Search

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

Gidi heeft gelijk. Je zou denken dat een minister van Buitenlandse Zaken op dit moment wel iets beters te doen heeft dan zich druk te maken over een belangrijke westerse bondgenoot als Israël. Er woedt oorlog tussen Iran en zijn tegenstanders, met alle gevolgen van dien voor energieprijzen en de wereldeconomie. Rusland voert een verwoestende oorlog tegen Oekraïne en doet aan hybride oorlogsvoering op EU- en NAVO-grondgebied. Onze bondgenootschappen staan onder druk en ondertussen maakt vleugellam Europa zich economisch steeds afhankelijker van China. Maar waar richt de Nederlandse regering de bestuurlijke energie op? Op dadels, wijn en andere producten uit Israëlische dorpen en steden in Judea en Samaria. Daarvoor moeten invoer-, aankoop- en verkoopverboden komen, met draconische strafrechtelijke consequenties voor overtreders. Alsof de grote geopolitieke bedreiging van onze tijd bestaat uit een Nederlander die een zio-druif koopt. Het wordt nog grotesker wanneer je die dadendrang vergelijkt met de manier waarop Nederland met andere landen omgaat. Marokko controleert de Westelijke Sahara, maar daarover hoeft niet voortdurend met economische sancties te worden gedreigd. China kan Oeigoeren op enorme schaal onderdrukken terwijl Chinese producten onze winkels overspoelen. Turkije bezet delen van Cyprus en Syrië, exporteert bakken islamitische invloed en blijft tegelijkertijd een gesprekspartner die Nederland en Europa met alle egards behandelen. Maar zodra het om Israël gaat, verandert ineens álles. Dan blijken territoriale geschillen niet langer ingewikkelde kwesties waar geschiedenis, verdragen, onderhandelingen en geopolitieke belangen een rol spelen. Dan is iedere nuance overbodig, wordt economische bestraffing opeens een morele plicht en vindt Den Haag zélfs tijd om zich bezig te houden met de herkomst van een potje tahin. Dat is precies waarom de vraag van Gidi Markuszower terecht is: waar komt die verbeten selectiviteit toch vandaan? Waarom wordt juist de Joodse staat langs een morele meetlat gelegd die Nederland bij vrijwel ieder ander land onmiddellijk begraaft? Wie beweert dat dit uitsluitend om internationaal recht of mensenrechten gaat, moet vervolgens wel uitleggen waarom hetzelfde fanatisme ontbreekt wanneer Marokko, China of Turkije ter sprake komen. Selectieve moraal is geen moraal. Wanneer regels, verontwaardiging en sanctiedrift vrijwel exclusief worden geactiveerd zodra Israël in beeld verschijnt, moet je uiteindelijk ook durven benoemen wat de overduidelijke oorzaak daarvan is. Het antwoord op de terechte vertwijfeling van Gidi Markuszower met betrekking tot de selectiviteit en hypocrisie van onze regering is eenvoudig samen te vatten: we leven in een diep antisemitisch land. Dat is helaas nooit anders geweest. Punt. #Israël #antisemitisme #geopolitiek

Het globalisme heeft onze instituten en democratie inmiddels volledig ondermijnd. Instituten zoals de Raad van State of, in het filmpje hieronder, de Adviesraad Internationale vraagstukken, die vandaag een presentatie gaf in de Tweede Kamer, instituten die natuurlijk allemaal het Nederlands belang zouden moeten verdedigen, zijn niet eens meer in staat (!) om dat Nederlands belang te definiëren en te onderscheiden van het globalisme. Voor al deze instituten is het globalisme - en de zeer omstreden “Agenda 2030” SDG-doelen die een uitvloeisel van deze ideologie zijn - simpelweg gelijk aan het Nederlands belang. Zo kan het dus zo zijn dat de Adviesraad Internationale Vraagstukken, gevraagd om een publicatie te schrijven over hoe de voedselzekerheid in ons land veilig te stellen, doodleuk en met droge ogen aanbeveelt dat we daarvoor onze “ecologische voetafdruk” moeten verminderen (door bijvoorbeeld minder veevoer te importeren). Met andere woorden, we stellen, aldus deze adviesraad, onze voedselvoorziening veilig door onze boeren het leven zuur te maken. Een bizar advies, maar logisch als je van mening bent dat “Agenda 2030” en de SDGs in het Nederlands belang zijn. Daarom is het globalisme zo’n gevaarlijke ideologie, omdat het door onze instituten niet wordt gezien als een ideologie maar als iets dat vanzelfsprekend goed voor ons is. Kijk en oordeel zelf.👇 #Globalisme #Democratie #NederlandsBelang

Knettergestoord: ons tiktokkabinet verbiedt vanaf 22 september de handel in goederen uit Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogvlakte. Dat die maatregel inhoudelijk volstrekt absurd is, laat ik hier even buiten beschouwing. Interessanter is wat het kabinet Jetten er zélf mee zegt te willen bereiken. Het gaat hier namelijk niet alleen om die fles wijn, een zak dadels of souvenirs die straks niet meer mogen worden verkocht. De regering wil met deze koekwauserij nadrukkelijk óók een politiek signaal afgeven. De juridische werking mag dus nauwkeurig geografisch zijn afgebakend, de politieke betekenis reikt véél verder dan de verboden goederen zelf. Over deze kwestie gaat het essay van politicoloog Eliyahu Sapir. Politieke statements hebben namelijk de neiging zich uit te (laten) smeren. Eerst richt kritiek zich bijvoorbeeld op een regering of een politicus, vervolgens gaat het over de vertegenwoordigers van een staat, daarna over mensen en instellingen die ermee verbonden zijn. Uiteindelijk kan de oorspronkelijke verantwoordelijkheid geheel uit het zicht verdwijnen, terwijl het negatieve oordeel zélf intact blijft. Wat dus begon met wat iemand deed, eindigt dan bij wie of wat iemand anders is. In Nederland is dit gevaarlijke verschijnsel allang geen theoretisch risico meer, zo weten we inmiddels. Bij de herdenking van Loods 24 begon de controverse bij de Israëlische ambassadeur, maar deze verschoof al snel naar de Joodse organisatoren, en uiteindelijk naar de herdenking zélf. Een hoveniersbedrijf weigerde voor een Joodse gemeente te werken vanwege Gaza. Lenny Kuhr werd aangesproken op haar kinderen en kleinkinderen in Israël. Stolpersteine van in de Holocaust afgeslachte Joden werden met Gaza en Palestina verbonden. Op het standbeeld van Anne Frank werd “Gaza” geklad. Anne Frank heeft nooit een Israëlische regering gekozen en geen Israëlisch beleid verdedigd, want Israël bestond tijdens haar leven niet, althans niet in de vorm van de huidige staat. Op dit punt is letterlijk iedere politieke verantwoordelijkheid verdwenen. Alleen het Joods-zijn resteert nog als verbinding waarlangs het oordeel aan de wandel gaat. Ook Frans Timmermans liet onlangs zien hoe gemakkelijk zo’n perverse verschuiving plaatsvindt. Hij begon bij ‘rechts’ in Israël, maar kwam via ‘wij Joden’ terecht bij de grootouders en overgrootouders die in de Holocaust werden vermoord. Een oordeel over contemporaine politieke actoren werd daarmee verbonden aan Joods-zijn. Het is werkelijk gênant: dit kabinet weet dit natuurlijk allemaal. Minister Van Oosten erkende dat Joodse Nederlanders en Joodse instellingen op de oorlog in Gaza worden aangesproken, óók wanneer zij duidelijk andere opvattingen hebben. De antisemitisme-taskforce van het kabinet stelde expliciet dat Joden nóóit individueel of collectief verantwoordelijk mogen worden gehouden voor het handelen van de staat Israël. Yeşilgöz constateerde dat vrijwel ieder aspect van Joods-zijn inmiddels aanleiding kan worden voor bedreiging, agressie of geweld. De overheid heeft de grens tussen kritiek op Israël en het collectief verantwoordelijk maken van Joden dus zelf geïdentificeerd. Desondanks kiest dit kabinet er bewust voor om niet alleen een juridische maatregel te nemen, maar om daar zo veel mogelijk signaalwerking aan te verbinden. Dáár zit de ultieme hypocrisie. Je kunt niet aan de ene kant een taskforce optuigen omdat woede over Israël steeds opnieuw bij Nederlandse Joden terechtkomt, en aan de andere kant een maatregel nemen die beoogt een statement te zijn dat verder gaat dan de reikwijdte van de maatregel zelf. Om dan vervolgens, zodra dat statement opnieuw via Israël, Zionisme, Joodse instellingen en Joodse verbondenheid richting individuele Joden afreist, te doen alsof de overheid daar niets mee te maken heeft. Het masker is gevallen en gebroken. De scherven zijn vlijmscherp en meedogenloos. Lees en leer. Link in onderstaande tweet. #Israël #antisemitisme #politiek

Uit het rapport Wennink blijkt dat de Nederlandse economie achterblijft. Forum voor Democratie wil meer ruimte voor het MKB, voor de maakindustrie en de boeren. Wij willen dat de economie weer gaat bloeien, niet van overheidsgeld, maar door de beleggingen van gewone Nederlanders. https://t.co/50LwJMOpMq #Economie #MKB #Investeren

Wie er in Spanje hebben gestemd op de verrader Pedro @sanchezcastejon? Ongeveer dezelfde mensen die @D66 de grootste maakten bij ons. Omdat er een hysterisch grote Nederlandse vlag wapperde en er 10 nieuwe steden gebouwd gingen worden. De mensen die niet begrijpen wat een metafoor is. https://t.co/2gJFV0ISjI https://t.co/QiURkDyvPT #Spanje #verkiezingen #politiek

WIE REGEERT ER EIGENLIJK OVER ASIEL? Italië zegt ja. De minister zegt ja. Europa zegt ja. De Nederlandse rechter zegt: nog niet. Een ogenschijnlijk technische asielzaak legt daarmee een ongemakkelijke vraag bloot: controleert de rechter nog het bestuur, of begint hij zelf te besturen? De trias politica beschermt ons tegen de macht van ministers — maar niet door rechters tot ministers te maken.https://t.co/Og3bNt09ch via @LinkedIn #Asiel #TriasPolitica #Rechtsstaat

Turf war. Dit doet denken aan de gangwars in de jaren 90 in Moskou en andere Russische steden. Ik waarschuw al sinds het begin van deze ellende: dit is een geheel andere wereld en Europese - zeker Nederlandse - politici hebben geen idee in welk wespennest zij zich bevinden en waarin zij mogelijk onze burgers meeslepen. En ja, in Rusland is het ook heel erg, zo niet erger: #turfwar #Rusland #politiek

De voormalig advocaat die krokodillentranen wegpinkte tijdens het vorige verhoor tijdens de Corona enquête. Gelukkig laat deze voormalig advocaat/managing partner bij Allen & Overy, het kantoor dat jarenlang Koningshuis bijstond en de Nederlandse staat, banken én partijen als Anbang (kocht Reaal voor 1 euro van de staat) tijdens de bankencrisis, zijn ware gezicht nu zien. Grapperhaus is daarna op verschillende publieke en private posities ‘geplaatst’ om het Worst Bank Scenario, inclusief plandemie en megalomane transitie, te faciliteren. In 2018 werd de illegale onderpandcarrousel van ABP en PFZW gesloten (geld van achterliggende pensioenfondsen werd jarenlang misbruikt om banken EUR 200 miljard pensioensteun te geven) en werd het ‘probleem’ naar @DNB_NL verplaatst. In de jaarrekeningen 2018-2022 van DNB werd de waarderingsdatum van onderpand stiekem met een dag verplaatst, zodat niet openbaar is geworden in de jaren wat de onderpandpositie was. Deloitte was de accountant van DNB. Deloitte was ook jarenlang de accountant van ABP. Deloitte mocht ook onderzoek doen naar de frauderende notaris Frank Oranje. Hij werd neergezet als een ‘lone wolf’ maar uit een nimmer gepubliceerd strafvonnis (de dader lijkt al op het kerkhof te liggen) blijkt dat Oranje niet alleen opereerde. Ook mocht Deloitte onderzoek doen naar de mondkapjes deal met de voor de bus gegooide @Sywert van Lienden. In 2022, het jaar dat pensioenvermogensbeheerder NN Investment Partner werd overgenomen door Goldman Sachs is de waarderingsdatum door @DNB_NL weer teruggedraaid. In dat jaar vonden omvangrijke balanscorrecties plaats bij o.a. ING en DNB. Ook maakte ABP een (boekhoudkundig) record verlies. Zal het toeval zijn dat Grapperhaus in 2018 tijdens de grootste pensioen- en bankenfraude ooit en bij aanbreken van plandemie in 2020 minister van Justitie was en nu bij Deloitte hoofd juridische zaken is? #Coronacrisis #Bankenfraude #Deloitte

The Dutch police warn that young hackers, sometimes as young as 11 years old, are being recruited through popular online games like Fortnite and Roblox for participation in cyberattacks, leading to a growing network of 'Hacker Com' that is responsible for major crimes like the recent attack on telecom company Odido. (translated)