Thanos Dimadis (Θάνος Δημάδης)

Μοναδική η Σία Κοσιώνη απόψε στις ειδήσεις του ANT1, να αποκαλεί “εν αναμονή πρωθυπουργό” τον Αλέξη Τσίπρα και να ψέγει τους υπουργούς του Μητσοτάκη. Αχ, Σία μου. Έτσι όπως σε πάει από το αυτί αυτός ο διευθυντής σου Παπαδρόσος, μέχρι διπλό τατουάζ με τους αγαπημένους του, Τσίπρα και Σαμαρά, θα σε βάλει να κάνεις. Δεν ήξερες, δεν ρώταγες, σε ποιον Καιάδα πήγες κι έπεσες… #ANT1 #Καιάδας #ΣίαΚοσιώνη

Συνέβη κι αυτό. Δουδωνής και Γιάμαλη να κάνουν υποδείξεις για το τι γυαλιά θα φορέσει ο Άδωνις και γιατί αυτά είναι Ray-Ban και όχι κάποια άλλη μάρκα. Σαν την Ελένη Λουκά προσπαθούν να μας πείσουν πόσο του σατανά είναι τέτοια τεχνολογικά επιτεύγματα. Σε κάποιον μπορεί να μην αρέσει το παλιομοδίτικο ντύσιμο του Δουδωνή, τα μπότοξ της Γιάμαλη ή η αισθητική οποιουδήποτε άλλου. Αυτά, όμως, ηθικολόγοι επαναστάτες μου, δεν αποτελούν αντικείμενο σοβαρού δημόσιου διαλόγου. Παίρνεις ένα τηλέφωνο και του λες κοίτα, χρυσέ μου, άλλαξε στυλ, γιατί δεν σου πάει. Ή άλλαξε γυαλιά, σε παχαίνουν. Αυτό δεν είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι κριτική επιτροπή στο Greece’s Next Top Model. Ο κόσμος προχωράει. Ντύνεται όπως θέλει, φοράει ό,τι θέλει —μέχρι και το βρακί του ανάποδα βάζει, αν θέλει— και δεν μας πέφτει λόγος. Ιδίως όταν η συζήτηση δεν αφορά το τι φοράει κάποιος, αλλά το τι μπορεί να κάνει η τεχνολογία που φοράει. Εγώ προτείνω να πάει ο Δουδωνής και το ΠΑΣΟΚ, με μάρτυρα τη Γιάμαλη, να κάνουν μήνυση στον Ζούκερμπεργκ γιατί έφτιαξε γυαλιά που έχουν πάνω τους κάμερα καταγραφής. Ή μπορεί, όταν γίνει το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση —λέμε τώρα, μη το πάρετε σοβαρά αυτό που λέω ότι θα συμβεί— να καταθέσει νόμο ώστε να μας συλλαμβάνουν όσους φοράμε γυαλιά Meta Ray-Ban. Και όσους δεν συμμορφωνόμαστε, να μας στέλνουν και μια Μακρόνησο για παραδειγματισμό. Μπορούν επίσης να ανακηρύξουν τον Ζούκερμπεργκ persona non grata στην Ελλάδα. Εκεί έχουμε φθάσει: να φοράμε ένα ζευγάρι Meta Ray-Ban και να πρέπει να πάρουμε την άδεια του Δουδωνή και της Γιάμαλη. Στην Αμερική, βέβαια, εμείς τα έχουμε ξεπεράσει αυτά. Είμαστε πολύ μπροστά. Στις ΗΠΑ δεν χρειάζεται για την καταγραφή η συγκατάθεση δύο προσώπων. Η συγκατάθεση του καταγραφέα αρκεί για να είναι κάθε καταγραφή νόμιμη. Γι’ αυτό η Αμερική είναι χώρα της ελευθερίας. Γιατί δεν έχουμε την κάθε Γιάμαλη και τον κάθε Δουδωνή να παριστάνουν τους λογοκριτές και να πρέπει να απολογηθείς σε αυτούς γιατί επέλεξες να φοράς Meta Ray-Ban. #Τεχνολογία #Ελευθερία #Κοινωνία

Ο πρώην έγινε πρώην για κάποιον λόγο. Και άπαξ και γίνει πρώην, δεν τον ξανακάνεις νυν. Αν ήταν να ξαναγίνει νυν, δεν θα είχε γίνει ποτέ πρώην. Γιατί η λέξη «πρώην» δεν είναι τίτλος ευγενείας. Είναι πιστοποιητικό λήξης. Ένας γκόμενος γίνεται πρώην γιατί κάποια στιγμή έπαψε να είναι αρκετός. Είτε επειδή ξεθύμανε η μοναδικότητά του είτε επειδή οι δικές σου απαιτήσεις μεγάλωσαν είτε επειδή κατάλαβες —έστω με καθυστέρηση— ότι είναι πολύ λίγος για τα όνειρα που έχεις σήμερα. Οι άνθρωποι δεν γίνονται πρώην επειδή ξύπνησες ένα πρωί και βαρέθηκες. Γίνονται γιατί κάτι έσπασε. Και τα σπασμένα, όσο καλά κι αν τα κολλήσεις, τις ρωγμές τους δεν τις χάνουν ποτέ. Το ίδιο έργο παίζεται και στην πολιτική. Μόνο που εκεί οι πρώην δεν διεκδικούν μια καρδιά. Διεκδικούν ένα ολόκληρο κόμμα και μια χώρα. Και ο πληγωμένος εγωισμός τους είναι πολύ πιο επικίνδυνος από έναν πληγωμένο έρωτα. Δείτε τον Σαμαρά ή τον Τσίπρα. Και οι δύο είναι ο κλασικός τύπος του πρώην που δεν αντέχει ότι κάποιος άλλος κοιμάται πλέον στη δική του πλευρά του κρεβατιού. Δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι κάποιος άλλος είναι ο νυν του ίδιου πόθου: της εξουσίας. Έρχονται, λοιπόν, πολιτικά μεθυσμένοι, χτυπούν το κουδούνι σου χαράματα, σου στέλνουν μηνύματα, κάνουν για σένα βιντεάκια στο TikTok, για να σου πουν, με λίγα λόγια: «Και ποια θυσία έχει κάνει αυτός, ο νυν, για σένα;». Σου ξανατάζουν τον ουρανό με τ’ άστρα. Τα ίδια ακριβώς άστρα που σου είχαν τάξει και όταν ήταν νυν, και σου δίνουν υποσχέσεις ότι θα κάνουν για σένα όσα δεν έκαναν όσο ήταν οι νυν στη ζωή σου. Το δράμα τους ως πρώην είναι ότι δεν μπορούν να δεχτούν ότι είναι πεπερασμένοι, ότι έχουν την ίδια ημερομηνία λήξης με το γιαούρτι που ξέχασες στο ψυγείο και έχει ξυνίσει. Η τραγωδία του πρώην δεν είναι ότι έχασε. Είναι ότι αρνείται να αποδεχθεί πως κρίθηκε όταν είχε την ευκαιρία. Και τώρα, σαν ανήμπορα κουτάβια, προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή σου, να σε κάνουν να τους ξαναγαπήσεις, να σε μεταπείσουν, να έρθεις κοντά τους. Αλλά, αλήθεια τώρα, ποιος έχει χρόνο να ασχολείται με πρώην; Είτε μιλάμε για πρώην γκόμενους, είτε για πρώην πρωθυπουργούς. #πρώην #σχέσεις #πολιτική

Μπράβο στην κ. Ρένα Δούρου, που εξελέγη πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και λίγη υπόθεση να βγαίνεις πρώτη σε ένα κόμμα όπου έχουν μείνει πέντε άτομα και αυτά τα πέντε άτομα σε ψηφίζουν ομόφωνα, ειδικά μάλιστα όταν τρέχεις για την προεδρία χωρίς αντίπαλο. Μιλάμε για μεγάλο κατόρθωμα, για ιστορική επιτυχία, που πρέπει να έχει ξεχωριστή θέση στο βιογραφικό της. Όπως τα παιδιά που τελειώνουν το σχολείο και γράφουν «διετέλεσα πρόεδρος του δεκαπενταμελούς του σχολείου μου». Εδώ, βέβαια, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πέντε, ούτε καν δεκαπέντε. Αλλά φιλοδοξίες είναι αυτές. Ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο ψηλός όσο οι φιλοδοξίες του. Η φιλοδοξία της κ. Δούρου ήταν να φέρει τον τίτλο της προέδρου ενός κόμματος χωρίς βουλευτές, χωρίς μέλη και χωρίς ψηφοφόρους. Τι σημασία έχει, όμως, αυτό; Σημασία έχει να μένεις μέσα στο παιχνίδι και ο τίτλος από μόνος του είναι αυτό που μετράει. Αλλιώς να σε φωνάζουν Ρένα, Δούρου ή κ. Δούρου και αλλιώς να σου ανοίγει ο θυρωρός της Κουμουνδούρου την πόρτα και να σε φωνάζει «κυρία πρόεδρε». Έχει μια άλλη αίγλη, ακούγεται κάπως διαφορετικά στο αυτί. Τώρα που έγινε πρόεδρος σε ένα κόμμα που δεν υπάρχει, μπορεί να διεκδικήσει πλέον επάξια και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο πολιτικό μυθιστόρημα «Πρόεδρος χωρίς κόμμα», κατά το «Παραμύθι χωρίς όνομα». Μόνο που εδώ υπάρχει όνομα, υπάρχει πρόεδρος, υπάρχει και μπόλικο παραμύθι… αλλά λείπει το κόμμα. #ΣΥΡΙΖΑ #Πολιτική #Δούρου