Search

Η εικόνα του 12χρ αγοριού που έκανε γκριμάτσες κι αστεία στον αυτιστικό,χωρίς βλεμματική επαφή και λεκτική επικοινωνία,4χρ αδελφό του,όσο εκείνος έκανε εμβόλιο κι η στοργική αγκαλιά του για παρηγοριά μετά,είναι ο νο1 λόγος,για τον οποίο η δουλειά μου είναι η καλύτερη του κόσμου. #Αγάπη #Οικογένεια #Αυτισμός

Το Μέγκα έχει βάλει μέσα σε 20 μέρες την ταινία Το Τεμπελόσκυλο περίπου 4-5 φορές. Κανένας σεβασμός στους τηλεθεατές που -ναι υπάρχουν και αυτοί- δεν πάνε διακοπές και ψάχνουν μια παρηγοριά στην τηλεόραση με τον καύσωνα και οσα άλλα τραβάνε στην καθημερινότητα τους. #τηλεόραση #ταινία #καλοκαίρι

Οι Άγγλοι δίχως να είναι καλύτεροι, με τον Τούχελ σε κακή βραδιά, δίχως να γίνονται πιο επικίνδυνοι, χωρίς αντίδοτο απέναντι στους σπουδαίους Μπεργκ και Όντεγκααρντ, πήγαν το ματς στην παράταση. Και περίμεναν κι εκεί τον Τζουντ. Με τα χέρια ορθάνοιχτα, σαν να αγκάλιαζε την ίδια την ιστορία. Άντεξαν. Κι αγκαλιάστηκαν στο τέλος μπροστά στο πέταλο των εκστασιασμένων οπαδών τους για να τραγουδήσουν το Wonderwall του ημιτελικού. Προκρίθηκαν με την ατομική ποιότητα, χωρίς τις τακτικές ταχυδακτυλουργίες του Τούχελ. Κι όμως πέρασαν «βρετανικά», βαθιά συναισθηματικά και απολύτως κινηματογραφικά. Με μια μελωδία: το «Hey Jude». Η ιστορία αυτού του τραγουδιού είναι από μόνη της ένα αριστούργημα συναισθηματικής αλχημείας. Πίσω στο βαθύτατα ιστορικό για την Ευρώπη 1968, σε μια περίοδο έντονων εσωτερικών αναταράξεων και για τους ίδιους τους Beatles, ο Πολ Μακάρτνεϊ οδηγούσε το αυτοκίνητό του προς το Γουέιμπριτζ. Πήγαινε να επισκεφτεί τη Σύνθια Λένον και τον πεντάχρονο γιο της, Τζούλιαν, που βίωναν τον επώδυνο, δημόσιο χωρισμό από τον Τζον Λένον. Καθ' οδόν, άρχισε να σιγοτραγουδά μια μελωδία για να παρηγορήσει το μικρό αγόρι. «Hey Jules, don't make it bad. Take a sad song and make it better». Λίγο αργότερα, δουλεύοντας περισσότερο το κομμάτι στο μυαλό του, άλλαξε το όνομα σε "Jude" επειδή ακουγόταν καλύτερα, πιο ρυθμικά, πιο σωστά. Ένα τραγούδι που γράφτηκε σαν ένα τρυφερό, ιδιωτικό μήνυμα παρηγοριάς και ελπίδας προς ένα πληγωμένο παιδί, έμελλε να γίνει ένας παγκόσμιος ύμνος αλληλεγγύης και λύτρωσης. Και πάνω από μισό αιώνα αργότερα, αυτό ακριβώς το τραγούδι έγινε ο ύμνος της ποδοσφαιρικής σωτηρίας. Από τις pubs του Λονδίνου που έγιναν ολόκληρο ζήτημα στη Βουλή των Λόρδων, μέχρι τα σαλόνια του Μάντσεστερ, εκατομμύρια Άγγλοι ενώθηκαν κάτω από την ίδια μελωδία. «Take a sad song and make it better» Δεν υπάρχει πιο εύστοχη, πιο ποιητική περιγραφή για την ιστορία της Εθνικής Αγγλίας. Η πορεία τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι ακριβώς αυτό. Ένα ατελείωτο, βαθιά θλιμμένο τραγούδι. Μια μελωδία γεμάτη από τις πικρές νότες των χαμένων πέναλτι, των άδικων αποκλεισμών, των λαθών της τελευταίας στιγμής και των διαψευσμένων ελπίδων. Ένα τραγούδι που το έπαιζαν σε λούπα εδώ και δεκαετίες, ματώνοντας τα αυτιά και τις ψυχές τους. Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ άκουσε τη μελωδία και είδε τη θλίψη στις ψυχές. Μην αναρωτιέστε πώς γίνεται αυτό στο ποδόσφαιρο, είναι απ’ τα ανεξήγητα της μαγείας του και ο λόγος που ο μισός πλανήτης ξενυχτάει τα βράδια «για να βλέπει κακομαθημένους εκατομμυριούχους με κοντά σορτσάκια να κυνηγούν μια μπάλα». Ναι, ο Τζουντ. Πήρε αυτό το θλιμμένο τραγούδι και του άλλαξε τον σκοπό. Το έκανε καλύτερο. Πήρε το μοιρολόι και το μετέτρεψε σε εμβατήριο θριάμβου. Σήμερα στην @athensvoice για την 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 Ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://t.co/8prHnntG2R #Football #HeyJude #England

H μάμα μου με έφερε στον κόσμο στα 40 της χρόνια- αρκετά "μεγάλη" για την τότε εποχή. Αντιλαμβανόμενη ίσως τη μεγάλη διαφορά ηλικία που μας χώριζε, κάποια στιγμή, όταν ήμουν γύρω στα 15, με κάθισε κάτω και μου είπε: "Μαρίνα μου, όταν γεράσω και δεν θα μπορώ πια να φροντίζω τον εαυτό μου, να με πάρεις σε γηροκομείο". "Μάμα τί λέεις;" διαμαρτυρήθηκα, αλλά εκείνη συνέχισε. "Εγώ τότε μπορεί να σου λέω πως δεν θέλω να πάω, αλλά να μην με ακούσεις. Τώρα που είμαι καλά, σου λέω πως αυτό θέλω να κάνεις". Τα τελευταία δυόμισι χρόνια, λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, έμενε μαζί μας. Ήταν μεγάλη χαρά για όλους μας και ιδιαίτερα για τα δυο μου παιδιά, τη Σοφία και τον Χριστόφορο, που είχαν τη γιαγιά κοντά τους. Η άνοια τη δυσκόλευε σε πολλά πράγματα, όμως η ουσία της προσωπικότητάς της δεν αλλοιώθηκε. Πριν μια βδομάδα όμως, ένα απρόσμενο κάταγμα σπονδύλου έφερε τα πάνω κάτω. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, η ουσία όμως είναι ότι μετά από μια δύσκολη εγχείριση, τη μεταφέραμε σε κέντρο αποκατάστασης και φροντίδας. Η ίδια δεν διαμαρτυρήθηκε. Ένιωσε μάλλον ανακούφιση που θα είχε 24ωρη φροντίδα από νοσηλευτικό προσωπικό, ένα επάγγελμα που υπηρέτησε και η ίδια με αφοσίωση. Για μένα όμως, δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση. Ίσως είναι μια από τις πιο δύσκολες αποφάσεις που έχει να λάβει ένα παιδί και όσοι το έζησαν, μπορούν να καταλάβουν. Τα λόγια της, τότε που ήμουν μικρή, είναι μια παρηγοριά για την ψυχή μου... Πριν λίγες μέρες μίλησα κι εγώ στα παιδιά μου. Και τους είπα το ίδιο ακριβώς που μου είπε η μάμα μου στα 15 μου χρόνια... #οικογένεια #φροντίδα #αγάπη

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΚΡΙΒΟΠΟΥΛΟΥ:"Σήμερα οι ένοικοι της πολυκατοικίας που κατέρρευσε στα Πετράλωνα σώθηκαν χάρη στην ευσυνειδησία της γυναίκας του πρώτου ορόφου που μόλις αντιλήφθηκε την ρωγμή δεν έσπευσε να γλιτώσει μόνο τον εαυτό της αλλά χτύπησε όλα τα κουδούνια για να βγουν οι άνθρωποι έξω.Τις προάλλες η ηλικιωμένη κυρία στην Καλλιθέα γλίτωσε από την φωτιά που έζωσε το σπίτι της χάρη στα απλωμένα χέρια της αλληλεγγύης των γειτόνων και του νεαρού ντελιβερά που την συγκράτησαν όταν πήδηξε από τον δεύτερο όροφο.Στους καιρούς της αγριότητας έρχεται το αντίβαρο.Όχι ως παρηγοριά αλλά ως υπόμνηση"!! 👇👇 #Αλληλεγγύη #Κοινωνία #Ηρωισμός