Search

Mijn post over erfbelasting leverde veel reacties op. Een erfenis werd ineens ‘inkomen’ genoemd, erfgenamen zouden er ‘niets voor hebben gedaan’ en opgebouwd vermogen werd benaderd als geld waarop de samenleving via belastingen en herverdeling vanzelfsprekend aanspraak mag maken. Die reacties leggen een bredere reflex bloot. Wanneer de overheid geld tekortkomt, wordt zelden als eerste gevraagd welke uitgaven minder kunnen, welke regeling haar doel voorbijschiet of welke overheidslaag vooral zichzelf in stand houdt. De eerste vraag lijkt steeds vaker: waar kunnen we nog iets extra’s innen? Bij ondernemers, huizenbezitters, bedrijven, spaarders, beleggers, erfgenamen of iedereen die volgens een zelfgekozen maatstaf ‘genoeg’ heeft. Dat is wel zo gemakkelijk. Je hoeft geen moeilijke keuzes te maken en niemand hoeft afstand te doen van een bestaande subsidie, toeslag, voorziening of regeling. Je wijst eenvoudig een andere groep aan die de rekening mag betalen. Als ondernemer kijk ik daar anders naar. Wij werken met budgetten, bewaken onze liquiditeit en moeten zorgen dat de onderneming ook op langere termijn solvabel en gezond blijft. Een euro kun je maar één keer uitgeven. Ontstaan er financiële tegenvallers, dan moeten we prioriteiten stellen, kosten verlagen, investeringen uitstellen of afscheid nemen van zaken die onvoldoende opleveren. We kunnen onze klanten niet verplichten om voortaan maar wat meer af te dragen omdat wij onze uitgaven niet onder controle hebben. Een overheid is natuurlijk geen onderneming. Zij heeft andere taken en verantwoordelijkheden. Maar ook publiek geld is niet onbeperkt. Ook daar geldt dat een euro maar één keer kan worden uitgegeven. Toch lijkt ‘meer innen’ politiek en maatschappelijk vaak aantrekkelijker dan ‘minder uitgeven’. Bezuinigen doet namelijk pijn. Dan kan een regeling waar je zelf van profiteert minder ruim worden. Een belastingverhoging voor een ander voelt aanzienlijk comfortabeler. Solidariteit blijkt opvallend eenvoudig wanneer de rekening buiten de eigen brievenbus valt. Daarbij helpt het om het vermogen van die ander eerst van een minder sympathiek etiket te voorzien. Een erfenis wordt ‘gratis geld’. Vermogen wordt ‘onverdiend’. Overwaarde is slechts geluk. En wie iets aan zijn kinderen kan doorgeven, heeft blijkbaar een oneerlijke voorsprong gecreëerd die door de overheid gecorrigeerd moet worden. Zodra bezit moreel verdacht is gemaakt, voelt een hogere belasting niet langer als meer innen, maar als rechtvaardigheid. Een overheid die bij ieder nieuw probleem eerst kijkt waar nog iets te halen valt, hoeft zichzelf nooit serieus de vraag te stellen waar het minder, eenvoudiger of efficiënter kan. En mensen die iedere belastingverhoging toejuichen zolang die henzelf niet raakt, verwarren solidariteit soms wel erg gemakkelijk met vrijgevigheid namens een ander. Het is eenvoudig om ruimhartig te herverdelen wat je niet zelf hebt opgebouwd. Moeilijker is het om te accepteren dat ook de overheid niet alles kan blijven doen, en dat je een euro inderdaad maar één keer kunt uitgeven. #Erfbelasting #Belastingen #Solidariteit

Weet je wat ik zo gek vind? Dat veel migranten vinden dat je Nederland en de Nederlandse samenleving niet dankbaar hoeft te zijn. Terwijl die migranten hun comfortabele leven te danken hebben aan dit land. Als ik in de jaren ‘90 niet was opgevangen in Nederland, zag mijn leven er totaal anders uit. Armer, zieker, onveiliger, ongelukkiger, enzovoort. Het meest vreemde vind ik nog wel dat ik niet bewust heb gekozen om naar Nederland te vluchten, en het gros van de migranten hier komt vrijwillig naartoe, of hun ouders hebben dat gedaan. Waarom dan niet dankbaar zijn? Waarom Nederland niet zien als je land? Waarom niet juichen voor dit land waar je alles aan te danken hebt? #Migratie #Dankbaarheid #Nederland

I haven’t heard much about antisemitisme during the presentation of the Irish presidency. Yet a big issue in Europe. As you know we still need to protect Jewish schools and institutions in many European cities and this is a fact we should not be comfortable with. I totally https://t.co/6v9IMpvIvE #Antisemitism #JewishCommunities #EuropeanUnity #IE #EU

Molti in queste ore stanno notando una cosa, fuori la temperatura è scesa, ma dentro casa continua a fare caldo. Non è una sensazione strana è del tutto normale. Durante un’ondata di caldo non si scalda solo l’aria esterna, si scaldano anche muri, tetti, balconi, facciate, tutte le superfici esposte al Sole, quando poi arriva aria meno calda, l’atmosfera può cambiare abbastanza rapidamente, ma gli edifici hanno bisogno di più tempo per liberarsi del calore accumulato. Come abbiamo imparato a conoscere il fenomeno si chiama inerzia termica, i materiali assorbono calore lentamente e lo rilasciano lentamente. Il sollievo dentro casa arriva soprattutto quando fuori la temperatura scende davvero sotto quella interna. In quel momento conviene aprire bene, creare corrente tra due lati dell’abitazione, sfruttare la notte e il primo mattino. In tal senso il consiglio per le prossime notti è tenere aperte le finestre. Se fuori si sta meglio, dentro casa, invece, serve pazienza. I muri devono ancora scaricare ciò che hanno accumulato nei giorni peggiori. #Caldo #InerziaTermica #ComfortDomestico

Birkenstock, ooit het symbool van biologieleraren en toeristen, heeft zich onder leiding van CEO Olivier Reichert getransformeerd van een nicheproduct in een wereldwijde modehype met een recordomzet van 2,1 miljard euro in 2025, mede dankzij de aantrekkingskracht van comfortabel en kwalitatief schoeisel in een tijdperk waarin consumenten steeds meer waarde hechten aan duurzaamheid en authenticiteit. #Birkenstock #comfortabel #kwaliteit

Als 'comfort' het enige doel van het leven is, wordt het ondraaglijk zonder een massa vrije tijd, een airco, een ongebreidelde zelfliefde, een recht op mentaal welzijn, een als rechtvaardigheid verpakte afgunst en een door de overheid op te lossen aangeleerde hulpeloosheid. #Leven #Comfort #Welzijn

USNS Comfort es la "embarcación hospital" de US Navy más cercana a Venezuela, se encuentra en Mobile, a 4 o 5 días de La Guaira. Desconozco si se encuentra lista para traer ayuda ó cuanto tiempo le tomaría estar lista. USNS Mercy se encuentra en San Diego, California. https://t.co/U24Bsr3IvP #USNSComfort #AyudaHumanitaria #VenezuelanCrisis

For decades, a conservative physician and his socialist neighbour disagreed about almost everything in Finnish politics. They argued, played tennis, shared meals, and remained close friends until the end of their lives. That sounds unremarkable. In the current political climate across the Western world, it feels almost radical. In my new Nordic Ledger column, I write about what has changed — and why the missing ingredient is not better fact-checking, stronger institutions or smarter politicians. It is something the French Revolutionaries understood well enough to carve in stone alongside liberty and equality, but that contemporary democracies have quietly abandoned in practice. The column covers the mechanics of democratic erosion: how political identity replaced political disagreement; how online harassment achieves what censorship cannot; how the war against institutions matters more than any individual lie; and why Brexit was not really about Europe. The underlying argument is simple, though not comforting: democracies are not primarily threatened by their enemies. They are threatened by the habit of treating opponents as enemies. https://open.substack.com/pub/nordicledger/p/the-missing-word-in-democracy?r=mwsn6&utm_campaign=post&utm_medium=web&showWelcomeOnShare=true

Er zijn momenten waarop iemand zichzelf ontmaskert zonder dat het het zelf doorheeft. Niet door wat zij onderzoekt, maar door wie xij wegzet. Niet door wetenschap, maar door arrogantie verpakt als deskundigheid. Jij hebt als psychiater niet simpelweg een mening gegeven over de coronaperiode. Je hebt mensen gedehumaniseerd die kritische vragen stelden over de prikcampagne. Burgers die twijfelden, artsen die waarschuwden, ouders die zich zorgen maakten, jij reduceerde ze tot psychologische dossiers. Alsof maatschappelijke twijfel automatisch een stoornis zou zijn. Alsof kritisch denken ineens behandeld moest worden in plaats van gehoord. Dat is geen psychiatrie. Dat is intellectuele luiheid met een behandelstoel eronder. Je presenteerde jezelf als objectieve professional, maar gedroeg je als een ideologische ordebewaker van het narratief. Een vrouw die vanuit comfortabele studeerkamers verklaarde wat “gezond denken” was, terwijl miljoenen mensen werden buitengesloten, gedemoniseerd en sociaal onder druk gezet. Wat vooral bleef hangen was de neerbuigende toon. Dat constante morele vingertje van iemand die zichtbaar meer geïnteresseerd was in gehoorzaamheid dan in waarheidsvinding. Je sprak niet als arts, maar als een paternalistische bemoeial die zichzelf tot scheidsrechter van acceptabel denken had benoemd. En achteraf? Nu steeds meer feiten, fouten en politieke belangen zichtbaar worden, blijkt vooral hoe oppervlakkig en slecht geïnformeerd veel van die stellige uitspraken waren. Het grote probleem van mediapsychiaters is dat ze zelden twijfelen zolang de camera aanstaat. Het wrange is misschien nog wel dat ik je ooit ruimte gaf bij Café Weltschmerz. Dat ik dacht dat open debat nog mogelijk was. Dat intellectuele nieuwsgierigheid belangrijker was dan kuddegedrag. Terugkijkend voelt dat als het binnenhalen van iemand die vrijheid van denken gebruikte om diezelfde vrijheid bij anderen verdacht te maken. Ik zie geen onafhankelijke denker meer. Ik zie iemand die tijdens maatschappelijke druk exact deed wat machtssystemen nodig hadden: afwijkende stemmen psychologiseren, ridiculiseren en isoleren. Niet ondanks het vak. Maar ermee. https://t.co/MDlYwgrQZ5 #Psychiatrie #KritischDenken #VrijheidVanMeningsuiting

10 years ago I was Ambassador in London. Here are some reflections on #Brexit. The UK was never comfortable in its EU membership even though it profited from it. Decades of negativity about the EU in the tabloid media meant that Britain was difficult ground for an EU #Brexit #UK #EU #UK

Lieve vrienden en volgers, Ik merk dat ik het steeds moeilijker verdraag. Niet alleen de politieke spelletjes. Niet alleen de propaganda, de halve waarheden of de eindeloze theaterstukken die tegenwoordig voor journalistiek en bestuur moeten doorgaan. Maar vooral het verstikkende gevoel dat werkelijkheid steeds vaker wordt vervangen door een zorgvuldig geregisseerde versie ervan. Woorden betekenen niets meer. Beloftes verdampen. Verantwoordelijkheid bestaat alleen nog voor gewone burgers. En wie nog vragen stelt, wordt weggezet als lastig, gevaarlijk of “niet constructief”. Ik heb jarenlang geprobeerd daar woorden aan te geven. Columns geschreven. Gesprekken gevoerd. Mensen geïnterviewd. Geprobeerd zichtbaar te maken wat zoveel mensen intuïtief allang voelden: dat er iets fundamenteels is verschoven in onze samenleving. Niet alleen in de politiek. Maar in waarheid zelf. Misschien is dat nog wel het zwaarste: het gevoel dat eerlijkheid langzaam iets rebels is geworden. Dat je tegenwoordig moed nodig hebt om simpelweg te zeggen: “Dit klopt niet.” En ondertussen dendert alles verder. Alsof niemand nog wil herinneren wat ooit normaal was. Alsof we collectief geleerd hebben om weg te kijken zolang het eigen comfort niet direct geraakt wordt. Ik schrijf dit niet uit bitterheid. Ook niet uit wanhoop. Maar omdat ik merk dat een mens niet eindeloos tegen de stroom van ontkenning, framing en georganiseerde vergeetachtigheid in kan blijven roeien zonder moe te worden. Soms verlang ik gewoon naar rust. Naar oprechtheid. Naar mensen die nog durven zeggen wat ze werkelijk denken zonder eerst te kijken of het maatschappelijk toegestaan is. Misschien herkennen velen dit gevoel inmiddels. Dat je niet moe bent van het leven, maar moe van het voortdurende toneel eromheen. Die onoprechte oogopslag. Die kwaadaardige gezichtsuitdrukking, Toch blijf ik geloven dat waarheid hardnekkiger is dan propaganda. Dat echte gesprekken uiteindelijk sterker zijn dan opgelegde verhalen. En dat er nog altijd mensen bestaan die weigeren hun geweten uit te besteden. Voor hen ga ik Europa in en voor alles blijf ik schrijven. En misschien ook een beetje voor mezelf. 📌 Reist u ook met me mee? https://t.co/iMWx1lWmhO 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY #Waarheid #Politiek #Oprechtheid

Forty-seven years after its initial release on The Wall, Pink Floyd’s “Comfortably Numb” has been radically stripped of its stadium-rock grandiosity and refashioned into an urgent, devastating indictment of geopolitical apathy. Roger Waters has teamed up with acclaimed Palestinian musician Mona Miari to deliver “Comfortably Numb – Reimagined,” a haunting piece of protest art aimed directly at the ongoing horrors and systemic violence inflicted upon the people of Gaza by Israeli forces. #RogerWaters #MonaMiari #ComfortablyNumbReimagined #PinkFloyd #ProtestMusic #FreePalestine #StandWithGaza #ArtAsResistance #MusicWithAMessage #EndTheOccupation #HumanRights #SocialJustice #ArtistsForPalestine #Decolonize #StopTheGenocide https://tunitemusic.com/post/roger-waters-comfortably-numb-reborn-to-shatter-silence-on-gaza/

L'Evian Resort, situato sulle sponde del Lago di Ginevra, ospiterà un vertice del G7 il 15 giugno 2026, attirando l'attenzione internazionale su questioni globali cruciali come i conflitti in Medio Oriente e in Ucraina, offrendo nel contempo lusso e comfort ai leader presenti. #Evian #G7 #LagoDiGinevra

Nella notte contro Kyiv sono stati lanciati, secondo informazioni al momento parziali, almeno 50 missili e 500 droni. Il bilancio ad ora è di 4 morti e 23 feriti. Sono stati colpiti 40 diversi punti della città, inclusi edifici residenziali, parcheggi, scuole, capannoni, compreso un edificio del complesso Comfort Town e il terminal cittadino di Nova Poshta. Ma a fare maggiore impressione sono le fiamme divampate sul tetto della Cattedrale dell’Assunzione, nel complesso monastico di Pechers’ka Lavra, costruito nell’XI Secolo e considerato uno dei luoghi spirituali piu sacri di tutta l’Europa Orientale, divenuto patrimonio UNESCO (insieme al Monastero di Santa Sofia) nel 1990 e inserito proprio dall’UNESCO tra i patrimoni a rischio nel 2023. Tra i colpi più duri inferti stanotte al patrimonio culturale del paese c’è anche la distruzione degli studi cinematografici Dovzhenko, lo storico complesso di produzione cinematografica fondato alla fine degli anni '20 (tra i più grandi d'Europa all'epoca). All'interno dei suoi 16 ettari e dei suoi padiglioni storici, gli Studios custodivano una collezione immensa e permanente di costumi di scena storici, abiti tradizionali e costumi d'epoca, accumulati in quasi un secolo di produzioni (compresi i capolavori del cinema poetico ucraino come Le ombre degli avi dimenticati di Paradžanov). Secondo le prime notizie l’intera collezione sarebbe andata perduta. Questa è la Russia che abbiamo riammesso nel tempio della cultura de @la_Biennale e questi sono i risultati quando invece di chiudere i cieli dell’Ucraina, c’è addirittura chi chiede di torglierle le difese. #Ucraina #Cultura #Conflicto

My biggest fear as a patriotic Finn is that Western leaders will soon forget the reality of Russia and repeat the same mistakes we made after the Soviet Union fell. These weak men never learn. The only thing they long for is comfort, with no real values behind it. #Finland #Russia #Leadership #FI #RU

Lewis Hamilton heeft eindelijk zijn eerste overwinning voor Ferrari behaald tijdens de Grand Prix van Barcelona, na een uitdagend eerste seizoen bij het team, waarbij hij profiteerde van strategische keuzes en een virtual safetycar om een comfortabele voorsprong op zijn concurrenten op te bouwen. #LewisHamilton #Ferrari #Formule1

Most of crypto is asleep on quantum. Trillions sit behind cryptography a quantum computer is built to break. qLABS isn't waiting. qVAULT is in early access: post-quantum self-custody, starting on Hyperliquid. We build for what's coming, not what's comfortable. #QuantumComputing #Crypto #Cybersecurity #Nospecificcountrycodesarementionedinthetweet.