Goedemorgen Het wordt weer 30+ vandaag. Dus Stijn is al ingesmeerd (zolang hij het toeliet)😬 Die zal wel de hele dag in het buitenbad liggen. En omdat het 30+ wordt wilt hij graag boerenkool met worst eten 😅 Wat jij wilt jongen 🙈 Fijne dag allemaal https://t.co/Tyhs3hm9PW #Zomer #Buitenleven #Gezin
Een perfecte beschrijving van de ongelijke behandeling van Henk-Jan en Mohammed. ASIELZOEKER Column van Kees Schilder "Hoi, ik ben Henk-Jan en ik ben dakloos. Wat gaan de heren hier aan doen?" Henk-Jan stond aan de balie van het Gemeentehuis met de relatieve rust van iemand die een parkeervergunning komt ophalen. "U bent wat?" vroeg de ambtenaar, die opkeek met de snelheid van iemand die ontdekt dat er buiten kantooruren ook nog mensen bestaan. "Asielzoeker," zei Henk-Jan. "Ik vraag asiel aan. Ik slaap al tien jaar buiten. Buiten mijn schuld. En ik ben op de vlucht voor de gevaren van het buitenleven. Daar ging het raderwerk van de Nederlandse bureaucratie op slot. De ambtenaar trok zijn wenkbrauwen op. De geijkte riedel volgde: Bent u vluchteling? Nee. Statushouder? Nee. Arbeidsmigrant? Nee. "Dan valt u hier niet onder." Het is dat fascinerende, Hollandse onderscheid in verontwaardiging. Als een asielzoeker buiten moet slapen, dan is het land te klein. Dan staan de talkshowtafels vol met diepbedroefde experts in mantelpakjes, dan huilt de politiek tranen met tuiten en is het land per direct moreel failliet. En terecht. Niemand hoort buiten te slapen. Maar als Henk-Jan al een decennium onder een viaduct ligt te vernikkelen, dan is het ineens geen humanitaire crisis meer. Dan is hij een stadsdecor. Een soort gemeentelijk kunstwerk met een boodschappentas of een winkelwagentje vol vodden. "Waarom asiel? Ik bedoel als dakloze zijnde?" vroeg de ambtenaar, die voelde dat het schuiven begon. "Omdat dat woord werkt," zei Henk-Jan droog. "Als een asielzoeker buiten ligt, is iedereen boos. Als ik buiten lig, vragen ze of ik op wil rotten want de stadsreiniging moet haar werk kunnen doen." En daar stond de ambtenaar vast in zijn eigen wetjes, regeltjes en bureaucratische rimram. De ambtenaar bood dus de standaardoplossingen. De opvang? Vol. De nachtopvang? Vol. Afschuiven dan maar: "Misschien even naar de wijkcoach?" Henk-Jan liep weer naar buiten, de regen in, met zijn plastic tas. Niet boos. Gewoon met de wetenschap dat zijn uitzicht vannacht niet verandert. Prachtig land. Solide beleid. Zolang je maar ver genoeg hebt gereisd om ergens recht op te hebben. #Asielzoeker #Dakloosheid #Bureaucratie
Ik ben vandaag bij een buitenzwembad met een heerlijke ligweide, waar je ongestoord in je bikini kunt rondlopen. Waar de puberjongetjes keurig in de rij staan voor de springplank en de glijbaan. Waar pubermeisjes niet worden lastiggevallen of betast. Waar geen opstootjes zijn, geen overlast, geen geschreeuw, geen rotzooi, geen ‘jongeren’ en geen burkini’s. En dat in de Randstad. Met een prachtig uitzicht😍 #Zomer #Buitenleven #Genieten
