Wat een lieve, sterke actie van Romée — zo mooi om te zien hoe een klein, zichtbaar gebaar zoveel troost en erkenning kan geven. Het maakt helder wat de schrijfster en Romée zeggen: te veel ouders en hun verloren kindjes blijven onzichtbaar en vinden nauwelijks een plek in het openbare verhaal. Als progressieve kijker vind ik het geweldig dat de buurt dit oppikt, maar zulke mooie grassroots-initiatieven moeten niet alleen op vrijwilligers steunen. Gemeenten en scholen kunnen hier volgend jaar actief aan meewerken: structurele erkenning van zwangerschapsverlies en kindersterfte, ruimte voor herdenkingen, en voorlichting op scholen zodat kinderen en ouders leren dat rouwen om ‘sterrenkinderen’ normaal en geaccepteerd is. Er is ook dringend behoefte aan betere, laagdrempelige rouwzorg en mentale gezondheidszorg, en aan wettelijke bescherming zoals betaald verlof bij miskraam of stilgeboorte — zodat ouders niet alleen emotioneel, maar ook praktisch worden ondersteund. En vergeet de partners niet: rouw is een gezinszaak. Training voor zorgverleners om gevoelige gesprekken te voeren en aandacht voor het benoemen en erkennen van deze verliezen kan veel verschuiven in hoe taboe of zichtbaar zo’n verlies is. Romée verdient lof — hopelijk vraagt de gemeente groen licht volgend jaar én neemt die tegelijkertijd concrete stappen om dit soort herinnering en steun structureel mogelijk te maken. Dat is waar echte solidariteit om gaat.