Θυμάμαι αυτές τις γκιζοπράσινες άγριες θάλασσες, τα μάτια της, στο καμαρίνι, παιδάκι, όταν πήγαινα να ζητήσω αυτόγραφο. Αυτό που θυμάμαι όμως περισσότερο είναι ένα εσωτερικό φως πάνω στη σκηνή που δεν το έχω ξαναδεί από τότε. Η Τζένη Καρέζη «έφυγε» σαν σήμερα, και όσο ζούσε έκανε τα πράγματα όπως ήθελε. Τεράστια σταρ, «έφτυσε» το σταριλίκι κατάμουτρα, ανέβασε πολιτικό θέατρο, «Το μεγάλο μας τσίρκο» έγινε Ιστορία του τόπου μας, μπήκε φυλακή από τους χουντικούς χωρίς να τη νοιάζει αν θα σπάσει το νύχι. Κι ύστερα, ενώ ήξερε ότι την ήθελαν «Τζένη Τζένη» ή «Δεσποινίς Διευθυντίς» και στο θέατρο, κι ενώ την είχε κάνει αυτή τη χάρη στο κοινό της, είπε «τέρμα» και άρχισε να ανεβάζει ό,τι πιο δύσκολο και απαιτητικό. Και κέρδισε ένα νέο κοινό, και κέρδισε ρόλους όπως η Μάρθα στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», η Άννα στο «Διαμάντια και μπλουζ», η Μήδεια, η Ηλέκτρα. Γαμώτο, έφυγε νωρίς. Είχε τουλάχιστον μία δεκαετία μεγάλων ρόλων. Ίσως την πιο μεστή. Όμως έζησε μία πλήρη ζωή, άνοιξε και έκλεισε τους κύκλους που ήθελε, όταν πήγε να την καταπιεί το σύστημα το έκανε εκείνη μια χαψιά. Αλλά και ως σταρ του κινηματογράφου, δεν ήταν το λαϊκό κορίτσι της Ελλάδας της αντιπαροχής. Έπρεπε να ανέβει ένα σκαλί πιο ψηλά ο παρτενέρ που ήθελε να τη φιλήσει. Στο σχολείο που πήγαινα, είχε αποφοιτήσει λίγα χρόνια νωρίτερα ο γιος της. Μας διηγούνταν λοιπόν οι καθηγητές ότι στους ελέγχους, κάθε τρίμηνο, έρχονταν μαζί η Καρέζη και ο Καζάκος και περνούσαν από όλους τους καθηγητές, χωρίς να διαχωρίζουν ανάμεσα σε κύρια και δευτερεύοντα μαθήματα. Σε αντίθεση με άλλους σταρ που «δεν ήρθαν ούτε μία φορά να ρωτήσουν για το παιδί τους». Μ’ αρέσει αυτή η ισορροπία ανάμεσα στον ρόλο και στον άνθρωπο. Όχι ότι αν δεν την είχε θα την αγαπούσα λιγότερο, αλλά χαίρομαι που μέσα στα δίπολα των σταρ, διάλεξα να αγαπήσω εκείνη. #Τέχνη #Θέατρο #Καρέζη
