Search

Zorgwekkend hoeveel mensen zich gewoon totaal niet hebben verdiept in dit onderwerp. Het enige wat ze zien is 'Oh staken? Die vakbonden willen alleen maar geld van de overheid.' Nee, het is andersom: de vakbonden vragen helemaal geen geld, de overheid vraagt, nee, de overheid 'neemt' geld. Verzekeringsgeld. De vakbonden willen juist voorkomen dat de overheid verzekeringsgeld van werknemers gaat jatten. Daar gaat die staking over en daarom wordt er niet onderhandeld. Als jij wordt overvallen door dieven, ga je toch ook niet onderhandelen over hoeveel van jouw bezittingen ze mogen meenemen? Afblijven van andermans zelfopgebouwde voorzieningen ! #AfbraakSocialeZekerheid #KabinetJetten #SocialeZekerheid #Vakbonden #Staking

In Oost-Congo staken zorgmedewerkers uit protest tegen onvoldoende betaling voor overuren te midden van een verergerende ebola-uitbraak, waarbij het aantal sterfgevallen in twee weken tijd verdubbelde tot 754 en de Wereldgezondheidsorganisatie waarschuwt dat de werkelijke omvang van de uitbraak mogelijk veel groter is. #Ebola #OostCongo #Gezondheidszorg

In Oost-Congo staken medewerkers van ebolabehandelcentra uit onvrede over niet-uitbetaalde salarissen en slechte werkomstandigheden, terwijl het ebolavirus zich in recordtempo verspreidt, met bijna tweeduizend bevestigde besmettingen en steeds meer sterfgevallen. #Ebola #Congo #gezondheidszorg

De onveilige situatie voor asielzoekers bij het aanmeldcentrum in Ter Apel wordt verergerd door gewelddadige jongemannen die buiten de poort wachten, terwijl beveiligers geen actie kunnen ondernemen, waardoor de sfeer grimmig blijft en hulpverleners zich gedwongen voelden hun werkzaamheden te staken. #Asielzoekers #TerApel #Asielprocedure

Als ik mijn ervaringen als betaalde oud-azc medewerker vertel hier op X krijg ik vaak reacties van mensen die als vrijwilliger op een azc gewerkt hebben en zich totaal niet herkennen in het beeld wat ik schets over de centra. Nu net Rode Kruis en VWN hun biezen pakten ivm geweldsincidenten kun je dus precies het verschil zien in ervaring. Een betaalde kracht kan niet weglopen voor geweld en gevaar. Een vrijwilliger wel. Een betaalde kracht staat er middenin en vangt, soms letterlijk, de klappen op. Want als er een ruzie, steekpartij oid plaatsvindt moeten zij de eerste aanzet doen om het rustig te krijgen, de politie alarmeren en totdat de politie er is proberen om de boel beheersbaar te houden. Zonder enig hulpmiddel. Azc medewerkers dragen geen wapens, geen pepperspray, geen taser oid. Het enige wat ze dragen zijn sleutels van de kamers en een portofoon. Je loopt dus zelf als betaalde kracht veel gevaar en kunt je enkel verdedigen dmv je lijf en woorden! Vrijwilligers die nu wegrennen omdat hun geliefde asielzoekers agressief blijken te zijn leren nu een hele harde les. Een les die de betaalde medewerkers dagelijks meemaken maar als ze zich hierover uitspreken als "racist" "nazi" of "extreem rechts" worden bestempeld. Echter vergeet men dat als deze betaalde krachten er niet waren er nog veel meer ellende de straten en wijken in zou komen. En de overheid zal dan ook niet ingrijpen. Ik hoop dat de betaalde medewerkers op Ter Apel zich massaal ziek gaan melden of gaan staken. Gooi de boel maar plat! #AZC #veiligheid #ervaring

Column: de aftocht van Thom de Graaf Max von Kreyfelt Dinsdag verzamelen gedupeerde ouders zich bij de Raad van State. Om te vragen of ze misschien eindelijk hun eigen dossier mogen inzien. Dat is het niveau waarop Nederland inmiddels functioneert. Een burger die wil weten wat de overheid hem heeft aangedaan, wordt behandeld alsof hij probeert de lanceercodes van kernwapens te stelen. Aanleiding is het afscheid van Thom de Graaf. Zo’n Haags ritueel waarbij bestuurders elkaar toespreken met woorden als: “verbindend,” “integer,” “dienstbaar.” Een soort politieke wierookceremonie voor mensen die nooit zelf in de rij van de voedselbank belandden door een administratieve fout. Ondertussen staan buiten ouders die al jaren wachten op iets exotisch als: waarheid. Want het toeslagenschandaal bleek nog niet vernederend genoeg. Nederland besloot namelijk tot een indrukwekkend vervolg: Het Herstelschandaal™. Een bureaucratische horrorserie zonder einde, waarin iedere aflevering bestaat uit: verdwenen documenten, onbereikbare instanties, nieuwe formulieren, en ambtenaren die uitleggen dat “het proces zorgvuldig verloopt.” Dat laatste betekent: wij hopen dat u afhaakt vóór de afronding. Het fascinerende blijft de asymmetrie. De overheid weet alles van u. Uw inkomen. Uw aankopen. Uw bankrekening. Uw parkeerboetes. Waarschijnlijk zelfs hoe vaak u een frikandelbroodje koopt bij het tankstation. Maar zodra burgers vragen: “Mag ik mijn eigen dossier zien?” verandert Den Haag ineens in een combinatie van de CIA, de Stasi en een slecht functionerend callcenter. “Nee mevrouw, die informatie kunnen wij nog niet vrijgeven.” Voor wie is die informatie eigenlijk gevaarlijk? Voor de ouders? Of voor de mensen die het gedaan hebben? Want dát is natuurlijk de echte datakluis: niet documenten, maar aansprakelijkheid. En dus staan die ouders dinsdag niet alleen voor zichzelf. Ze staan daar voor iets dat ooit normaal was in een rechtsstaat: het idee dat de overheid óók aan regels gebonden hoort te zijn. Tegenwoordig klinkt dat als radicalisering. Nederland is immers een land geworden waar burgers binnen twee weken een boete krijgen bij een verkeerd ingevuld formulier, maar waar dezelfde overheid rustig tien jaar nodig heeft om toe te geven dat zij duizenden gezinnen financieel en psychologisch heeft gesloopt. En zelfs daarna volgt geen echte openheid, maar een “hersteltraject.” Alsof dezelfde mensen die uw huis in brand staken nu langskomen met een plantenspuit en een folder over vertrouwen. “Leuker kunnen wij het niet maken, wel eerlijker.” Prachtige slogan. Alleen blijkt eerlijkheid inmiddels begraven onder vijf bestuurslagen, twaalf overlegtafels en honderden zwartgelakte Woo-pagina’s. Dat is uiteindelijk de wrangste conclusie. Het toeslagenschandaal was geen fout in het systeem. Het wás het systeem. En het herstelschandaal bewijst vooral: de machine draait nog steeds. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #toeslagenschandaal #transparantie #overheid

Het Openbaar Ministerie heeft de rechtbank in Rotterdam verzocht om cryptoplatform Knaken failliet te verklaren, waardoor ongeveer dertigduizend klanten ongerust zijn over hun tegoeden, nadat het platform zijn activiteiten moest staken wegens het ontbreken van een vergunning onder de nieuwe Europese cryptowet. #Knaken #cryptovaluta #faillissement

Tijdens de tweede nacht van ongeregeldheden in Noord-Ierland raakten twaalf agenten gewond en werden zestien mensen aangehouden, nadat relschoppers auto's in brand staken en met projectielen naar de politie gooiden, als reactie op een gewelddadige aanval in Belfast. #rellen #NoordIerland #immigratie

Iran heeft gedreigd zijn WK-wedstrijden te staken als er in de stadions protesten plaatsvinden tegen het regime, waarbij de minister van Sport heeft aangekondigd dat het team het veld zal verlaten bij politieke leuzen of het tonen van oude Perzische vlaggen, die als symbool van verzet tegen de islamitische heerschappij worden beschouwd. #WK2026 #Iran #Protest

Bij een anti-azc-demonstratie in Wijk bij Duurstede vernielden acht gemaskerde mannen het gemeentehuis, staken vuurwerk af en hingen spandoeken op met bedreigende boodschappen, wat leidde tot verwoesting en een onderzoek door de politie na oproer in reactie op de aankondiging van de tijdelijke opvang van asielzoekers. #antiAZC #geweld #gemeentehuis

Een week voor de openingswedstrijd van het WK voetbal in Mexico-Stad, zijn er massale protesten gaande, waarbij stakende leraren beelden van voetballers omverwerpen en families van vermisten ook demonstraties plannen, terwijl FIFA nieuwe objectieve prestatiemetrieken voor spelers introduceert. #WKVoetbal #Mexico #Protesten

Iraanse oppositie heeft niet gegokt. Zij heeft gevochten. “De Iraanse oppositie heeft gegokt en verloren.” Met die woorden koos De Standaard ervoor om de strijd van miljoenen Iraniërs te beschrijven. Een strijd die duizenden levens heeft gekost. Een strijd waarvoor mannen en vrouwen zijn gefolterd, opgesloten, vermoord en geëxecuteerd. Een strijd waarvan ik zelf bijna een van de slachtoffers werd. Toen ik 25 jaar oud was, zat ik in een Iraanse gevangenis omdat ik vrijheid eiste en mij verzette tegen het regime van de ayatollahs. Vrienden verdwenen. Medestanders werden gefolterd en vermoord. Ik kon ontsnappen. Was dat niet gelukt, dan was ik vandaag wellicht dood geweest. Een gok? Een gok is iets wat je doet aan een speeltafel. Dat is geen gok. Dat is moed. Dat is opoffering. Dat is verzet tegen een islamitische tirannie. Wat de dappere Iraniërs recent in de straten van heel Iran deden, toen er in twee nachten 40.000 werden vermoord, was geen gok. Ze wisten het, en toch zijn ze opnieuw de straat opgegaan. Sommigen hebben zelfs met hun eigen bloed, in de laatste seconden van hun leven, op een muur geschreven dat zij Iran zouden bevrijden. Elke dag, nog steeds, vinden executies plaats. Elke dag worden gezinnen verscheurd. Toch lees ik in dergelijke analyses nauwelijks empathie voor de slachtoffers, nauwelijks begrip voor de omvang van hun strijd. Alsof de doden slechts pionnen zijn op een schaakbord. Maar de strijd van de Iraniërs gaat over veel meer dan Iran alleen. Een vrij en democratisch Iran zou niet alleen vrijheid brengen aan meer dan negentig miljoen mensen. Het zou ook een bron van stabiliteit worden in een regio die decennialang gegijzeld werd door oorlog, extremisme en staatsgeweld. Een vrij Iran betekent minder conflicten, minder regionale dreiging, minder gedwongen migratie en meer economische samenwerking. Het betekent vrije handel, veilige energieroutes en een betrouwbare partner voor de democratische wereld. De strijd van de Iraniërs is daarom niet alleen hun strijd. Het is ook een strijd voor de waarden waarop het Westen zegt gebouwd te zijn: vrijheid, democratie, mensenrechten en menselijke waardigheid. De Iraanse oppositie heeft niet gisteren besloten om zich te verzetten. Mijn generatie begon al in 1999. Daarna kwamen 2009, 2017, 2019, 2022 en opnieuw de opstanden van vandaag. Keer op keer gingen miljoenen Iraniërs de straat op. Keer op keer riepen zij dat zij hun land wilden bevrijden van de ayatollahs. Keer op keer staken zij hun hand uit naar hun bondgenoten in het Westen, op zoek naar steun, begrip en solidariteit. Want uiteindelijk zitten wij in hetzelfde schip. De toekomst van Iran en die van het Westen zijn nauwer met elkaar verbonden dan velen willen erkennen. Daarom vergissen degenen zich die denken dat wij verloren hebben. Nee. Wij hebben geleden. Wij hebben gebloed. Wij hebben onze doden begraven. Maar wij hebben niet verloren. De geschiedenis leert dat geen enkele dictatuur eeuwig standhoudt. Geen enkel regime kan voor altijd regeren tegen de wil van zijn eigen bevolking. Wij gaan winnen. Met de steun van het Westen of zonder die steun. Vandaag ben ik niet alleen een trotse Iraniër. Ik ben ook een trotse Vlaming. Al meer dan een kwarteeuw leef ik in Vlaanderen. Elke dag ontmoet ik mensen die begrijpen waarom deze strijd belangrijk is. Mensen die weten dat de vrijheid van Iran geen verre droom is, maar een zaak die ook hun veiligheid, hun welvaart en hun toekomst raakt. Zij minimaliseren ons lijden niet. Zij kijken niet weg. Zij begrijpen dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is en zij steunen me. En daarom blijf ik vechten. Voor Iran. Voor Vlaanderen. Voor het Westen. Het regime in Teheran mag geloven dat het de tijd aan zijn kant heeft. Dat heeft het niet. De toekomst behoort toe aan de mensen die weigeren zich neer te leggen bij tirannie. En die toekomst komt dichterbij dan velen denken. @destandaard @dsopinie #Iran #vrijheid #democratie

Nee vriend, hier kom je niet mee weg. De mensen van 'tScheldt, allemaal vrijwilligers, zijn onmiddellijk de juiste richting uitgestuurd door ZET, de Zogenaamde Eigenaar van Tscheldt, iemand die ooit 10 jaar bij The Wall Street Journal heeft gewerkt. Terwijl de Regimepers absoluut als eerste de weduwe wilde interviewen, de dag van het ongeval (!), de vriend van de overleden begeleidster en het ene na het andere kind, kregen de mensen van 'tScheldt de suggestie van ZET naar de chauffeurs te bellen die in Buggenhout rijden voor De Lijn, de onderaannemers, maar ook de Taxi's, de Ubers, de vuilkar en de Groendienst. Want chauffeurs kennen chauffeurs had ZET gezegd. Daarnaast werd er direct gezocht naar collega busbegeleiders van de overleden Anke. 'tScheldt wist als eerste dat de 'verkeerde' busbegeleidster op het busje zat. Na een dag wisten we bij 'tScheldt al hoe de vork in de steel zat. Op dat moment verklaarde de Regimepers de chauffeur heilig en kregen we verslagen van zijn begrafenis in de gazetten alsof het een staatsbegrafenis was. Wij verzamelden ondertussen de ene na de andere getuigenis vanuit de sector en onder busbegeleiders. We hebben vorige week twee mensen gehad van 'tScheldt die de hele nacht hebben doorgewerkt toen er om 01 uur een ultieme getuigenis binnenkwam, wat na verificatie en contact met de bron leidde tot een finaal artikel om 6 uur 's morgens. Wij gaan alle tijd en energie die we hier in staken niet door een snul als u laten bevuilen omdat u goedkoop wil scoren. 'tScheldt heeft zich niet geprostitueerd aan het verdriet van weduwe en kinderen zoals uw geliefde gazetten en uw leugenVRT. 'tScheldt is loepzuiver naar de juiste mensen gegaan met maar 1 focus: wat bezielde de chauffeur. De Regimepers concentreerde zich op emotie en folklore. Tot spijt van wie het benijdt, maar wij hadden een focus en wij hebben gewoon harder gewerkt dan de regimepersmuskieten op de payroll van gesubsidieerde multinationals. Elke letter die we schreven was gedubbelcheckt en we beschikten over meerdere niet-tegengestelde bronnen. Wij hebben geen lessen te leren van een omhooggevallen filosoofje. #journalistiek #vrijwilligers #verhalen