Search

The Earthly Diva claimed that concerts for the Greek diaspora did not constitute an international career and mentioned that Greeks abroad would even attend a concert by Vera Lamprou. She also stated that "Nikéiko" was trying to promote Arjuro on the international music scene so that she could boast about marrying a star and estimated that he would not have an impact outside of Greece. #μουσική #συναυλία #διασπορά (translated)

Dumlada wrote that Andrea Trinchieri had won titles, had built teams from scratch, and had taken on new projects, like that of PAOK. According to him, the coach's suggestion to proceed "slowly, slowly" reflected the need for patience in a team that, as he mentioned, had not been in a leading position for two decades. Dumlada argued that those calling for Trinchieri's dismissal did not understand the investment that it represented for the owner nor the trust he had shown him. Regarding Osman, he said that he had been well paid and that, as a star and leader of the team, it was expected for him to take action in difficult situations. At the same time, he compared the individual performances of players from the two Athens teams against opponents with 1/50 of their budget and claimed that critics would not make this comparison because it would not serve their narrative. He added that, in his estimation, there was money and a strong willingness from the PAOK administration for further changes, if needed. #paokbc #basketball #ΠΑΟΚ #Τρινκιέρι (translated)

Victor Serge wrote that, without reporters.gr, the public would not have been informed about the Israeli lobby, which he claimed was comprised of New Democracy, PASOK, and the far right. He presented the work of the medium as an example of investigative journalism and accused other journalists of moving around the Maximou Mansion while having business interests, being employers, having connections, and appearing on television. #δημοσιογραφία #έρευνα #ισραηλινόλωβι (translated)

Thanos Tsimeros wrote that a woman was elected in place of Starmer, whom he described as Somali, Muslim, 42 years old, and having arrived in the country in 1990. He added that she took her oath on the Quran and wished her further advancement. #πολιτική #ισότητα #ποικιλία (translated)

Henri Cartier-Bresson wrote that Daisy Mavrakis was crowned Miss Hellas in 1952 at the age of 17. He mentioned that she lost the title of Miss Universe by one vote and that she rejected offers for a career in Hollywood, choosing instead to return to Greece. https://t.co/sCgxnvPX6P #ΣταρΕλλάς #Ομορφιά #Ιστορία (translated)

without Sloukas Nunn Davis Huatsho Fal without the Stars tearing eyes but with Manzouk and Kalaitzakis. the greatest that Europe has seen is back 💚☘️ Zeljko 👑 #paobc #paobc https://t.co/lWaI0hfYlh #basketball #Euroleague #paobc (translated)

Σε όσους λείπει ο Οσμαν, ο Σορτς, ο Μπέικον ή ο Πριτσαπίδουλας, να πούμε, ότι είναι ελεύθεροι να αλλάξουν ομάδα. Οι υπόλοιποι θα ταχθούμε πίσω από τον Ζοτς και το ρόστερ μας☘️ Η γνώμη σας είναι "σεβαστή" & θα βρει τον χώρο που της αρμόζει ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ Καλή Κυριακή. #paobc https://t.co/KLvyubpzfs #paobc #basketball #basketballfans

Ο Παναθηναϊκός θα είναι φάιναλ φορ γιατί έχει σοβαρό κορμό και έναν γκοατ της προπονητικής στον πάγκο. Βέβαια κάποια στιγμή θα καταλάβουν το ότι έδωσαν 4.5 μύρια στον Γιαμπουσελε δεν σημαίνει ότι αυτός ο παίκτης θα παίξει σαν σταρ κάτι που ποτέ δεν ήταν. #olympiacosbc #Παναθηναϊκός #μπάσκετ #αθλητισμός

Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα

«ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΠΙΕΡ Δεν ειναι η πρωτη φορα που γραφω επαινους στο "φαινομενο" Πιερρακακη και τη μετεωρικη του ανοδο στην κυβερνηση -- και στην Ευρωπη. Μπαινω ομως στον πειρασμο να υπενθυμιζω, αν τον δω στην τηλεοραση, οτι εκτος του φαινομενου αξιας και ευρυτατου υπουργικου ταλεντου (θυμομαστε ολοι επιτευγματα του στο υπουργειο Ψηφιακης, πριν ανεβει σε ευρωπαϊκους οικονομικους θρονους) ειναι και φαινομενο μακροζωϊας στο γαλαζιο περιβαλλον, που εχθρευεται (δικην λευκων αιμοσφαιριων) ο,τιδηποτε "ξενο", δηλαδη μη κομματικο, επειδη ο Πιερ προερχοταν απο το ΠΑΣΟΚ. Ψιλογνωριζω την κομματιλα των ΝΔτών και ποσο δυσκολο ειναι για τον Κυριακο να αξιοποιει ταλεντα που δεν φορουν τη στολη του κομματος του. Οποτε ομως το επιχειρησε, πετυχε διανα και υπουργοι σαν τον Πιερ, σερνουν το κομματικο αρμα σε ανηφορες που το ιδιο, ακομη και ασθμαινοντας, δεν θα ειχε ανεβει. Οχι ισως αλλα σιγουρα, μπροστα σε εκλογες του χρονου, οι ταλαντευομενοι ψηφοφοροι του Κυριακου, που δεν πολυσυμπαθουν την κομματιλα, θα προσθεσουν στα διλημματα τους, ασφυκτικα κοντα στον Κυριακο, και σταρ-υπουργους σαν τον Πιερ, που κοντρα στο ρευμα, εδωσαν στην κυβερνηση, χωρις λαϊκιστικα κολπακια, το λουστρο του πρωτοκλασατου και το βαθος χειροπιαστης γνωσης ενος πολυσυνθετου αντικειμενου. Ο Πιερ δεν ειναι απλως ενας εξοχος υπουργος της κυβερνησης ΝΔ, ειναι... κοινωνικο καλο! Υ.Γ. Ε ρε γκρινια που θα προκαλεσει στην κομματιλα το παραπανω σημειωμα!»@Pierrakakis NICO MASTORAKIS Στο FB #Πιερρακάκης #ΝΔ #πολιτική

Έκαναν σουξέ κάποιοι τον 19ο αιώνα κ πουλάνε σταριλίκι, τραγούδησε όλη μας τη ζωή ο Μαζώ κι έτρωγε σουβλάκια στη γειτονιά με τον απλό κόσμο, τραγουδούσε στο λιμάνι σε άπορους, στις φυλακές με ανοιχτά κελιά κι άλλα πολλά. Άντε τώρα να καταλάβετε γιατί #OsoZwMazw #SpitiMeToMega #Μαζώ #Σουβλάκι #Τραγούδι

Ο Μαζω ήταν ο ορισμός του σταρ. Ειχε άστρο, έλαμπε μπορούσε να πει από το πιο κλασικό έντεχνο, μέχρι το πιο βαρύ λαϊκό και να τον θαυμάσεις, ζηλέψεις και καμαρωσεις ταυτόχρονα. Ήταν αστέρι. Αν και διάσημος είχε την ικανότητα να κάνει τον κόσμο να τον νιώθει «δικό του» #OsoZwMazw #Μουσική #Στάρ #Ελλάδα

Κάτι τύπισσες σαν την Μανου έχουν καταστρέψει την μουσική. Που την διαίρεσαν σε είδη, σε καλή και κακή, που κουνάνε το δάχτυλο στους «απολίτιστους ιθαγενείς» για το τι θα ακούνε, που δεν «γνωρίζουν» την μουσική των σταρ της πίστας καθότι ανώτεροι (χωρίς κανένα ειδικό βάρος εν τω μεταξύ λες και ζουν σε άλλο σύμπαν), που λένε στον κόσμο πώς να συμπεριφερθεί την ώρα μιας θλιβερής απώλειας, που δεν σέβονται την υπέρτατη στιγμή ταπεινότητας από καταβολής κόσμου: τον θάνατο. Να τους χαίρεστε. #μουσική #πολιτισμός #απόψεις

Ο Άκης μόλις είπε μουνόπανα, 20.000+ Ολυμπιακούς και ότι θα μας κόψουν τα χέρια από τη ρίζα Να του πει κάποιος ότι φοβηθήκαμε τώρα Αυλικοί, σταριαπού #OlympiacosFC #Ολυμπιακός #ποδόσφαιρο #αστεία