📌Παρακαλώ, διαβάστε αυτές τις γραμμές... όχι με τα μάτια του θεατή, αλλά με την ψυχή ενός ανθρώπου που ίσως αύριο βρεθεί στη θέση μας, κάτι που απεύχομαι. Είναι τρομερά εύκολο για το φιλοθεάμον κοινό και τους σχολιαστές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να κρίνουν, να κανιβαλίζουν και να δείχνουν με το δάχτυλο την οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη. Ακούω και διαβάζω αυτούς που είναι έξω από τον χορό να λένε με ευκολία ότι "ήθελαν να του τα φάνε". Όμως, όσοι δεν έχουν αντικρίσει στα μάτια την απόγνωση, την αγωνία και την απελπισία, όσοι δεν έχουν δει τον άνθρωπό τους να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, όσοι δεν τον έχουν δει μέσα στην τρέλα και τις παραισθήσεις, δεν μπορούν να καταλάβουν. Ειλικρινά, δεν έχουν το δικαίωμα να μιλάνε και να κρίνουν. Το λέω αυτό μέσα από τα βάθη της ψυχής μου, πρώτα απ' όλα ως γονέας που έχει παιδιά χρήστες και ζω στην καθημερινότητα μου σε αυτό το κολασμένο σκοτάδι. Έχω βρεθεί αμέτρητες φορές στην ίδια ακριβώς απόγνωση, βλέποντας τα ίδια μου τα σπλάχνα να χάνουν την μπάλα, να κινδυνεύει η ζωή τους και μαζί να κινδυνεύουμε και να απελπιζόμαστε όσοι είμαστε γύρω τους. Να μην ξέρουμε τι να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε, να τα σώσουμε. Όταν ο άνθρωπός σου βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, βλέπεις καλά ότι η καθαρή του κρίση σβήνει. Δεν σκέφτεται, δεν φέρεται φυσιολογικά. Γίνεται το πιο ευάλωτο έρμαιο, το τέλειο θύμα στα χέρια του κάθε επιτήδειου, εκμεταλλευτή, συνεργάτη, απατεώνα, πωλητή ελπίδας, ονείρων και εμπόρων ναρκωτικών. Ας πούμε, λοιπόν, την αλήθεια που όλοι κρύβουν πίσω από την υποκρισία. Η παρέμβαση μιας οικογένειας, ακόμα και η πιο ακραία, όπως η δικαστική ή η οικονομική προστασία της περιουσίας του, δεν γεννιέται από απληστία. Γεννιέται από τον τρόμο του κινδύνου να χάσει την ζωή του, να μην γίνει ο μόχθος μιας ολόκληρης ζωής της δικής του ή της οικογένειας του, βορά και εύκολο κέρδος στις τσέπες των εμπόρων ναρκωτικών και ακόμα όπως στην προκειμένη περίπτωση, της απληστίας εκείνων των "γιατρών" που αντί να θεραπεύουν, εκμεταλλεύονται την απελπισία του ασθενούς για να του πάρουν τα χρήματα, οδηγώντας τον τελικά στον θάνατο. Γίνεται για να σταματήσουν όλοι αυτοί οι "παρατρεχάμενοι" που μυρίζονται χρήμα και πλουτίζουν πάνω στην ανθρώπινη αδυναμία. Η προσφυγή στην ψυχιατρική επιστήμη, το να ζητήσεις τη βοήθεια του Δρομοκαΐτειου, ακόμα και μέσω της επώδυνης, σκληρής και σπαρακτικής οδού της ακούσιας νοσηλείας, δεν είναι έλλειψη αγάπης. Αν δεν μπει ένα φρένο, ο χρήστης που δεν καταλαβαίνει - επειδή βλέπει τα πράγματα "αλλιώς" - θα γίνεται θήραμα και θα τα δίνει όλα, μέχρι και την τελευταία του πνοή, στον βωμό της εξάρτησης. Η προσφυγή στην ψυχιατρική επιστήμη, το να ζητήσεις τη βοήθεια του Δρομοκαΐτειου, ακόμα και μέσω της επώδυνης, σπαρακτικής οδού της ακούσιας νοσηλείας, δεν είναι έλλειψη αγάπης. Είναι η ύστατη, η πιο αιματηρή και σκληρή πράξη αγάπης. Με πόνο ψυχής που δεν περιγράφεται με λέξεις, οι άνθρωποι που τους αγαπούν και νοιάζονται, οδηγούνται εκεί από καθαρή απόγνωση. Από το ένστικτο να κρατήσουν τον άνθρωπό τους ζωντανό, να του προστατεύσουν την ζωή, την περιουσία και το μέλλον τους, με την κρυφή, τρελή ελπίδα ότι κάποτε θα είναι ξανά καλά, θα τους χαμογελάσει και θα ζήσει όπως παλιά. Και κάπου εδώ φαίνεται η τεράστια, η εγκληματική απουσία της πολιτικής. Ένα κράτος απών, που αφήνει τους χρήστες απροστάτευτους και τις οικογένειες να παλεύουν μόνες τους στο απόλυτο κενό, χωρίς καμία ουσιαστική κρατική δομή, χωρίς καμία πρόνοια ή θωράκιση απέναντι στα κυκλώματα. Μας πετάνε στην αρένα και μετά η κοινωνία μάς κρίνει για το πώς προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ακούω συνεχώς στις ειδήσεις για την "ευθύνη της οικογένειας" στους ψυχικά νοσούντες, που πολλές φορές φτάνουν στο σημείο να εγκληματούν ή να αυτοκτονούν. Αναρωτιέμαι, όμως, ποια ευθύνη έχει μια οικογένεια που είναι αβοήθητη, που δεν ξέρει πώς και από ποιον θα προστατευτεί? Πώς μπορεί, αλήθεια, μια μάνα ή ένας πατέρας να επιβάλει και να υποχρεώσει έναν ενήλικο άνθρωπο που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα να πάρει τα χάπια της φαρμακευτικής του αγωγής? Όταν το ίδιο το σύστημα σηκώνει τα χέρια ψηλά, πώς ζητάνε ευθύνες από τους συγγενείς? Μόνο αν έχεις νιώσει αυτό το βουβό σκοτάδι και την αβάσταχτη αγωνία μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, μπορείς να νιώσεις το δράμα αυτής της οικογένειας και της κάθε οικογένειας που ζει με χρήστες σε μια επίγεια κόλαση. Γι αυτούς τους λόγους λοιπόν συμπαραστέκομαι στους αγαπημένους του. Τους νιώθω, τους πονάω και τους συμπονώ βαθιά! Έκαναν αυτό ακριβώς που κάθε απελπισμένος γονιός, κάθε μάνα, κάθε πατέρας και κάθε αδελφός θα έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη για να σώσει το ίδιο του το αίμα από τον γκρεμό! Φτάνει πια! Ας σταματήσει, επιτέλους, αυτός ο απάνθρωπος, χυδαίος κανιβαλισμός από όσους κάθονται στον καναπέ τους και κρίνουν ξένες ζωές, χωρίς να ξέρουν τα τι και τα πως. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του και σε όσους τον αγαπούσαν πραγματικά! 💔 Αντίο Γιώργο, σ'ευχαριστούμε για όλα! Λυπάμαι πολύ που δεν βοηθήθηκες! Καλή ξεκούραση! 😭😭😭 #Μαζωνακης #εξαρτησεις #ψυχικη_υγεια #σκληρη_αγαπη #ενσυναισθηση #οικογενεια #ΚΕΘΕΑ #18ΑΝΩ #απεξαρτηση #εξαρτησεις #ψυχικη_υγεια #οικογενεια
