H μάμα μου με έφερε στον κόσμο στα 40 της χρόνια- αρκετά "μεγάλη" για την τότε εποχή. Αντιλαμβανόμενη ίσως τη μεγάλη διαφορά ηλικία που μας χώριζε, κάποια στιγμή, όταν ήμουν γύρω στα 15, με κάθισε κάτω και μου είπε: "Μαρίνα μου, όταν γεράσω και δεν θα μπορώ πια να φροντίζω τον εαυτό μου, να με πάρεις σε γηροκομείο". "Μάμα τί λέεις;" διαμαρτυρήθηκα, αλλά εκείνη συνέχισε. "Εγώ τότε μπορεί να σου λέω πως δεν θέλω να πάω, αλλά να μην με ακούσεις. Τώρα που είμαι καλά, σου λέω πως αυτό θέλω να κάνεις". Τα τελευταία δυόμισι χρόνια, λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, έμενε μαζί μας. Ήταν μεγάλη χαρά για όλους μας και ιδιαίτερα για τα δυο μου παιδιά, τη Σοφία και τον Χριστόφορο, που είχαν τη γιαγιά κοντά τους. Η άνοια τη δυσκόλευε σε πολλά πράγματα, όμως η ουσία της προσωπικότητάς της δεν αλλοιώθηκε. Πριν μια βδομάδα όμως, ένα απρόσμενο κάταγμα σπονδύλου έφερε τα πάνω κάτω. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, η ουσία όμως είναι ότι μετά από μια δύσκολη εγχείριση, τη μεταφέραμε σε κέντρο αποκατάστασης και φροντίδας. Η ίδια δεν διαμαρτυρήθηκε. Ένιωσε μάλλον ανακούφιση που θα είχε 24ωρη φροντίδα από νοσηλευτικό προσωπικό, ένα επάγγελμα που υπηρέτησε και η ίδια με αφοσίωση. Για μένα όμως, δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση. Ίσως είναι μια από τις πιο δύσκολες αποφάσεις που έχει να λάβει ένα παιδί και όσοι το έζησαν, μπορούν να καταλάβουν. Τα λόγια της, τότε που ήμουν μικρή, είναι μια παρηγοριά για την ψυχή μου... Πριν λίγες μέρες μίλησα κι εγώ στα παιδιά μου. Και τους είπα το ίδιο ακριβώς που μου είπε η μάμα μου στα 15 μου χρόνια... #οικογένεια #φροντίδα #αγάπη
