε την πραγματική έκταση και όχι μια αίσθηση "συμμετρίας" ή αν το θέλετε και "ίδιου μένους". Η Ιστορία δεν είναι ένα άθροισμα απομονωμένων στιγμών, ούτε ένα πεδίο για επιλεκτικές αναγνώσεις. Όποιος αποκόπτει το 1821 από τους τέσσερις αιώνες που το γέννησαν, δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά κατασκευάζει προπαγάνδα. Η δικαιοσύνη της ιστορικής μνήμης απαιτεί να κοιτάμε το παρελθόν στο σύνολό του: με τις θυσίες, τα τραύματα αλλά και τις αναπόφευκτες εκρήξεις του. Γιατί η ελευθερία ενός λαού δεν κρίνεται από την ημέρα που επαναστάτησε, αλλά από το βάθος της νύχτας που άντεξε πριν δει το φως! Υ.Γ. Στην Τριπολιτσά ναι "ξεφύγαμε" τελείως. Είναι και το σημείο αναφοράς της Δύσης (ιδιαίτερα των ρομαντικών της εποχής) η οποία σοκαρίστηκε από τη βία της, επειδή περίμενε να δει τους "απογόνους του Πλάτωνα" να πολεμούν σαν φιλόσοφοι, αγνοώντας ότι 400 χρόνια σκλαβιάς είχαν αλλάξει πλήρως την κοινωνική πραγματικότητα...Ενα ωραίο θέμα που θα ήθελα κάποια στιγμή να το αναλύσουμε. Καλημέρα σε όλους! #Ιστορία #ΕλληνικήΕπανάσταση #2021

"Η βαρβαρότητα της οθωμανικής διοίκησης δεν είχε όρια, καθώς η επιτυχία των στρατηγών της μετριόταν κυριολεκτικά με το βάρος των ανθρώπινων μελών. Μετά από κάθε καταστολή εξέγερσης ή μάχη με τους Έλληνες, η μεγαλύτερη χαρά της Υψηλής Πύλης ήταν η άφιξη των κυβερνητικών ταχυδρόμων.Οι Οθωμανοί διοικητές μάζευαν χιλιάδες κομμένα αυτιά και μύτες ανδρών, γυναικών και παιδιών, τα πάστωναν με αλάτι για να μην σαπίσουν, τα στοίβαζαν σε μεγάλα καλάθια και τα έστελναν ως "πεσκέσι" στο σαράι του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, τα καλάθια αδειάζονταν δημόσια στην αυλή του παλατιού. Οι αξιωματούχοι τα μετρούσαν ένα προς ένα για να υπολογίσουν την αμοιβή των στρατιωτών, ενώ ο μουσουλμανικός όχλος συγκεντρωνόταν για να πανηγυρίσει το θέαμα, βλέποντας τα σωρευμένα μέλη των "άπιστων" Ρωμιών. Ήταν μια επίσημη κρατική διαδικασία που σκορπούσε ενθουσιασμό στην πρωτεύουσα..." --------------------- Μια παράθεση εδώ : Αυτή ακριβώς η φρικιαστική σκηνή επαναλήφθηκε μαζικά το 1822, όταν μετά τη Σφαγή της Χίου, ο οθωμανικός στόλος έστειλε δεκάδες καλάθια με αυτιά και κεφάλια Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη, τα οποία εκτέθηκαν δημόσια έξω από το Τοπ Καπί για τη "διασκέδαση" του πλήθους! --------------------- Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, ο Thomas Gordon στο έργο του History of the Greek Revolution (1833). Ένας Σκωτσέζος αξιωματικός, ένθερμος Φιλέλληνας, αλλά και ένας εξαιρετικά έντιμος και αυστηρός στρατιώτης που κατέγραψε τις αγριότητες και των δύο πλευρών χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν. Είναι μάλιστα αυτός που χρησιμοποιούν οι Τούρκοι ως "πηγή" για να υποστηρίξουν την δήθεν εθνοκάθαρση της Τριπολιτσάς, έχοντας όμως διαβάσει μόνο τις σελίδες που τους συμφέρουν. Μιλούν για "Οθωμανική ειρήνη" για την οποία μάλιστα είναι περήφανοι και παρουσιάζουν την Ελληνική Επανάσταση ως "αναίτια προδοσία" και "γενοκτονία"... Μόνο που η "ιστορία τους" έχει τεράστιες μαύρες τρύπες που τους "αδειάζουν" κυριολεκτικά. Όπως το επίσημ φιρμάνι του 1826 που έστειλε ο ίδιος ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, που είναι καταχωρημένο στα οθωμανικά αρχεία και έχουμε δημόσια καταχώρηση από τον κρατικό τους χρονικογράφο, τον Λουτφή Εφέντι (Lütfi Tarihi), ο οποίος ομολόγησε επίσημα ότι οι Έλληνες αναγκάστηκαν να επαναστατήσουν εξαιτίας των παράνομων σφαγών, της απίστευτης διαφθοράς και της βάναυσης καταπίεσης των Τούρκων διοικητών που παραβίαζαν ακόμα και τη Σαρία. Όταν ο ίδιος ο Αυτοκράτοράς τους ομολογεί εγγράφως την ενοχή του κράτους του, αυτοί έχουν το θράσος να μιλούν για "προδοσία" (ναι το διαβάσαμε και αυτό). Μιλούν για την Τριπολιτσά όπου ναι έγινε σφαγή, όμως "ξεχνούν" τον ματωμένο πλάτανο της πόλης, όπου για δεκαετίες οι πρόγονοί τους κρεμούσαν Έλληνες, ενώ οι αγάδες διασκέδαζαν στα γύρω καφενεία βλέποντας το ξεψύχισμά τους. Ξεχνούν ότι το πρώτο πράγμα που έκανε ο Κολοκοτρώνης ήταν να κόψει αυτό το δέντρο για να σβήσει η ντροπή του οθωμανικού σαδισμού... Ξεχνούν ότι μετέτρεψαν τη βία σε "ψυχαγωγία". Οι δικές τους επίσημες ποινές, όπως το Τσιγκέλι (Cengel) και το Σούβλισμα, όπου ο αργός θάνατος των Χριστιανών μετατρεπόταν σε δημόσιο θέαμα και πανηγύρι για τον οθωμανικό όχλο, αποδεικνύουν ποιος πραγματικά απολάμβανε το αίμα. Ο Edward Dodwell, ένας Ιρλανδός αρχαιολόγος, περιηγητής και ζωγράφος, που ταξίδεψε εκτενώς στην οθωμανική Ελλάδα μεταξύ 1801 και 1806, στο δίτομο έργο του A Classical and Topographical Tour through Greece (1819), περιγράφει πώς η φρικιαστική βία και ο βασανισμός των Ελλήνων δεν ήταν απλώς μια "τιμωρία", αλλά μια μορφή δημόσιας ψυχαγωγίας και θεάματος για τον μουσουλμανικό όχλο. Όταν βρισκόταν στην Αθήνα, έγινε μάρτυρας της επίσημης οθωμανικής εκτέλεσης με τσιγκέλι και κατέγραψε τη φρίκη, αλλά κυρίως τη σαδιστική χαρά που προκαλούσε το αίμα των Ελλήνων στους κατακτητές: "Η τιμωρία του τσιγκελιού είναι η πιο φρικιαστική που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Ο κατάδικος ρίχνεται από ψηλά πάνω σε κοφτερά σιδερένια άγκιστρα και αφήνεται εκεί να πεθάνει... Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη αποστροφή δεν είναι μόνο η αγριότητα της ίδιας της πράξης, αλλά η συμπεριφορά του πλήθους. Οι Μουσουλμάνοι συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες γύρω από το ικρίωμα. Δεν υπάρχει ίχνος οίκτου. Αντίθετα, το θέαμα αντιμετωπίζεται ως γιορτή και διασκέδαση. Οι θεατές στοιχηματίζουν με ενθουσιασμό για το πόσες ώρες ή ημέρες θα καταφέρει ο "άπιστος" Χριστιανός να μείνει ζωντανός πάνω στα καρφιά, ενώ οι Τούρκοι αγάδες κάθονται σε κοντινή απόσταση, καπνίζουν νωχελικά τον ναργιλέ τους και απολαμβάνουν το μαρτύριο του θύματος σαν να παρακολουθούν θεατρική παράσταση..." Και δεν φτάνει που μας θεωρούν "προδότες", προσπαθούν να μας φορτώσουν και το αίσχος του σκλαβοπάζαρου. Και πού; Στην Καλαμάτα! Η Καλαμάτα πράγματι συνδέθηκε με το πιο σκληρό και μαζικό δουλεμπόριο γυναικόπαιδων του 19ου αιώνα, αλλά ο θύτης ήταν η οθωμανική πλευρά. Ο Σουλτάνος ήταν τόσο ανίκανος να αντιμετωπίσει την Ελληνική Επανάσταση, που αναγκάστηκε να ξεπουλήσει την Κρήτη και την Πελοπόννησο στον Ιμπραήμ της Αιγύπτου ως αντάλλαγμα για να σφάξει και να υποδουλώσει τους Έλληνες. Η ίδια η οθωμανική ηγεσία υπέγραψε το σχέδιο για την πλήρη αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού με Αίγυπτιους φελάχους. Τον Μάιο του 1825, ο αιγυπτιακός στρατός του Ιμπραήμ Πασά, ενεργώντας ως επίσημο όργανο του Οθωμανού Σουλτάνου, πυρπόλησε την Καλαμάτα και εφάρμοσε το διαβόητο "Σχέδιο Εκπατρισμού". Σύμφωνα με τα Κρατικά Αρχεία του Καΐρου (Dar al-Mahfuzat), τα τελωνειακά κατάστιχα της Αλεξάνδρειας, αλλά και τα επίσημα Πρακτικά του Βρετανικού Κοινοβουλίου (Απρίλιος 1828), περισσότερα από 8.000 έως 15.000 ελληνικά γυναικόπαιδα από την Καλαμάτα και την υπόλοιπη Πελοπόννησο αρπάχτηκαν βίαια, στοιβάχτηκαν σε πλοία και πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου. Το οθωμανικό κράτος είχε μάλιστα άμεσο οικονομικό μερίδιο σε αυτή την κτηνωδία, καθώς, όπως αναφέραμε χθες, βάσει του οθωμανικού νόμου Pencik, το 1/5 (20%) κάθε "λαφύρου" και σκλάβου ανήκε αυτόματα στο κρατικό ταμείο του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι στα επίσημα Αρχεία του Παλατιού Αμπντίν στο Κάιρο, η αλληλογραφία δείχνει ότι ο Μοχάμεντ Άλι ήταν ένας ψυχρός, ρεαλιστής πολιτικός. Έβλεπε το δουλεμπόριο καθαρά επιχειρηματικά και διπλωματικά. Έγραφε λοιπόν στον Ιμπραήμ να σταματήσει να στέλνει λευκούς χριστιανούς αιχμαλώτους μαζικά και δημόσια στα παζάρια της Αλεξάνδρειας. Όχι γιατί ήταν φιλεύσπλαχνος αλλά γιατί είχε εξαιρετικές σχέσεις με τη Γαλλία και την Αγγλία και κατάλαβε αμέσως ότι οι εικόνες με τις αλυσοδεμένες Ελληνίδες και τα παιδιά που πωλούνταν σαν ζώα στην Αίγυπτο είχαν προκαλέσει τεράστιο κύμα οργής στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη! Ο Ιμπραήμ, όμως, όντας στο πεδίο της μάχης και αντιμετωπίζοντας τον σκληρό κλεφτοπόλεμο των Ελλήνων (που δεν παραδίνονταν φυσικά), εμφάνισε μια εκδικητική μανία. Αγνόησε τις διπλωματικές ισορροπίες και συνέχισε απλά το δουλεμπόριο. Μόνο το 1826, μετά την πτώση του Μεσολογγίου και τις εκστρατείες στη Μάνη και τη Μεσσηνία, έστειλε νέα μαζικά "φορτία" σκλάβων στην Αίγυπτο. Όταν δε κατάλαβε ότι δεν μπορεί να υποτάξει τους Έλληνες, άρχισε να ξεριζώνει ελαιώνες, να καίει συστηματικά πόλεις (όπως την Καλαμάτα και την Τρίπολη) και να σφάζει αδιακρίτως. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να διαβάσουν πρώτα τα αρχεία του Παλατίου Αμπντίν στο Κάιρο πριν "ξαναγράψουν" την ιστορία τους. ----------------------- Το να αποκαλούν τους Έλληνες "προδότες" επειδή επαναστάτησαν, δείχνει ότι δεν καταλαβαίνουν την έννοια της ελευθερίας.Δεν μπορείς να προδώσεις έναν κατακτητή. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν η πατρίδα μας. Ήταν ο ξένος δυνάστης που κατέλαβε τα εδάφη μας με τη βία. Δεν ήμασταν πολίτες. Ήμασταν "ραγιάδες", υποχρεωμένοι να πληρώνουμε φόρο απλώς για να ζούμε και να υπομένουμε το παιδομάζωμα. Όταν ένας λαός ξεσηκώνεται ενάντια σε ένα ρατσιστικό καθεστώς 400 ετών που του κλέβει τα παιδιά και το βιος, δεν κάνει προδοσία. Κάνει Απελευθερωτικό Αγώνα. Αν θέλανε πιστούς πολίτες, ας μην είχαν χτίσει μια αυτοκρατορία βασισμένη στη βία και τις διακρίσεις. Η ελευθερία δεν είναι προδοσία, είναι δικαίωμα! #Ιστορία #ΕλληνικήΕπανάσταση #ΟθωμανικήΑυτοκρατορία

Οι ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν ότι έπληξαν πετρελαιοφόρο δεξαμενόπλοιο υπό σημαία Τόγκο στο στενό του Ορμούζ, προκαλώντας φωτιά στο σκάφος, ενώ η υπηρεσία ενημέρωσης της βρετανικής κυβέρνησης επιβεβαίωσε ότι το πλήρωμα είναι ασφαλές και δεν υπάρχει περιβαλλοντική επίπτωση. #Ιράν #Ορμούζ #Δεξαμενόπλοιο