Ο Γιώργος που τραγουδούσε τον πόνο κ τα σκοτάδια του.Ο Γιώργος που βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη.Ο Γιώργος που ήθελε μόνο αγάπη.Ίσως να βλέπουμε ένα κομμάτι μας σε εκείνον- έχοντας χαθεί στα σκοτάδια μας,έχοντας αδικηθεί,απογοητευτεί,προδοθεί… Άξιζες όλη την αγάπη που σου έχουμε🤍 https://t.co/sH0pM3jbQ3 #αγάπη #πονος #σκοτάδια
Στη ζωή μου φοβάμαι πολλά πράγματα. Σε ένα έχω αποφασίσει να είμαι γενναίος: στη γνώμη μου. Δε με νοιάζει λοιπόν που θα πέσετε να με φάτε, δε με νοιάζει να πηγαίνω με το ρεύμα. Τη γνώμη μου θα τη λέω. Ποιος ανήγαγε σε κριτήριο θλίψης την ακύρωση συναυλιών; Γιατί πενθείς περισσότερο αν ακυρώσεις μία συναυλία σου και λιγότερο αν δεν την ακυρώσεις; Ποιος μας κατέστησε «πενθόμετρα» των δημοσίων προσώπων; Ο Αντώνης Ρέμος συμπληρώνει 30 χρόνια στο τραγούδι. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει μία υπαίθρια συναυλία με τα εξής χαρακτηριστικά: 1. Κάνει τη συναυλία αυτή δωρεάν για τον κόσμο και όχι με εισιτήριο, άρα χωρίς οικονομικό όφελος για τον ίδιο. 2. Επιλέγει την πόλη του και όχι την Αθήνα όπου θα συγκέντρωνε 4πλάσιο κόσμο λόγω πληθυσμού. Πώς βγαίνετε και λέτε τόσο εύκολα «δεν ακυρώνει για τα φράγκα»; Ποια φράγκα με δωρεάν είσοδο; Και πώς ακυρώνεται ή αναβάλλεται μία συναυλία ανοιχτή σε όλο τον κόσμο, ανακοινωμένη εδώ και τρεις μήνες, όταν χιλιάδες άνθρωποι από άλλες περιοχές της χώρας έχουν πληρώσει για μεταφορά και διαμονή; Και ποιο είναι τελοσπάντων αυτό το κακό που έκανε ο Ρέμος εναντίον του Μαζωνάκη, επειδή είχε πει ότι πρέπει να βοηθηθεί να βγει από τα σκοτάδια του; Αμφισβητούμε τα σκοτάδια του Μαζωνάκη; ΚΑΙ γι’ αυτά δεν τον κλαίμε τόσο πολύ; Για το γεγονός ότι ένας νέος άνθρωπος που θεωρητικά τα είχε όλα, τελικά ήταν βαθιά πονεμένος και τραγικά μόνος. Δεν μπλέκω ούτε με Μεγαλέξανδρους ούτε με Βουκεφάλες - άλλωστε η ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν αμφισβητείται πια διεθνώς, χάρη σ’ έναν άλλο… «προδότη». Ποιος σας είπε ότι για να κατανοήσεις έναν άνθρωπο πρέπει να συμφωνείς σε όλα μαζί του; Ποιος σας είπε ότι για να δώσεις τραγούδια σου σε μία φωνή που εκτιμάς πρέπει να ψηφίζεις το ίδιο κόμμα με αυτή; Όμως ποιο είναι, γαμώτο, το έγκλημα ενός τραγουδιστή που πήγε να δώσει στον κόσμο μια βραδιά δωρεάν και, με τέτοιο μίσος, τελικά αποκλείεται να τη χαρεί; Βρίστε τον. Τσακίστε τον. Εκμηδενίστε τον. Κι όταν πεθάνει, κι όταν μαθευτεί ποιες δομές επισκεπτόταν και πόσες οικογένειες βοηθούσε, κι όταν θυμηθείτε μια τυχαία στιγμή που μπήκε στη ζωή σας κρυφά η φωνή του, τότε βάλτε δυνατά στο αυτοκίνητο ένα τραγούδι του και κλάψτε τον κι αυτόν. Ανθρωποφάγοι στη ζωή - υμνητές στον θάνατο. Όχι. Έτσι δεν έχει καμία αξία. *Δε θα διαγράψω κανένα σχόλιο. Χτυπήστε, λοιδορήστε, ξεσπάστε εδώ, αφού δεν το κάνετε εκεί που πρέπει, αφού μάθατε να ανέχεστε αυτούς που εξευτελίζουν καθημερινά τις ζωές σας. #Γνώμη #Συναυλία #Μουσική
Η μια λεει ηταν κρυφα γκει,ο αλλος οτι πηγε απο κοκα,ο τριτος οτι 30χρονια ηταν σε σκοταδια.Ακομη δεν εγινε η κηδεια,η ψυχη του τριγυρναει ρε κορακια Οτι &να ηταν,ηταν ανθρωπος αυθεντικος με ενσυναισθηση, βοηθουσε ανθρωπους &ζωα σε αναγκη,γι'αυτο &ο κοσμος τον αγαπαει #Μαζωνακης #Μαζωνακης #Ανθρωπια #Ενσυναισθηση
Να σ’ αγαπάει τόσος κόσμος, να σου φωνάζει «όσο ζω Μαζώ». Κι ύστερα να κλείνουν τα φώτα και να μένεις μόνος με τα σκοτάδια σου χωρίς ένα χέρι να σε τραβήξει προς το φως. Αυτή η μοίρα με συγκλονίζει. «Καλό ταξίδι», Γιώργο Μαζωνάκη. #Μαζωνάκης #μόνος #καλόταξίδι
Ωραία η αφίσα της ΝΔ για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας, με την άφιξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Είναι ο «Εθνάρχης» για τη Δεξιά. Του οφείλουμε την ένταξη στην ΕΟΚ, ένα πιο διαλλακτικό πρόσωπο μετά το ‘74, αλλά για το Κέντρο και την Αριστερά ο Καραμανλής είναι ένα πρόσωπο με βαθιά «σκοτάδια». Είναι οι εκλογές της βίας και νοθείας του ‘61, οι φυλακίσεις και εξορίες των αριστερών, είναι το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, είναι η Ελλάδα του χωροφύλακα, είναι αυτός που δεν έστειλε τους συνεργάτες των Γερμανών να δικαστούν (όπως στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη), είναι η δραματική σελίδα τού «η Κύπρος κείται μακράν». Τελοσπάντων, το Κέντρο και η Αριστερά είχαν πάντα άλλους ήρωες, η Δεξιά είχε τον Καραμανλή. Λογικό να τον βάζουν οι Νεοδημοκράτες στην αφίσα τους. Ουπς! Δεν είναι οι Νεοδημοκράτες; Είναι οι Δημοκράτες του Κασσελάκη; Ε, εντάξει. μικρή η διαφορά. Δεν είναι τα κεντρικά, είναι το υποκατάστημα. Ξέρουμε όλοι πια. #Καραμανλής #Δημοκρατία #Πολιτική
το καλοκαίρι του '82 κάτσαμε με τον Γιάννη να δούμε Μουντιάλ στο καφενείο του Μένιου στα Τρίκαλα. είδαμε όλους τους αγώνες, όλους ανεξαιρέτως, κλάψαμε, πονέσαμε, σπαράξαμε με τη μεγάλη Βραζιλία του Τέλε Σαντάνα που έχασε το κύπελλο από τις πονηράτζες τους Ιταλούς. και στην Ίο δεν πήγαμε. πήγαμε στην Αβινιόν οδικώς να δούμε κάτι Γαλλίδες που τις είχαμε πετύχει το προηγούμενο καλοκαίρι στο Λένινγκραντ. θα σας τα πω άλλη φορά. τον άλλο χρόνο, μου λέει ο Γιάννης "άμα δεν πάμε ούτε φέτος στην Ίο, θα πέσω να πεθάνω". του λέω, "φύγαμε". μπαίνουμε στο καράβι, φτάνουμε στο νησί, με βλέπουν με το σορτσάκι (εδώ στη φωτό) οι άλλοι της παρέας που ήταν ήδη εκεί, μου λένε "ρε βλάχο, σύρε πάρε ένα σαλβάρι". πάω κι εγώ, ράιτ θρου. εκατό δραχμές τα πούλαγε τότε ο έμπορος, ενενήντα άμα πήγαινες συστημένος. όλοι συστημένοι πηγαίναμε. πήρα λοιπόν ένα γαλάζιο, που το έλιωσα κυριολεκτικά. νομίζω στο τέλος έγινε ποτηρόπανο. ο πολύς ο κόσμος προσπαθούσε να απλώσει σλίπινγκ μπαγκ σε ένα τειχάκι στο Μυλοπότα, αλλά έστελνε τη μπατσία η Σούλη που είχε το κάμπιγκ τέρμα στην παραλία και τους μαζεύανε και σου έλεγε η μπατσία "έχεις ένα κατοστάρικο στην τσέπη;" κι άμα δεν είχες σε στέλνανε κρατητήριο και έφευγες με το επόμενο πλοίο. είχα πάντοτε ένα κατοστάρικο στην τσέπη μου. οπότε μέναμε στη Σούλης. όπου σε βάραγε ο ήλιος κατακούτελα, εκτός από το απογευματάκι που είχε λίγο σκιά στο κτίριο της τουαλέτας/μπάνιου και πηγαίναμε και κοιμόμασταν καμιά ώρα εκεί. αλλιώς έπιανε φωτιά η σκηνή κάθε πρωί κατά τις επτά και ήθελες δεν ήθελες, ξύπναγες. δεν ήθελες δηλαδή, αλλά τί να κάνεις; κι ας είχες κοιμηθεί στις πέντε... και ναι, κοιμόμασταν στις πέντε, γιατί γυρνάγαμε όλη νύχτα από μπαρ σε μπαρ. ντίσκο ποτέ κι ας ήταν κομενοπαγίδες το Φανάρι και ο Σκορπιός. ήμασταν χάρντκορ ροκάδες και πάντα καταλήγαμε στο Friends, το πιο γαμάτο ροκόμπαρο της Μεσογείου όλης. ακόμη θυμάμαι που χορεύαμε αγκαλιά καμιά τριανταριά αγόρια και κορίτσια το "Gimme Shelter" των Rolling Stones, τέτοια στιγμή ούτε έζησα ούτε θα ξαναζήσω ποτέ. με αυτές τις συνθήκες διαβίωσης βεβαίως (και όλα τα λεφτά να πηγαίνουν στο πιοτι!), δεν είναι διόλου τυχαίο που η κατάσταση θύμιζε sixties: αν μπορούσες να θυμηθείς πως πέρασες, τότε δεν ήσουν εκεί. ήμασταν όλοι σε ένα διαρκές purple haze, τότε ακριβώς κατάλαβα τι εννοούσε ο Hendrix όταν το έγραψε. αλλά ήταν τόσο απαραίτητο για να τινάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία σκοτάδια της καταραμένης εφηβείας στην επαρχία. εδώ λοιπόν, φωτογραφημένος από το Γιάννη στην Ίο. από τη Zenith που είχα ψωνίσει στο Λένινγκραντ κι ακόμη απορώ πως δεν την τσούρνεψε κανένας στη Σούλη. ίσως τους φαινόμουν πολύ ξωτικό για να τα βάλουν μαζί μου... το φανελάκι, παρεμπιπτόντως, με τον γιαπωνέζικο ήλιο, το έχω ακόμη. δεν νομίζω ότι μου χωράει, αλλά έχει επιβιώσει πολλές δεκαετίες και μετακομίσεις τώρα . αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι η μοναδική περιουσία των αιωνίων εφήβων δεν είναι τίποτε άλλο από τα μπλουζάκια τους! (τον Γιάννη τον χάσαμε πριν από 18 χρόνια in loving memory) #Μουντιάλ #Καλοκαίρι #Νεολαία
