Search

Ο Νίκος Στραβελάκης ανήκει στην κατηγορία της δημοσιογραφικής βλέννας, που σιτίζεται από το καθεστώς Μητσοτάκη!!! Αφού εκπαραθύρωσε την Καραμήτρου, επειδή ενοχλούσε με τις ερωτήσεις της τους υπουργούς της κυβέρνησης, τώρα προσπαθεί να εκπαραθυρώσει και την Παπακωστοπούλου, επειδή έκανε 'σκληρές΄' ερωτήσεις στον Γεραπετρίτη... Τέτοιου τύπου δημοσιογραφικές βλέννες κρατούν στην εξουσία τον Φαύλο του Μαξίμου!!! #Δημοσιογραφία #ΕλευθερίαΤύπου #Κοινωνία

Από την σημερινή δήλωση της κας Ακρίτα μεταφέρω τις ευχαριστίες στα κόμματα που την ψήφισαν: «Ακόμα πιο μεγάλο ευχαριστώ στα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, Ελληνική Λύση, Πλεύση Ελευθερίας και τους ανεξάρτητους βουλευτές από Νέα Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση και τα άλλα προοδευτικά κόμματα που στήριξαν την υποψηφιότητα μας»… Λοιπόν αυτοί είναι ο αντίπαλος μας πολιτικός σχηματισμός. Μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές διαλέγετε και παίρνετε ή αυτοδύναμη Κυβέρνηση ΝΔ ή αυτόν τον σχηματισμό που βλέπετε. Ο λαός είναι το αφεντικό στον τόπο μας εσείς αποφασίζετε τελικά. Καλή μας τύχη. #πολιτική #εκλογές #δημοκρατία

Υποκριτές. Το 2023, το ΠΑΣΟΚ δεν ψηφισε τον υποψήφιο για Αντιπρόεδρο της Βουλής από την Πλεύση Ελευθερίας. Η Πλεύση Ελευθερίας δεν ψήφισε τη μοναδική υποψήφια γυναίκα για Αντιπρόεδρο της Βουλής, Όλγα Γεροβασίλη. https://t.co/YCFvWf15Kh #πολιτική #Ελλάδα #βουλή

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου βγαίνει στα κάγκελα για κάθε φωτιά, φωνάζει για «εμπρηστές», «συγκάλυψη» και «κυβέρνηση που καίει τη χώρα». Όταν όμως υποψήφια της Πλεύσης Ελευθερίας στην Κορινθία πιάνεται στα κάμερα να σκύβει και να βάζει φωτιά σε ξερόχορτα τον Ιούνιο, η πρόεδρος δεν έβγαλε άχνα. Αν ήταν στέλεχος της ΝΔ θα είχε κάνει 40 αναρτήσεις, live και μήνυση στον Μητσοτάκη. Για τα δικά της στελέχη; Σιωπή. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην καταγγελία και στην υποκρισία. https://t.co/5gAZ4Eikof #ΖωήΚωνσταντοπούλου #πολιτική #υποκρισία

The Ecumenical Patriarch Bartholomew emphasizes in his message for September 1st, the first day of the new ecclesiastical year and Day of Prayer for the Protection of the Natural Environment, the need for a change in attitude towards nature and the connection of the modern ecological crisis with human freedom, religion, and culture. (translated)

Τελικά είναι η Ακρόπολη για τους "λίγους" και τα μνημεία "φέουδα"; Καθώς δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση ακόμη (τουλάχιστον εγώ δεν την γνωρίζω) θα ήθελα να πω δυο πράγματα πάνω σε αυτό. Η πρόσφατη νύχτα της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου στην Ακρόπολη δεν ήταν μια μεμονωμένη διοικητική αστοχία. Ήταν ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθιάς, δομικής παθογένειας που χαρακτηρίζει το ΥΠΠΟ μας : την προκλητική επιλεκτικότητα, την αδιαφάνεια και την εργαλειοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ενώ ο Ιερός Βράχος παρέμενε επίσημα κλειστός (υπήρχαν ανοιχτοί χώροι φυσικά με ανακοίνωση) για το ευρύ κοινό για λόγους "ασφαλείας", οι πύλες άνοιξαν εκτάκτως και προνομιακά για μια κλειστή ομάδα εκλεκτών προσκεκλημένων, αφήνοντας τους πολίτες στο σκοτάδι των εξωτερικών τειχών. Αυτό το περιστατικό αναδεικνύει το χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα από τη διεθνή πραγματικότητα της πολιτιστικής διαχείρισης. Στο εξωτερικό, η διαχείριση μνημείων παγκόσμιας εμβέλειας βασίζεται στην αρχή ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί αναπαλλοτρίωτο δημόσιο αγαθό, όχι ιδιοκτησία της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Σε χώρες όπως η Ιταλία, η ActionAid Italy και η Διεθνής Διαφάνεια εφαρμόζουν "Σύμφωνα Ακεραιότητας". Αυτά επιτρέπουν σε απλούς πολίτες να ελέγχουν κάθε διοικητική απόφαση, εκμηδενίζοντας τις υπόγειες συνεννοήσεις. Σε κορυφαία μνημεία όπως το Λούβρο ή το Κολοσσαίο, οι ειδικές νυχτερινές περιηγήσεις είναι θεσμοθετημένες, δημόσια αναρτημένες και προσβάσιμες σε όποιον καταβάλει το επίσημο αντίτιμο. Δεν υφίσταται η έννοια του "κρυφού προσκεκλημένου" ούτε οι χαριστικές παραχωρήσεις κάτω από το τραπέζι. Μέσα από τους αυστηρούς νόμους για την Ελευθερία της Πληροφορίας, οποιαδήποτε παράκαμψη των επίσημων πρωτοκόλλων ασφαλείας οδηγεί σε άμεση δημοσιοποίηση των εγγράφων και σε κυρώσεις. Από την άλλη έχουμε και την UNESCO η οποία προσεγγίζει τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με γνώμονα τη βιωσιμότητα και τη συμπεριληπτικότητα. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της: - Το Άρθρο 27 της Σύμβασης της UNESCO ενθαρρύνει τα κράτη-μέλη να εντάσσουν την τοπική κοινωνία στη διαχείριση των χώρων. - Η χρήση εμβληματικών χώρων ως "σκηνικών" για την ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ αντιβαίνει ευθέως στην αρχή της ισότιμης πρόσβασης των πολιτών. Όταν το Υπουργείο επικαλείται τη φέρουσα ικανότητα και την επικινδυνότητα για να αποκλείσει το κοινό, η επιλεκτική άρση αυτών των περιορισμών για λίγους εκθέτει τη χώρα διεθνώς, αποδεικνύοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας εργαλειοποιούνται κατά το δοκούν. Και το τραγελαφικό σε αυτή την ιστορία είναι το ότι στην Ελλάδα, το νομικό πλαίσιο είναι θεωρητικά αυστηρό. Ο Αρχαιολογικός Νόμος 4858/2021 ορίζει ρητά στο Άρθρο 10 ότι οποιαδήποτε παραχώρηση χώρου απαιτεί επίσημη διοικητική άδεια και την υποχρεωτική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Παράλληλα, οι κατά τόπους Εφορείες Αρχαιοτήτων έχουν τη νόμιμη φυσική δικαιοδοσία και ευθύνη φύλαξης των μνημείων. Ωστόσο, η πραγματικότητα κινείται στη γκρίζα ζώνη της άτυπης εξουσίας. Η παράκαμψη των αρμόδιων υπηρεσιών και η λήψη αποφάσεων μέσω προφορικών, "άνωθεν" εντολών αποτελεί κοινό μυστικό. Η κατάσταση επιτείνεται από την πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για την ίδρυση της κρατικής ανώνυμης εταιρείας διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, μια κίνηση που αποδυναμώνει τον δημόσιο έλεγχο και ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη εμπορευματοποίηση και την "πριβεδοποίηση" (μια ζωή γλωσσοπλάστες😊) των μνημείων. Αυτό το "πλάνο" εμπορευματοποίησης και επιλεκτικής διαχείρισης, το βλέπαμε να προδιαγράφεται εδώ και ενάμισι χρόνο. Ήταν ξεκάθαρο για όποιον γνωρίζει να διαβάζει τις θεσμικές μεταβολές. Ξέρω, όμως, καλά πως στο σύστημα που έχει οικοδομηθεί, η επιστημονική τεκμηρίωση και η αυτονόητη διαμαρτυρία υπονομεύονται άμεσα. Επειδή κρούω τον κώδωνα του κινδύνου τόσο καιρό (έτσι το θεωρώ εγώ) πολλοί θα σπεύσουν να μου κολλήσουν την ταμπέλα της "μόνιμα αντιδραστικής" ή να με κατατάξουν σε μια πολιτική μερίδα που απλώς ψάχνει αφορμή για να καταγγείλει το σύστημα. Ειδικά μάλιστα όταν οι επίσημες φωνές της συνδικαλιστικής ηγεσίας (όπως της κυρίας Κουτσούμπα, για την οποία δεν κρύβω ότι δεν τρέφω καμία εκτίμηση) θολώνουν το τοπίο με προσωπικές ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Αλλά η αλήθεια δεν έχει κομματικό χρώμα, ούτε ιδιοκτήτη. Το γεγονός ότι η κριτική εκφέρεται (και) από ανθρώπους με "προβληματικά" κίνητρα, δεν αναιρεί την ουσία της αυθαιρεσίας που συντελέστηκε στην Ακρόπολη. Τα μνημεία μας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, επιστημονικού κύρους και βαριάς πολιτιστικής διπλωματίας. Δεν πρέπει να μετατρέπονται σε αναλώσιμα "σκηνικά" για την εφήμερη ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ... Το να αρνούμαστε να σιωπήσουμε μπροστά στην υποβάθμιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν μας κάνει "επαγγελματίες διαμαρτυρόμενους". Μας κάνει υπεύθυνους επιστήμονες. Και όσο η εγχώρια εξουσία θα βολεύεται πίσω από τη λάσπη των πολιτικών ταμπελών για να αποφεύγει τη λογοδοσία, τόσο η προκλητική επιλεκτικότητα θα παραμένει το μόνιμο, θλιβερό σήμα κατατεθέν μιας χώρας που αρνείται να σεβαστεί ακόμα και την ίδια της την ιστορία. Προσωπικά περιμένω την επίσημη ανακοίνωση, αν φυσικά υπάρξει, γιατί χωρίς επίσημη απάντηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και χωρίς περαιτέρω στοιχεία, η συζήτηση σταδιακά ατονεί. Το γεγονός ότι το περιστατικό συνέβη Παρασκευή βράδυ βοήθησε στο να "απορροφηθεί" η αρχική ένταση μέσα στο Σαββατοκύριακο. Η ιστορία δείχνει ότι στην Ελλάδα τέτοια "σουαρέ" ξεχνιούνται γρήγορα από την κοινή γνώμη, καθώς η επικαιρότητα τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και η έλλειψη λογοδοσίας θεωρείται πλέον, δυστυχώς, κανονικότητα... #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #Ακρόπολη #Διαφάνεια

https://t.co/41GeYueNhm Όλοι εμείς, που γιορτάζουμε τη νίκη του Ελληνικού Στρατού στον Γράμμο και το Βίτσι, διότι έτσι παρέμεινε η πατρίδα μας στον ελεύθερο κόσμο, τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον κατατάσσουμε δίπλα στον Ουίνστον Τσόρτσιλ και στον Θρασύβουλο Τσακαλώτο...30/8 #Ελλάδα #Ιστορία #Ελευθερία

Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά αναπαράγεται και από ορισμένα μέσα ενημέρωσης, η ψευδής είδηση ότι στέλεχος της ΟΝΝΕΔ φέρεται να εμπλέκεται σε υπόθεση εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας σε βάρος ανηλίκων. Η συγκεκριμένη αναφορά είναι απολύτως ψευδής. Το πρόσωπο που αναφέρεται στην υπόθεση δεν έχει καμία σχέση με την ΟΝΝΕΔ. Μάλιστα, πρόκειται για άτομο γεννημένο το 1976. Η απόπειρα, επομένως, να παρουσιαστεί ως στέλεχος της ΟΝΝΕΔ αγγίζει τα όρια της γελοιότητας. Κανένα μέλος ή στέλεχος της ΟΝΝΕΔ δεν εμπλέκεται στη συγκεκριμένη υπόθεση. Ως ΟΝΝΕΔ, απαιτούμε από όσους αναπαρήγαγαν τη συγκεκριμένη ανακριβή και συκοφαντική πληροφορία, χωρίς προηγουμένως να τη διασταυρώσουν, να την αποκαταστήσουν άμεσα. (Πηγή: ανακοίνωση @ONNED @orfeas_georgiou ) #ΟΝΝΕΔ #ψευδείςΕιδήσεις #γενετήσιαΕλευθερία

Το πρωτο καλοκαίρι ελεύθερη μετά από 25 χρόνια, προσπαθω να διώξω της φοβίες μου, τις κρίσεις πανικου το άγχος αυτό που για όλα έφταιγα εγώ... ! Νιώθω περιφανη για μένα που καταφερα και βγήκα από αυτό τον γάμο!! Είμαι ΖΩΝΤΑΝΗ!!!! Ποτε δεν είναι αργά!! #Ελευθερία #Αυτοπεποίθηση #Ζωή

Σαν σήμερα το 1949 τελείωσαν οι μάχες στο Γράμμο και στο Βίτσι. Είναι το επίσημο τέλος του εμφυλίου Πολέμου και της προσπάθειας των κομμουνιστών τότε, να γκρεμίσουν την Δημοκρατία και να περάσουν την Ελλάδα στο Σοβιετικό μπλοκ. Στην Μεταπολίτευση κατάφερε η Αριστερά να μας κάνει να ξεχάσουμε το τί έγινε τότε, και του πόσες θυσίες χρειάστηκαν για να σωθεί η Ελλάδα από την κομμουνιστική απειλή. Οι εορτές μνήμης των νεκρών που θυσιάστηκαν εκεί, βαφτίστηκαν «εορτές του μίσους» ενώ το ΚΚΕ μπορούσε να πηγαίνει εκεί και να τιμά τους δικούς του νεκρούς ως ήρωες, μόνο του, χωρίς αντίλογο. Και όμως εκεί πέθαναν Έλληνες για να μείνει η Ελλάδα ελεύθερη Δημοκρατία και οφείλουμε να τους τιμούμε. Αντί άλλης αναφοράς σήμερα, σας παραθέτω την ιστορική ομιλία που λίγες μέρες πριν το τέλος του εμφυλίου (14 Αυγούστου 1949) είχε εκφωνήσει ο Γέρος της Δημοκρατίας Γεώργιος Παπανδρέου στην Πάτρα. Οι Δημοκρατικές του περγαμηνές δεν αμφισβητούνται πιστεύω από κανέναν, η δε φρασεολογία εκφράζει το κλίμα εκείνης της εποχής. Προσωπικά είμαι υπέρ της Εθνικής Συμφιλίωσης, αλλά αυτό προϋποθέτει ότι ο ένας θα σέβεται τους νεκρούς του άλλου και η συζήτηση για την περίοδο δεν θα γίνεται με όρους ιδεολογικής επικράτησης της Αριστεράς. Η Αριστερά τότε ηττήθηκε και ευτυχώς, ο κομμουνισμός ηττήθηκε και ευτυχώς. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. «Λαέ των Πατρών Σου απευθύνω τον εγκάρδιον χαιρετισμόν μου. Αποτελεί χαράν και καθήκον των δημοσίων άνδρών νά έπικοινωνούν μέ τον Λαόν… Διαρκεί ακόμη ό σκληρότατος ’Αγών, τον όποιον εξαπέλυσαν έναντίον μας οί κληρονομικοί εχθροί τής πατρίδος χρησιμοποιοΰντες την προδοσίαν τής Πέμπτης Φάλαγγος, τού Κομμουνιστικού Κόμματος. Καί έξακολουθούν αί ανιστόρητοι θυσίαι τού μαρτυρικού Γένους. ’Αλλά όσον και άν διαρκή άκόμη ό σκληρός αγών, το ευτυχές τέρμα έχει προσεγγίσει. Έχει άναγγελθή είς τον όρί ζοντα ή χαραυγή τής Νίκης. Προχθές είς μίαν έμπνευσμέην ήμερησίαν διαταγήν του, ό ’Αρχιστράτηγος άνήγγειλεν είς το Έθνος ότι «έπεράσαμεν είς τον δρόμον τής Νίκης». Καί έπειτα από δύο ήμέρας ήλθε το χαρμόσυνον άγγελμα: Ένικήσαμεν. Ό συρφετός των προδοτών, ό όποιος είχε συγκεντρωθή είς τον Γράμμον και το Βίτσι, άριθμειται πλέον είς νεκρούς, είς αιχμαλώτους και είς φυγάδας. Δόξα και τιμή είς τας ένοπλους δυνάμεις τής χώρας. Ζήτω ό εθνικός μας Στρατός. Από τα βάθη τής ψυχής του το έθνος άπευθύνει ύπερήφανον και ευγνώμονα χαιρετισμόν πρός τας ’Ενόπλους Δυνάμεις, αί όποΐαι μέ τον ήρωϊσμόν και την αύτοθυσίαν των, άκόμη μίαν φοράν έξασφαλίζουν την άνεξαρτησίαν και την αιωνιότητα τής Ελ­λάδος. Καί το Έθνος όλόκληρον ύποκλίνεται εύλαβώς ενώπιον τής Ίεράς Μνήμης των άθανάτων Νεκρών μας. Είς την συνείδησιν των έπερχομένων ελληνικών γενεών αίωνία θα εί­ναι ή μνήμη των. ’Αλλά δέν είμεθα μόνοι εις τας Θερμοπύλας. Υπήρξαν άν­θρωποι οί όποιοι ύπεστήριξαν ότι ή Ελλάς θυσιάζεται διά ξέ­να συμφέροντα. Ό λόγος αυτός άποτελει βλασφημίαν και ύβριν. Την Ελλάδα την υπερασπίζεται ό Λαός μας. Δέν είναι μισθοφόρος ό Λαός μας, ώστε νά θυσιάζεται διά ξένα συμφέ­ροντα. Τήν Ελλάδα ύπερασπίζεται. Αλλά συμβαίνει ό αγών τής Ελλάδος νά είναι άγων και όλων των ελευθέρων Εθνών. Συμβαίνει ή Ελλάς νά άποτελή την προφυλακήν του παγκο­σμίου Μετώπου τής Ελευθερίας. Ή Νίκη τής Ελλάδος είναι ταυτοχρόνως νίκη τής Ελευθερίας και νίκη τής Άνθρωπότητος. Καί διά τούτο εύρίσκονται εις το πλευρόν μας τα ’Ελεύθε­ρα Έθνη και οί Μεγάλοι μας Σύμμαχοι.   ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Πάτραι 14 Αύγουστου 1949» Αιωνία η Μνήμη όλων όσων θυσιάστηκαν για την Ελλάδα μας #Ελλάδα #ΕμφύλιοςΠόλεμος #Ιστορία

Τους χτυπούσαν, εκείνον και την αδερφή του, και τους έλεγαν «πηγαίνετε στη χώρα σας». Όλο αυτό έγινε δύναμη, όλο αυτό έγινε άλμα προς το φως. Εκείνος έφτασε στον ουρανό. Τα σκουλήκια των μαθητικών του χρόνων συνεχίζουν να σέρνονται στη γη. https://t.co/2iPo4xNMDq #Ελευθερία #Δικαιοσύνη #Αλληλεγγύη

Θα γελάσει κάθε πικραμένος. Το σκάνδαλο των υποκλοπών που "μπαζώθηκε" στην Ελλάδα θα ανοίξει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο oποίο κατέφυγε, κατά της Ελλάδας, ο δημοσιογράφος @nasoskook Διαβάστε με προσοχή την ανακοίνωση των δικηγόρων του Ζαχαρία Κεσσέ και Γιώργου Σταματιάδη: "Κατατέθηκε χθες ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου προσφυγή του δημοσιογράφου Αθανασίου Κουκάκη κατά της Ελλάδας. Η προσφυγή στρέφεται κατά της άρνησης των εθνικών δικαστικών αρχών να διερευνήσουν κατά τρόπο ανεξάρτητο, αμερόληπτο και αποτελεσματικό τη διπλή παρακολούθηση του προσφεύγοντα από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και μέσω του λογισμικού κατασκοπείας Predator. Κεντρικό σημείο της προσφυγής αποτελεί η παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη υπό το πρίσμα της αντικειμενικής αμεροληψίας, σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Ειδικότερα, εγείρεται μείζον ζήτημα θεσμικής τάξης από το γεγονός ότι ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ανέλαβε προσωπικά τον χειρισμό της ογκώδους ποινικής δικογραφίας που σχηματίστηκε μετά την έκδοση της απόφασης ΒΜ 853/2026 του Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το εν λόγω δικαστήριο, έχοντας καταδικάσει τέσσερα πρόσωπα σε πολυετείς ποινές φυλάκισης, είχε διατάξει την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης για τη διακρίβωση τυχόν πρόσθετων αδικημάτων, συμπεριλαμβανομένης της κατασκοπείας, καθώς και την ταυτοποίηση των πραγματικών ωφελουμένων της παράνομης παρακολούθησης. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου εξέδωσε στις 27 Απριλίου 2026, λίγες μόνο ημέρες μετά την παραλαβή της πολυσέλιδης δικογραφίας, πράξη μη ανάσυρσης και μη επανεξέτασης της υπόθεσης που κατά το παρελθόν είχε τεθεί στο αρχείο από τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αχιλλέα Ζήση, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος, υπό την ιδιότητα του εποπτεύοντος εισαγγελικού λειτουργού της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, είχε υπογράψει τις διατάξεις για την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών του προσφεύγοντα το καλοκαίρι του 2020. Η ενέργεια αυτή του Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, χωρίς να απέχει ο ίδιος αυτοβούλως ή να εξεταστεί σχετική αίτηση εξαίρεσης, κατέστησε τον ίδιο δικαστικό λειτουργό κριτή σε μια έρευνα που θα μπορούσε να ελέγξει τις προγενέστερες δικές του υπηρεσιακές πράξεις. Παράλληλα, με την προσφυγή καταγγέλλεται η παραβίαση του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ σχετικά με το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής, καθώς και του άρθρου 10 της ΕΣΔΑ για την ελευθερία της έκφρασης και την προστασία των δημοσιογραφικών πηγών. Τονίζεται ότι η Πολιτεία απέτυχε να διασφαλίσει μια ενδελεχή και απολύτως ανεξάρτητη ποινική διερεύνηση, η οποία θα φώτιζε τον πραγματικό σκοπό της στοχοποίησης του προσφεύγοντα, τα πρόσωπα που ωφελήθηκαν από τη χρήση του παράνομου λογισμικού και τις πιθανές διασυνδέσεις μεταξύ της επίσημης επισύνδεσης και της χρήσης του Predator σε βάρος του. Τέλος, προβάλλεται η παραβίαση του δικαιώματος σε πραγματική προσφυγή, σύμφωνα με το άρθρο 13 της ΕΣΔΑ, εξαιτίας της απουσίας ενός πρακτικά αποτελεσματικού εσωτερικού ενδίκου βοηθήματος ικανού να ελέγξει την ουσία των ανωτέρω αιτιάσεων. Το εθνικό σύστημα απέτυχε να παράσχει στον προσφεύγοντα τη δυνατότητα πλήρους επανεξέτασης της πράξης αρχειοθέτησης του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, από ένα ανεξάρτητο όργανο, στερώντας του την πρόσβαση στην αλήθεια και στην ουσιαστική αποκατάσταση των παραβιασθέντων δικαιωμάτων του. Η υπόθεση των υποκλοπών δεν μπορεί να θεωρηθεί λήξασα όσο παραμένουν αναπάντητα θεμελιώδη ερωτήματα για την κρατική παρακολούθηση δημοσιογράφων, τη χρήση του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού, την ταυτότητα των εμπλεκομένων και τις θεσμικές ευθύνες για τη μη διερεύνηση σε βάθος όλων των παραμέτρων της υπόθεσης. Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι @ZacKesses και Γιώργος Σταματιάδης #Ελλάδα #Δικαιώματα #Δημοσιογραφία

Κατατέθηκε χθες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου η προσφυγή του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη κατά της Ελλάδας για τη διπλή παρακολούθησή του από την ΕΥΠ και μέσω του Predator. 📍 Στον πυρήνα της προσφυγής βρίσκεται η άρνηση των εθνικών αρχών να διερευνήσουν ανεξάρτητα, αμερόληπτα και αποτελεσματικά την υπόθεση. 📍 Ιδιαίτερα κρίσιμο είναι το ζήτημα της αντικειμενικής αμεροληψίας, καθώς ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας χειρίστηκε τη σχετική δικογραφία, παρότι ο ίδιος είχε υπογράψει το 2020 τις διατάξεις άρσης του απορρήτου του Κουκάκη, χωρίς να απέχει ή να αυτοεξαιρεθεί. 📍 Με την προσφυγή προβάλλονται παραβιάσεις του άρθρου 6 §1 ΕΣΔΑ ως προς την αντικειμενική αμεροληψία, του άρθρου 8 για την προστασία της ιδιωτικής ζωής και των επικοινωνιών, του άρθρου 10 για την ελευθερία της δημοσιογραφικής έρευνας και την προστασία των πηγών, καθώς και του άρθρου 13 σε συνδυασμό με τα άρθρα 8 και 10 λόγω έλλειψης αποτελεσματικού εσωτερικού ενδίκου βοηθήματος. 📍 Σε ζητήματα κράτους δικαίου, ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και προστασίας θεμελιωδών δικαιωμάτων δεν χωρά καμία έκπτωση και καμία υποχώρηση. Η συγκάλυψη, όσο θεσμικό περίβλημα κι αν αποκτήσει, δεν μετατρέπεται σε Δικαιοσύνη. 📍 Η προσφυγή στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπως το ΕΔΔΑ στο Στρασβούργο, αποτελεί αναγκαία συνέχεια της αναζήτησης δικαιοσύνης. #Δικαιοσύνη #ΑνθρώπιναΔικαιώματα #Ευρώπη

Τον Αύγουστο του 1949, ο Eλληνικός Στρατός εξαπολύει, σύμφωνα με το επιτελικό σχέδιο «Πυρσός», την τελική φάση της επίθεσης του στα υψώματα της οροσειράς του Γράμμου – Βίτσι, τερματίζοντας με την νικηφόρα του προέλαση το δράμα του συμμοριτοπολέμου. Το ερώτημα όμως είναι: τι σηματοδοτεί άραγε αυτή η επέτειος; Αποτελεί μήπως μία «γιορτή μίσους» την οποία οφείλουμε να λησμονήσουμε, ή αντιθέτως ένα γεγονός από το οποίο οφείλουμε  να διδαχθούμε και το οποίο θα έπρεπε να αξιολογήσουμε με θετικό πρόσημο; Ο όρος «γιορτή μίσους» δεν είναι τυχαίος. Έτσι αποκαλεί η ηττηθείσα πλευρά κάθε εκδήλωση μνήμης της πλευράς που νίκησε. Αντίθετα, οι δικές τους εκδηλώσεις, που διαιωνίζουν το δικό τους αφήγημα για τον εμφύλιο είναι για αυτούς οι μόνες ενδεδειγμένες. Η προφανέστατα στρεβλή και μονομερής αυτή αντίληψη ήταν δυστυχώς για μεγάλο διάστημα μονοπωλιακά κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία. Είναι άλλωστε κοινός τόπος ότι οι ηττημένοι κατάφεραν να επιβάλουν το δικό τους ιστορικό αφήγημα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Η νικήτρια αστική πλευρά ενδιαφέρθηκε για τη νομή και διαχείριση της εξουσίας και οι αποκλεισμένοι από αυτήν «εαμογενείς» και νοσταλγοί, προσανατολισμένοι στην διαμόρφωση συνθηκών ιδεολογικής ηγεμονίας καθώς ήταν, επιχείρησαν να οικοδομήσουν την τελευταία πάνω στον πυλώνα της δικής τους εξιστόρησης του συμμοριτοπολέμου: ένα αφήγημα τόσο προπαγανδιστικό όσο και απλοϊκό, που, αδιαφορώντας για την ιστορική πραγματικότητα, αποθεώνει την πλευρά των ηττημένων ενώ ελεεινολογεί την πλευρά των νικητών. Ευτυχώς η απόσταση του χρόνου έχει επιτρέψει στην ιστορική επιστήμη να ξαναδεί τα γεγονότα πέραν από τους μύθους. Έτσι πλέον γνωρίζουμε πχ. ότι η πραγματική επιρροή των ΕΑΜικών δυνάμεων ιδιαίτερα μετά τα Δεκεμβριανά δεν ήταν μεγαλύτερη από το ένα πέμπτο του πληθυσμού (απέναντι στον ΔΣΕ δεν ήταν μόνο η «επάρατος Δεξιά» εξάλλου, αλλά και το διαχρονικά αντικομμουνιστικό Κέντρο), ότι ο ΔΣΕ ήταν ένας καθαρά ξενοκίνητος στρατός (τόσο από άποψη διαμόρφωσης της στρατηγικής του, όσο και από άποψη και εφοδιασμού/εξοπλισμού), ότι ο σπόρος του συμμοριτοπολέμου μπήκε όταν η ηγεσία του ΕΑΜ άρχισε να εκτελεί συνειδητό σχέδιο εξόντωσης των μη κομμουνιστικών αντιστασιακών ομάδων, και των λεγόμενων «αντιδραστικών», ήδη από το 1943. Ξέρουμε όμως και ευρύτερα, βάσει των μετέπειτα εξελίξεων, τι τύχη επεφυλάσσετο στη χώρα μας εάν είχε ακολουθήσει την πορεία των χωρών του ανατολικού μπλοκ, αλλά και την τυραννία, την ανελευθερία, την καταπίεση, τον εφ’ όρου ζωής εκτοπισμό (έως και την βιολογική εξόντωση) τα οποία θα υφίστατο η πλειοψηφία του ελληνικού λαού – όπως ακριβώς τα υπέστησαν και οι λαοί των χωρών που εγκλωβίστηκαν στο «Σιδηρούν Παραπέτασμα», καθώς παντού οι κομμουνιστές ήταν μειοψηφία και η επιβολή τους επί των αντιφρονούντων υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή και απάνθρωπη. Η επέτειος λοιπόν αυτή δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε πρέπει να επιτρέπουμε να λοιδορείται. Κατ αρχάς δεν πρέπει να λησμονηθεί ότι ήταν το τέλος ενός πολέμου που ποτέ δεν έπρεπε να συμβεί. Από τη στιγμή όμως που δυστυχώς συνέβη, αξίζει δόξα και τιμή στην γενιά εκείνη των μαχητών του Ελληνικού Στρατού που έδωσαν τη μάχη η Ελλάδα να παραμείνει ακέραιη, ελεύθερη και δημοκρατική όσο κι αν ο τελευταίος όρος έτυχε σφετερισμού από την πλευρά που αγωνίζονταν -οποία ειρωνεία!- υπέρ του Σταλινικού – Κομουνιστικού ολοκληρωτισμού…). Και ακριβώς επειδή ούτε η εδαφική μας ακεραιότητα, ούτε η εθνική μας ελευθερία, ούτε η δημοκρατία μας είναι δεδομένες, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τις υπερασπιστούμε. Για αυτό και η φλόγα του αληθούς νοήματος της επετείου πρέπει να παραμένει άσβεστη και η μνήμη δυνατή. Τιμή και δόξα στον εθνικό στρατό μας. #Ιστορία #Ελλάδα #Επανάσταση