Χάλασε η μηχανή του καφέ, απ' αυτές τις ιταλικές με τα κουμπιά και την οθονίτσα. Δύο χρόνια εγγύηση, τρία χρόνια ζωή. Την πήγα στο μαγαζί κάτω απ' το σπίτι, εκεί που φτιάχνει ψυγεία, σκούπες, ό,τι βρει. Ο κυρ Θανάσης την κοίταξε από πάνω ως κάτω σαν να του έφερα ζώο άρρωστο. «Τι σου είπαν στην εταιρεία;» «Ότι δεν συμφέρει η επισκευή. Να πάρω καινούργια.» «Και πόσο κάνει η καινούργια;» «Τετρακόσια.» «Και το ανταλλακτικό;» «Είπαν ότι δεν το έχουν.» Έγειρε πίσω, χαμογέλασε στραβά. «Το έχουν. Απλώς δεν το πουλάνε.» Την άνοιξε με ένα κατσαβίδι που το είχε τυλιγμένο με μονωτική ταινία στη λαβή. Μέσα, βρήκε ένα πλαστικό γρανάζι σπασμένο, μικρό σαν κουμπί πουκάμισου. Το κράτησε ψηλά. «Ορίστε. Σαράντα λεπτά πλαστικό, να σου φάει τετρακόσια ευρώ.» Άνοιξε ένα συρτάρι με εκατοντάδες μικροπράγματα, χωρίς καμία λογική ταξινόμηση, και έβγαλε ένα ίδιο γρανάζι μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. Μεταλλικό. «Απ' το πλυντήριο. Άλλο μηχάνημα, ίδιο μέγεθος.» Το πέρασε, έκλεισε τη μηχανή, την έβαλε στην πρίζα. Έβγαλε καφέ, τον ήπιε αυτός πρώτος, ξεροκατάπιε. «Πικρός. Αλλά δουλεύει.» Δεκαπέντε ευρώ. Τον ρώτησα πόσο θα κρατήσει το μεταλλικό. Δεν απάντησε. Έβαλε το σπασμένο πλαστικό στο συρτάρι, μαζί με τα άλλα. #Καφές #Επισκευή #ΙταλικέςΜηχανές
