Search

Het aantal ambtenaren is sinds 1995 met ruim 40% gestegen. Dan wil ik toch één ongemakkelijke vraag stellen: wat heeft dertig jaar digitalisering ons eigenlijk opgebracht? We gingen van ongeveer 810.000 naar 1.135.000 ambtenaren. Ruim 40% meer. Intussen hebben we zowat alles gedigitaliseerd. Dossiers, aangiftes, attesten, facturen, databanken, loketten. Het werd ons verkocht als dé efficiëntieslag: minder papier, minder administratie en uiteindelijk ook minder personeel. Alleen dat laatste is blijkbaar ergens onderweg verloren gegaan. Want terwijl de overheid digitaliseerde, groeide haar personeelsbestand met ruim 40%. En dan wordt het pas echt interessant. In 1995 ging ongeveer 9% van ons BBP naar de rente op de staatsschuld. Vandaag is dat nog ongeveer 2%. Zeven procentpunten van het BBP die niet langer naar rentebetalingen gingen. Dat was een enorme kans om de overheid af te slanken en de lasten op arbeid te verlagen. Maar dat is niet gebeurd. De primaire overheidsuitgaven, dus zonder rente, stegen ondertussen van ongeveer 43% naar 52% van het BBP. De rentelast daalde, maar de overheid werd niet kleiner. De vrijgekomen ruimte werd gewoon opnieuw uitgegeven. Meer pensioenen, meer zorg, meer langdurige ziekte en invaliditeit, meer personeel en meer overheidsuitgaven. En ondertussen bleven de lasten op arbeid hier tot de hoogste van Europa behoren. Goedkopere schulden, geen goedkopere arbeid en ruim 40% meer ambtenaren. En nu de rente weer duurder wordt, de vergrijzing doorzet en de begroting kraakt, moeten we allemaal inleveren. Werknemers, gepensioneerden, zelfstandigen, ondernemers. Iedereen wordt gevraagd de broeksriem aan te halen. Maar wat doet een firma die in zware financiële problemen zit? Die saneert. Die snijdt in de overhead, schrapt inefficiënte structuren, bevriest aanwervingen en zet de tering naar de nering. Geen enkele CEO zou tijdens een reorganisatie 40% meer personeel aannemen en daarna de factuur naar zijn klanten sturen. Waarom vindt de overheid dat blijkbaar wél normaal? Als iedereen moet inleveren, waarom zou een overheid die haar personeelsbestand in dertig jaar met ruim 40% heeft laten groeien, zelf buiten schot moeten blijven? Misschien moet de overheid eerst maar eens verantwoorden waarom zij 40% meer ambtenaren nodig had, vóór ze ons nog één keer komt vertellen waar wij moeten inleveren. Het is tijd dat we de boel opentrekken, want dit zaakje begint stilaan serieus te stinken. #Overheid #Digitalisering #Ambtenaren

Gaan we weer, weer genaaid: Opvolger Ideal Wero rekent geen vast bedrag per transactie maar een percentage van de omzet. Dus 1000 euro pinnen was 5 ct en wordt 0,3-0,7% van de omzet, dus 3 tot 7 euro. Dit wordt doorberekend aan de consument! https://t.co/yyIthrBMWc #betalingen #financiën #consumptie

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

Le père spirituel de l'éducation moderne a méthodiquement condamné ses cinq enfants à une mort quasi certaine par pur confort personnel. L'Histoire a fait de Jean-Jacques Rousseau l'idole des humanistes et le grand théoricien de la bienveillance. Son célèbre traité L'Émile est encore aujourd'hui la bible des pédagogues progressistes. La réalité est celle d'un égoïsme effroyable. Entre 1746 et 1752, Rousseau partage la vie d'une lingère, Thérèse Levasseur. Le couple donne naissance à cinq enfants. Le grand philosophe de la compassion n'en gardera pas un seul. Dès leur naissance, il les arrache à leur mère pour les déposer anonymement à l'hospice des Enfants-Trouvés de Paris. À l'époque, cette institution n'est pas un orphelinat classique, c'est un mouroir. Les registres historiques établissent que le taux de mortalité infantile y dépassait allègrement les 70 %. Que sont-ils devenus ? Absolument personne ne le sait. Ils ont purement et simplement disparu de l'Histoire. Des années plus tard, la maréchale de Luxembourg, une riche protectrice du philosophe, tentera de mener l'enquête pour les retrouver et les sauver de la misère. Ses recherches se heurteront à un mur sordide. Rousseau n'avait même pas pris la peine de conserver les dates exactes de leurs naissances ou de glisser un signe distinctif dans leurs langes, comme cela se faisait couramment pour espérer les récupérer un jour. Ses cinq enfants ont été engloutis dans l'anonymat absolu. Statistiquement, ils ont probablement fini dans la fosse commune de l'hospice avant l'âge de savoir marcher. S'ils ont survécu, ils ont grossi les rangs des vagabonds dans les caniveaux de Paris. Le père de l'éducation ne s'en cache même pas. Dans ses propres Confessions, il assume cet abandon avec une froideur terrifiante. Ses justifications officielles ? Les enfants faisaient trop de bruit, son travail de penseur nécessitait le calme, et il refusait d'assumer la charge financière de sa propre descendance. D'un côté, le philosophe écrivait des milliers de pages pour apprendre à l'humanité entière comment élever, écouter et chérir la jeunesse. De l'autre, il effaçait méthodiquement sa propre progéniture pour ne pas être dérangé pendant son processus créatif. Le mythe du grand éducateur humaniste s'effondre. L'idole absolue des Lumières a bâti sa légende de moraliste sur l'abandon méthodique de ses propres enfants. #Éducation #Philosophie #Histoire

The suspension of the granting of the concession for the Brussels Casino by the Council of State exposes the City to a major financial risk, threatening up to 15 million euros in annual revenue and 300 jobs, while it needs to find a quick solution to avoid a disruption in activity. (translated)

We hebben de verzorgingsstaat uitgekleed om linkse hobby’s te financieren. Asiel is zo’n linkse hobby die ons ruim €20 miljard per jaar kost. Dit gaat ten koste van de gewone Nederlander. Die kan het buurthuis, de bibliotheek, de streekbus en het bejaardentehuis op zijn buik schrijven. En @SanderSchimmelp, jij kleine droeftoeter: iedere asielzoeker krijgt een huis! Nu snap jij daar als GRAAF 🤢 natuurlijk geen bal van, maar óók dat gaat ten koste van de Nederlander die hier al decennialang bijdraagt aan de schatkist. Zelfingenomen dwerghamster. https://t.co/lFiyQYUkKF #verzorgingsstaat #asiel #Nederland

The Community of Madrid has urged the PP autonomous communities to boycott the meeting of the Council of Fiscal and Financial Policy to block the reform of autonomous financing agreed with ERC and the government of Catalonia, although so far no other PP autonomous government has shown an intention to be absent. (translated)

The European Court of Auditors expects that European defense will not be fully effective by 2030 due to shortcomings in EU defense policy, exacerbated by financial, industrial, and political fragmentation, and reveals a strong dependence on external supplies, particularly from the United States. (translated)

A center for the care of sexual offenders in Wallonia, the Unit for Legal Psychopathology (UPPL), is sounding the alarm about its critical financial situation, exacerbated by the Lenoci case, highlighting that it has received no subsidies for the current year and is facing a backlog of follow-ups due to a lack of funding. (translated)

The Young Farmers' Union emphasizes an urgent situation due to the drought following the postponement of government announcements regarding emergency aid, with potentially disastrous implications for farmers, particularly young ones, who are already in financial difficulty. (translated)

Maarten, je bent potverdorie wetenschapsredacteur bij de @volkskrant. Je schrijft over feiten. Je zet #factsfirst in je bio. En dan komt Caroline van der Plas met een onderzoek naar geldstromen, Stichting Democratie en Media, aandeelhouder van DPG, financier van de kas van MOB, en jouw reactie is geen weerlegging, geen motivatie waarom dat geen probleem is. Nee, jouw reactie is: 'Djiezus, laat je nakijken'. Dat is een reactie van iemand die het ongemakkelijke niet onder ogen wil zien, en de boodschapper op voorhand kalt wil stellen. Alsof de enige mogelijke verklaring voor een lastige vraag is dat de vraagsteller, een bekend politica nota bene, niet helemaal goed bij haar hoofd is. Niemand beweert dat Johan Vollenbroek ’s ochtends bij het knabbelen op een stuk bleekselderij de kopij van de Volkskrant dicteert, Maarten. Wat wél op tafel ligt, is een stuk meer smakeloos: dezelfde filantropische kring die een prioriteitsaandeel heeft in @DPGMediaNL, pompt geld in de stichting die de jurist voedt die de overheid en de boer voor de rechter sleept. Dat neigt naar belangenverstrengeling. En zeg eerlijk, als blijkt dat Maurice de Hond, een boerencoöperatie of een rechtse denktank op zo'n manier gefinancierd wordt ga je vol op het orgel. Da's behoorlijk selectief, Maarten. Je had ook kunnen schrijven: hier is het bedrag, hier is de constructie, dit zijn de afspraken die gemaakt zijn en hier is waarom redacteuren daar geen last van hebben. Maar nee, je kiest voor minachting. Realiseer je je wel dat dat het moment is waarop de lezer stopt met je als journalist te zien en je als belanghebbende partij gaat zien? En dat, beste Maarten, is wat de lezer bijblijft. Niet dat @lientje1967 een vraag stelt. Maar dat de man die #factsfirst predikt, bij de eerste ongemakkelijke vraag meteen de vraagsteller voor gek verklaart. Laat je nakijken, Maarten, dit is geen normaal gedrag voor een wetenschapsjournalist. #journalistiek #wetenschap #transparantie