FLORENTIA

Η Συνθήκη των Παρισίων θες να πεις και όχι της Λωζάνης. Αλλά ω τι έκπληξη. Σε αυτή τη συνθήκη η Τουρκία απλά δεν υπήρχε γιατί είχε ήδη παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα επί των Δωδεκανήσων υπέρ της Ιταλίας. Αρα δεν έχετε κανένα δικαίωμα. Ούτε καν να εκφέρετε άποψη. Έλα πια. Μας ζαλίσατε με τα σκαμπανεβάσματά σας. Από περιόδους ακραίας έντασης..."θα έρθουμε ξαφνικά μια νύχτα", πάμε σε περιόδους "ήρεμων νερών" και διαλόγου. Όταν η οικονομία σας πιέζεται, θυμάστε τη διπλωματία. Μόλις νιώσετε ξανά "ισχυροί", επιστρέφετε στη ρητορική του "εχθρού" για εσωτερική κατανάλωση. #Διπλωματία #Ιστορία #ΔιεθνείςΣχέσεις

Τελικά είναι η Ακρόπολη για τους "λίγους" και τα μνημεία "φέουδα"; Καθώς δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση ακόμη (τουλάχιστον εγώ δεν την γνωρίζω) θα ήθελα να πω δυο πράγματα πάνω σε αυτό. Η πρόσφατη νύχτα της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου στην Ακρόπολη δεν ήταν μια μεμονωμένη διοικητική αστοχία. Ήταν ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθιάς, δομικής παθογένειας που χαρακτηρίζει το ΥΠΠΟ μας : την προκλητική επιλεκτικότητα, την αδιαφάνεια και την εργαλειοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ενώ ο Ιερός Βράχος παρέμενε επίσημα κλειστός (υπήρχαν ανοιχτοί χώροι φυσικά με ανακοίνωση) για το ευρύ κοινό για λόγους "ασφαλείας", οι πύλες άνοιξαν εκτάκτως και προνομιακά για μια κλειστή ομάδα εκλεκτών προσκεκλημένων, αφήνοντας τους πολίτες στο σκοτάδι των εξωτερικών τειχών. Αυτό το περιστατικό αναδεικνύει το χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα από τη διεθνή πραγματικότητα της πολιτιστικής διαχείρισης. Στο εξωτερικό, η διαχείριση μνημείων παγκόσμιας εμβέλειας βασίζεται στην αρχή ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί αναπαλλοτρίωτο δημόσιο αγαθό, όχι ιδιοκτησία της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Σε χώρες όπως η Ιταλία, η ActionAid Italy και η Διεθνής Διαφάνεια εφαρμόζουν "Σύμφωνα Ακεραιότητας". Αυτά επιτρέπουν σε απλούς πολίτες να ελέγχουν κάθε διοικητική απόφαση, εκμηδενίζοντας τις υπόγειες συνεννοήσεις. Σε κορυφαία μνημεία όπως το Λούβρο ή το Κολοσσαίο, οι ειδικές νυχτερινές περιηγήσεις είναι θεσμοθετημένες, δημόσια αναρτημένες και προσβάσιμες σε όποιον καταβάλει το επίσημο αντίτιμο. Δεν υφίσταται η έννοια του "κρυφού προσκεκλημένου" ούτε οι χαριστικές παραχωρήσεις κάτω από το τραπέζι. Μέσα από τους αυστηρούς νόμους για την Ελευθερία της Πληροφορίας, οποιαδήποτε παράκαμψη των επίσημων πρωτοκόλλων ασφαλείας οδηγεί σε άμεση δημοσιοποίηση των εγγράφων και σε κυρώσεις. Από την άλλη έχουμε και την UNESCO η οποία προσεγγίζει τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με γνώμονα τη βιωσιμότητα και τη συμπεριληπτικότητα. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της: - Το Άρθρο 27 της Σύμβασης της UNESCO ενθαρρύνει τα κράτη-μέλη να εντάσσουν την τοπική κοινωνία στη διαχείριση των χώρων. - Η χρήση εμβληματικών χώρων ως "σκηνικών" για την ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ αντιβαίνει ευθέως στην αρχή της ισότιμης πρόσβασης των πολιτών. Όταν το Υπουργείο επικαλείται τη φέρουσα ικανότητα και την επικινδυνότητα για να αποκλείσει το κοινό, η επιλεκτική άρση αυτών των περιορισμών για λίγους εκθέτει τη χώρα διεθνώς, αποδεικνύοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας εργαλειοποιούνται κατά το δοκούν. Και το τραγελαφικό σε αυτή την ιστορία είναι το ότι στην Ελλάδα, το νομικό πλαίσιο είναι θεωρητικά αυστηρό. Ο Αρχαιολογικός Νόμος 4858/2021 ορίζει ρητά στο Άρθρο 10 ότι οποιαδήποτε παραχώρηση χώρου απαιτεί επίσημη διοικητική άδεια και την υποχρεωτική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Παράλληλα, οι κατά τόπους Εφορείες Αρχαιοτήτων έχουν τη νόμιμη φυσική δικαιοδοσία και ευθύνη φύλαξης των μνημείων. Ωστόσο, η πραγματικότητα κινείται στη γκρίζα ζώνη της άτυπης εξουσίας. Η παράκαμψη των αρμόδιων υπηρεσιών και η λήψη αποφάσεων μέσω προφορικών, "άνωθεν" εντολών αποτελεί κοινό μυστικό. Η κατάσταση επιτείνεται από την πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για την ίδρυση της κρατικής ανώνυμης εταιρείας διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, μια κίνηση που αποδυναμώνει τον δημόσιο έλεγχο και ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη εμπορευματοποίηση και την "πριβεδοποίηση" (μια ζωή γλωσσοπλάστες😊) των μνημείων. Αυτό το "πλάνο" εμπορευματοποίησης και επιλεκτικής διαχείρισης, το βλέπαμε να προδιαγράφεται εδώ και ενάμισι χρόνο. Ήταν ξεκάθαρο για όποιον γνωρίζει να διαβάζει τις θεσμικές μεταβολές. Ξέρω, όμως, καλά πως στο σύστημα που έχει οικοδομηθεί, η επιστημονική τεκμηρίωση και η αυτονόητη διαμαρτυρία υπονομεύονται άμεσα. Επειδή κρούω τον κώδωνα του κινδύνου τόσο καιρό (έτσι το θεωρώ εγώ) πολλοί θα σπεύσουν να μου κολλήσουν την ταμπέλα της "μόνιμα αντιδραστικής" ή να με κατατάξουν σε μια πολιτική μερίδα που απλώς ψάχνει αφορμή για να καταγγείλει το σύστημα. Ειδικά μάλιστα όταν οι επίσημες φωνές της συνδικαλιστικής ηγεσίας (όπως της κυρίας Κουτσούμπα, για την οποία δεν κρύβω ότι δεν τρέφω καμία εκτίμηση) θολώνουν το τοπίο με προσωπικές ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Αλλά η αλήθεια δεν έχει κομματικό χρώμα, ούτε ιδιοκτήτη. Το γεγονός ότι η κριτική εκφέρεται (και) από ανθρώπους με "προβληματικά" κίνητρα, δεν αναιρεί την ουσία της αυθαιρεσίας που συντελέστηκε στην Ακρόπολη. Τα μνημεία μας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, επιστημονικού κύρους και βαριάς πολιτιστικής διπλωματίας. Δεν πρέπει να μετατρέπονται σε αναλώσιμα "σκηνικά" για την εφήμερη ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ... Το να αρνούμαστε να σιωπήσουμε μπροστά στην υποβάθμιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν μας κάνει "επαγγελματίες διαμαρτυρόμενους". Μας κάνει υπεύθυνους επιστήμονες. Και όσο η εγχώρια εξουσία θα βολεύεται πίσω από τη λάσπη των πολιτικών ταμπελών για να αποφεύγει τη λογοδοσία, τόσο η προκλητική επιλεκτικότητα θα παραμένει το μόνιμο, θλιβερό σήμα κατατεθέν μιας χώρας που αρνείται να σεβαστεί ακόμα και την ίδια της την ιστορία. Προσωπικά περιμένω την επίσημη ανακοίνωση, αν φυσικά υπάρξει, γιατί χωρίς επίσημη απάντηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και χωρίς περαιτέρω στοιχεία, η συζήτηση σταδιακά ατονεί. Το γεγονός ότι το περιστατικό συνέβη Παρασκευή βράδυ βοήθησε στο να "απορροφηθεί" η αρχική ένταση μέσα στο Σαββατοκύριακο. Η ιστορία δείχνει ότι στην Ελλάδα τέτοια "σουαρέ" ξεχνιούνται γρήγορα από την κοινή γνώμη, καθώς η επικαιρότητα τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και η έλλειψη λογοδοσίας θεωρείται πλέον, δυστυχώς, κανονικότητα... #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #Ακρόπολη #Διαφάνεια

"Τόσο κοντά, όσο κοντά είναι η σαΐτα στο στήθος μιας υφάντρας όταν πλέκει..." Στην πυρακτωμένη αμμουδιά της Τροίας, εκεί όπου τα πλοία των Αχαιών σχηματίζουν ένα πρόχειρο, θορυβώδες αμφιθέατρο, η ιστορία του αθλητισμού γράφεται από την αρχή. Η μυρωδιά της αλμύρας ανακατεύεται με τη μυρωδιά του λαδιού και του ιδρώτα. Ο Αχιλλέας κάθεται στον θρόνο του και οι θεοί κατεβαίνουν από τον Όλυμπο για να δουν τους θνητούς να αγγίζουν τα όρια του μύθου. Στο κέντρο της αρένας, ο Μανόλο και ο Μόντο κοιτάζουν τον ουρανό. Δεν τρέχουν στο χώμα. Πατούν τη γη μόνο για να εκτοξευτούν πάνω από αυτήν. Κρατούν στα χέρια τα μακριά κοντάρια τους σαν δόρατα που θα τρυπήσουν τα σύννεφα. Ο πήχης ανεβαίνει σε ύψη μυθικά, εκεί που ο αέρας αραιώνει και η λογική σταματά. Κάθε φορά που ο Μανόλο παίρνει φόρα, η ψυχή του κοινού ανεβαίνει μαζί του. Το αουτσάιντερ με την τεράστια καρδιά αρνείται να λυγίσει, πιέζοντας τον Μόντο, τον κυρίαρχο των αιθέρων, να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό. Το πλήθος ουρλιάζει σε κάθε πέρασμα, καθώς οι δύο άνδρες χαρίζουν στους θεούς μια μάχη που δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα.... Λίγα μέτρα πιο πέρα, το χώμα έχει σκαφτεί βαθιά για το άλμα εις μήκος. Οι ξένοι αθλητές ιδρώνουν, σφίγγουν τις γροθιές τους, γεμάτοι αγωνία για τα εκατοστά. Και μετά, εμφανίζεται εκείνος. Ο Μίλτος! Με ένα βλέμμα τόσο χαλαρό που μοιάζει σχεδόν παράταιρο με την αγριότητα του πολέμου. Δεν κοιτάζει το κοινό, δεν ζητάει χειροκρότημα. Κρατάει στα χέρια του τους βατήρες σαν να κρατάει τα καθημερινά του σύνεργα. "Προσέξτε τον", ψιθυρίζει ένας γέροντας από τις κερκίδες. "Αυτός δεν μάχεται με το χώμα. Μάχεται με τον αέρα". Παίρνει τη θέση του. Η απόλυτη ηρεμία πριν την καταιγίδα. Ξεκινάει το τρέξιμό του με μια ρυθμική, σχεδόν υπνωτιστική γεωμετρία. Και τότε, έρχεται η απογείωση. Το σώμα του αρνείται να υπακούσει στη βαρύτητα. Κλειδώνει στον αέρα, παγώνει τον χρόνο, λες και οι θεοί τον κρατούν από τους ώμους για να θαυμάσουν τη σιλουέτα του στον πορφυρό ορίζοντα. Όταν προσγειώνεται, τινάζει τη σκόνη από τους ώμους του με μια αδιάφορη κίνηση και ένα σαρδόνιο χαμόγελο, ξέροντας ότι η κορυφή του ανήκει δικαιωματικά. -------------------- Ζούμε πράγματι επικές στιγμές με αυτούς τους τεράστιους αθλητές μας. Εκεί που η λογική λέει "σταμάτα", εκείνοι ανεβάζουν τον ρυθμό. Με υπεράνθρωπες αντεπιθέσεις πλησιάζουν τον πρωτοπόρο.Τώρα πια δεν υπάρχει κενό ανάμεσά τους. Η απόσταση έχει εκμηδενιστεί. Όπως η καυτή, κομμένη ανάσα του Οδυσσέα χτυπάει σαν λίβας τον σβέρκο του Αίαντα, ενώ τα πόδια του πατούν ακριβώς εκεί που η σκόνη του άλλου δεν έχει προλάβει ακόμα να καθίσει στο χώμα, έτσι και τα παιδιά μας δίνουν την ψυχή τους για το "απίστευτο". Επομένως ναι! Είναι μια καταδίωξη συγκλονιστική, μια στιγμή που ο χρόνος παγώνει, "τόσο κοντά, όσο κοντά είναι η σαΐτα στο στήθος μιας υφάντρας όταν πλέκει"... #Καραλής #Τεντόγλου #Αθλητισμός #Ελλάδα #Ιστορία

Με αφορμή την επέτειο της 26ης Αυγούστου, μιας ημερομηνίας που για κάποιους αποτελεί αφορμή για εθνικιστικές γιορτές, αλλά για την Ιστορία σηματοδοτεί την αρχή της τραγωδίας και του βίαιου ξεριζωμού των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, είναι νομίζω χρήσιμο να δούμε πού σταματά η προπαγάνδα και πού αρχίζει η επίσημη ιστορική αλήθεια... Από τη μία πλευρά, έχουμε τα καθημερινά copy-paste memos "The Greeks committed genocide..." που επιχειρούν με θράσος να αντιστρέψουν τους ρόλους του θύτη και του θύματος. Από την άλλη πλευρά, έχουμε την επίσημη ετυμηγορία της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (τη γνωστή IAGS). Στο επίσημο ψήφισμά της, η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ξεκαθαρίζει ότι τα γεγονότα εκείνης της περιόδου αποτελούσαν μια προγραμματισμένη Γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας. Μάλιστα, το σώμα των κορυφαίων ιστορικών του πλανήτη καταλήγει ρητά: "Η Ένωση καλεί την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημη συγγνώμη και να λάβει άμεσα και ουσιαστικά μέτρα προς την αποκατάσταση." Όσα φυλλάδια και memos κι αν επιστρατεύσει η προπαγάνδα για να παραποιήσει την πραγματικότητα, η "Ιστορία" έχει ήδη γράψει με τον πιο επίσημο τρόπο ποιοι διέπραξαν τις γενοκτονίες... Υ.Γ. Εδώ το κείμενο του επίσημου φορέα : https://t.co/U5ibJHyUXQ #Γενοκτονία #Ιστορία #Μνήμη

Στην παράδοση των ινδιάνων Τσερόκι, ο κόσμος δεν χωρίζεται σε δυνατούς και αδύναμους, αλλά σε εκείνους που υποτάσσονται στο αναπόφευκτο και σε εκείνους που επαναπροσδιορίζουν τα όρια του εφικτού. Κάποτε, ο Oonawlehung, ο Μεγάλος Άνεμος, η προσωποποίηση της ίδιας της χαοτικής φύσης, αποφάσισε να δοκιμάσει τις αντοχές της δημιουργίας. Κατέβηκε από τα βουνά με μια μανία που δεν είχε προηγούμενο. Ξερίζωνε αιωνόβιες βελανιδιές, σήκωνε το χώμα και σκοτώνε το φως του ήλιου. Ήταν μια δύναμη απόλυτη, απρόσωπη και ανίκητη. Μπροστά του, τα μεγάλα ζώα του δάσους, η αρκούδα με τους μυώνες της και το ελάφι με την ταχύτητά του, συνειδητοποίησαν τη μικρότητά τους. Κρύφτηκαν στις σπηλιές, αποδεχόμενα την ήττα τους πριν καν αναμετρηθούν. Για αυτά, η επιβίωση σήμαινε υποταγή στη θύελλα. Μέσα στο σκοτάδι της καταιγίδας, ένα μικροσκοπικό πουλάκι, ο Oshiga (ο τρυποκάρυδος), άνοιξε τα φτερά του. Στα μάτια των άλλων ζώων, η κίνησή του έμοιαζε με τρέλα, μια καθαρή απόπειρα αυτοκτονίας. Πώς μπορεί μια ύπαρξη λίγων γραμμαρίων να σταθεί απέναντι στο απόλυτο χάος; Ο Oshiga δεν πέταξε μακριά από τον Άνεμο. Πέταξε κατευθείαν πάνω του.Η πρώτη ριπή τον τίναξε πίσω, τσακίζοντας τα φτερά του. Η δεύτερη τον έσυρε στο έδαφος. Όμως, κάθε φορά που ο Άνεμος τον πίεζε προς τα κάτω, το πουλάκι χρησιμοποιούσε την ίδια την ορμή του εχθρού του. Αντί να αντισταθεί με ωμή βία,την οποία δεν διέθετε, άρχισε να "διαβάζει" τα ρεύματα. Μετέτρεψε την αντίσταση σε ανυψωτική δύναμη. Κάθε φορά που ο Άνεμος λυσσούσε, ο Oshiga άνοιγε τα φτερά του με τέτοια γωνία ώστε η μανία του "διώκτη" του να τον σπρώχνει όλο και πιο ψηλά... Μετά από ώρες εξάντλησης, εκεί που τα όρια του σώματος είχαν ξεπεραστεί, το πουλάκι κατάφερε το αδιανόητο. Έφτασε στο πιο ψηλό σημείο της δίνης, εκεί που ο Άνεμος δεν είχε πλέον δύναμη να τον χτυπήσει, και κάθισε απαλά στην "πλάτη" του. Ο Μεγάλος Άνεμος, νιώθοντας αυτό το ανεπαίσθητο βάρος, σταμάτησε. Κοίταξε ψηλά και είδε το πληγωμένο αλλά όρθιο πλάσμα. Δεν υπήρχε θυμός ανάμεσά τους, μόνο ένα βαθύ δέος. Ο Άνεμος κατάλαβε ότι η δύναμη δεν κρίνεται από το μέγεθος, αλλά από την άρνηση να συνθηκολογήσεις. Το πουλάκι δεν "νίκησε" τον Άνεμο με την έννοια της καταστροφής. Τον δάμασε, μετατρέποντας μια απειλή σε σύμμαχο. Έγιναν ένα... ------------------------ Αυτός ο μύθος είναι η απόλυτη οπτικοποίηση αυτού που βλέπουμε στο άλμα επί κοντώ και στην πορεία του Εμμανουήλ Καραλή. Το ψηλό κοντάρι και ο πήχης είναι ο Άνεμος. Είναι το εμπόδιο που φαντάζει αφύσικο να ξεπεραστεί από έναν άνθρωπο. Ο Μανόλο δεν παλεύει εναντίον της βαρύτητας ή των θηρίων-αντιπάλων του. Χρησιμοποιεί την ίδια την πίεση, το άγχος και τις δυσκολίες (τις "ριπές του ανέμου") για να πάρεις ύψος. Όταν φτάνεις στο επίπεδο να κοιτάζεις τον "Άνεμο" στα μάτια, ο αγώνας παύει να είναι εχθρικός. Γίνεται μια συνδημιουργία. Ο Καραλής δίπλα σε αθλητές-μεγαθήρια δεν είναι ο "μικρός που έχασε. Είναι αυτός που ανάγκασε τον Άνεμο να σταματήσει και να τον σεβαστεί... Όμως ο μύθος των Τσερόκι δεν είναι ένα απλό παραμύθι για τη φύση. Είναι μια σκληρή αλληγορία για την κοινωνία μας. Στην πραγματική ζωή, ο "Μεγάλος Άνεμος" δεν είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο. Συχνά, είναι ο τυφλός ρατσισμός, ο φθόνος της μετριότητας και το συστηματικό bullying. Ο Εμμανουήλ Καραλής δεν αντιμετωπίζει μόνο το ύψος του πήχη στο άλμα επί κοντώ. Από τα πρώτα του βήματα μέχρι και σήμερα, αναγκάζεται να παλεύει με έναν πολύ πιο σκοτεινό, υπόγειο και επίμονο άνεμο: τις ρατσιστικές επιθέσεις, τη χλεύη και την αμφισβήτηση της ίδιας του της ταυτότητας από ανθρώπους που κρύβονται στην ασφάλεια της ανωνυμίας ή του πλήθους. Το bullying επιχειρεί πάντα το ίδιο πράγμα: να σε αναγκάσει να μαζέψεις τα φτερά σου. Να σε πείσει να κρυφτείς στη σπηλιά, όπως τα μεγάλα ζώα του μύθου, αποδεχόμενος ότι η μοίρα σου είναι να μείνεις χαμηλά. Όμως η απάντηση του Καραλή απέναντι σε αυτό το δηλητήριο είναι το απόλυτο μάθημα... Δεν αναλώνεται σε λασπομαχίες με εκείνους που βρίσκονται στο έδαφος. Απαντά με το χαμόγελό του, με το ήθος του και με πτήσεις που αγγίζουν τα αστέρια. Ο Καραλής αποδεικνύει ότι η τοξικότητα των άλλων δεν σε καθορίζει, εκτός αν της επιτρέψεις να σε λυγίσει. Εκείνος πήρε την ορμή των επιθέσεων και τη μετέτρεψε σε ανυψωτική δύναμη για να πάει ακόμα ψηλότερα. Στο δάσος του μύθου, τα υπόλοιπα ζώα κοιτούσαν αμήχανα τη μάχη. Στο δικό μας "δάσος", η ανοχή στο bullying είναι συνενοχή. Όταν κοιτάτε τον Καραλή να ίπταται στον ουρανό, μην βλέπετε απλώς έναν τεράστιο αθλητή. Δείτε έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να γίνει το θύμα που ήθελαν οι διώκτες του. Δείτε τον Oshiga, το μικρό πουλάκι που κοίταξε τη θύελλα στα μάτια, ανέβηκε στην πλάτη της και την ανάγκασε να σιωπήσει. Το ερώτημα που μένει για εμάς είναι απλό: Όταν ο άνεμος της αδικίας φυσάει γύρω μας, θα κρυφτούμε στη σπηλιά της σιωπής ή θα βρούμε το ανάστημα να ανοίξουμε τα φτερά μας κόντρα στο ρεύμα; #Καραλής #Ανατροπή #Δύναμη #Μύθος

Καλό μήνα! Μια μεγάλη δυνατή αρκούδα περπατάει σε ένα αρχαίο πυκνό δάσος. Το σώμα της είναι εξαντλημένο. Νιώθει το βάρος της σε κάθε βήμα... Η ανάσα της βγαίνει κόφτη, βαριά, κουρασμένη από τον ασταμάτητο κάματο της δράσης. Ο χειμώνας πλησιάζει και η φύση γύρω της σωπαίνει. Μπροστά της εμφανίζεται το άνοιγμα μιας βαθιάς πέτρινης σπηλιάς. Μπαίνει μέσα. Το σκοτάδι την τυλίγει σαν μια ζεστή προστατευτική αγκαλιά. Ξαπλώνει πάνω στο νωπό, δροσερό χώμα και αφήνει τα μάτια της να κλείσουν. Η ανάσα της γίνεται πιο αργή...πιο βαθιά... Όλοι οι θόρυβοι του κόσμου σβήνουν. Ο χρόνος σταματά, το πνεύμα ελευθερώνεται! Ταξιδεύει μακριά, πάνω από το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου! Προσγειώνεται απαλά στην ιερή ηλιόλουστη γη της Μινωικής Κρήτης. Βρίσκεται στο εσωτερικό ενός αρχαίου ιερού στην Κνωσό! Γύρω οι τοίχοι είναι βαμμένοι με ένα βαθύ πορφυρό χρώμα . Στο κέντρο του δωματίου στέκει ένας χάλκινος διπλός πέλεκυς. Δίπλα του στέκουν τα ιερά "κέρατα καθοσιώσεως"... Στραμμένα προς τον ουρανό, σχηματίζουν μια ανοιχτή αγκαλιά. Είναι η "ιερή πύλη που ενώνει τη γη με τον ουρανό"... Και ανάμεσά τους, ριζώνει ένας μοναχικός φοίνικας! Το δέντρο στέκει απόλυτα ακίνητο. Δεν κουνιέται ούτε φύλλο! Γίνεται ένα με την ακινησία αυτού του ιερού χώρου! Μακάρι να μπορούσατε να νιώσετε τη δύναμη που συγκεντρώνεται στις ρίζες, μέσα στη σιωπή! Δεν υπάρχει καμία σκέψη. Κανένα "πρέπει". Καμία υποχρέωση! Μόνο μια ιερή, βαθιά χαλάρωση, απαραίτητη για να μαζευτεί το φως! Γιατί η "αναγέννηση" χρειάζεται πρώτα την "απόλυτη ακινησία"! Ξαφνικά μέσα από την απόλυτη ηρεμία ένα απαλό θρόισμα ακούγεται. Ένα μεγαλοπρεπές ιερό πουλί με λαμπερά πορφυρά φτερά, κατεβαίνει από τον ουρανό προσγειώνεται ακριβώς εκεί, μέσα στην πέτρινη αγκαλιά των κεράτων. Η πύλη ενεργοποιείται. Το πουλί ανοίγει τα φτερά του. Βγάζει έναν καθαρό, κρυστάλλινο ήχο! Η δόνηση αυτή πλημμυρίζει τον χώρο. Η ζωή επιστρέφει ορμητική... Την ίδια στιγμή, πίσω στη σκοτεινή σπηλιά, η αρκούδα ανοίγει τα μάτια της. Έξω από τη σπηλιά, ο ήλιος της Άνοιξης λάμπει και τα πάντα ανθίζουν. Το σώμα της είναι τώρα ανάλαφρο, γεμάτο φρέσκια αστείρευτη ενέργεια. Το πνεύμα της είναι πεντακάθαρο, φωτεινό και έτοιμο για μια νέα αρχή. ------------------- Όπως η αρκούδα (και όχι δεν είμαι αρκούδα. Μάλλον για σκατζόχοιρο με κόβω😊😊) στη σπηλιά της και ο ιερός φοίνικας στην ακινησία των μινωικών κεράτων, έτσι κι εγώ χρειάζομαι τώρα μερικές μέρες απόλυτης ησυχίας και χαλάρωσης. Πριν όμως σας αποχαιρετήσω...πρέπει να σας πω τα "δικά" μου. Τα κέρατα καθοσιώσεως ήταν φτιαγμένα από πηλό, πέτρα ή γύψο. Τα τοποθετούσαν σε ιερά, βωμούς, τάφους αλλά και στις στέγες των ανακτόρων. Αντιπροσωπεύουν τη δύναμη, την ιερότητα και το σημείο όπου η γη συναντά τον ουρανό. Στις μινωικές απεικονίσεις, το ιερό πτηνό ή το ιερό δέντρο εμφανίζεται σχεδόν πάντα ανάμεσα στα κέρατα. Λειτουργούν σαν μια "πύλη", μια αγκαλιά που υποδέχεται το θείο φως και τη νέα ζωή! ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ σε όλους. Με υγεία, ψυχική και σωματική και αναγεννητική δύναμη! #ΚαλήΜήνα #Αναγέννηση #Φύση

Είπα σήμερα να σας χαιρετήσω με αυτό εδώ (αν και αύριο το καλό μήνα θα σας το πω) και να σας αφήσω στην ησυχία σας για λίγες μέρες... Με αφορμή λοιπόν τις επίσημες ανακοινώσεις για την αποκάλυψη του ψηφιδωτού με τη μορφή του Ιππόκαμπου στην αρχαία πόλη των Τραλλέων, είναι αναγκαίο να κατατεθεί μια σοβαρή τεχνοτροπική ένσταση απέναντι στην απλοποιημένη χρονολόγηση της "Ρωμαϊκής Περιόδου 2.000 ετών" που δόθηκε στη δημοσιότητα. Από χθες παρατηρώ την εικόνα και μετά από προσεκτική εξέταση των στοιχείων του ευρήματος (των ορατών φυσικά) διακρίνω μια πολύ παλαιότερη και βαθύτερη ιστορική συνέχεια, η οποία φαίνεται να υποβαθμίζεται στις επίσημες αναφορές για λόγους ίσως σκοπιμότητας (μας έχουν συνηθίσει να αποφεύγουν το όνομα ελληνικό), ίσως πάλι και ακαδημαϊκής "ασφάλειας" (για να είμαι δίκαιη). Η μορφή του Ιππόκαμπου παρουσιάζει εξαιρετικά ομαλές χρωματικές μεταβάσεις με τη χρήση λεπτών ψηφίδων σε διαδοχικούς τόνους. Η τεχνική αυτή αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Ύστερης Ελληνιστικής Ζωγραφικής Παράδοσης (2ος - 1ος αιώνας π.Χ. δηλαδή). Αν ανατρέξουμε στις αναφορές των ειδικών του υποκλάδου διαβάζουμε : "Η προσπάθεια απόδοσης ρεαλιστικού βάθους και τρισδιάστατου όγκου"... Κάτι που βλέπουμε εδώ και που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη μεταγενέστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική απλοποίηση, όπου οι σκιές έγιναν σκληρές, γραμμικές και σχηματικές. Το κεφάλι του αλόγου στο ψηφιδωτό διατηρεί μια έντονη ανατομική πιστότητα, ευγένεια στη στάση του λαιμού και εκφραστική δυναμική. Η "εικονογραφία" αυτή παραπέμπει άμεσα στα κλασικά ελληνικά πρότυπα και στις αλεξανδρινές/αιγυπτιακές επιρροές του θαλάσσιου θιάσου του Ποσειδώνα. Δεν φέρει τα τυποποιημένα, "βαριά" και γεωμετρικά χαρακτηριστικά της δυτικής ρωμαϊκής τέχνης, μαρτυρώντας ότι το έργο εκτελέστηκε από τεχνίτες με βαθιά γνώση της παλαιάς ελληνικής σχολής. Βεβαίως δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει συνοδευτική γραφής ή επεξηγηματική επιγραφή γύρω από τις μορφές. Δεν αναναφέρουν κάτι. Μακάρι γιατί αυτό αποτελεί τον μοναδικό ασφαλή οδηγό ταυτοποίησης. Οι Τράλλεις υπήρξαν μία από τις σημαντικότερες και πλουσιότερες πόλεις του Βασιλείου της Λυδίας (εποχή Κροίσου) και της Ελληνιστικής περιόδου, πριν την ισοπεδώσει ο σεισμός του 26 π.Χ. Η καλλιτεχνική ταυτότητα του δαπέδου δείχνει ότι το ψηφιδωτό αυτό είτε διασώθηκε αυτούσιο από ένα παλαιότερο ελληνιστικό/λυδικό υπόστρωμα του κτιρίου, είτε κατασκευάστηκε αμέσως μετά την ανοικοδόμηση από τον Αύγουστο, μεταφέροντας αυτούσια την παλαιότερη παράδοση. Με λίγα λόγια : Οι αρχαιολογικές χρονολογίες δεν μπορούν να βγαίνουν "στον αέρα" με βάση μόνο την κύρια ρωμαϊκή φάση ενός συγκροτήματος Λουτρού-Γυμνασίου. Η στυλιστική ανάλυση των ψηφίδων, των σκιών και της εικονογραφίας δείχνει ότι το εύρημα των Τραλλέων είναι καλλιτεχνικά παλαιότερο από αυτό που παρουσιάζεται κατά την άποψή μου. Η επιστημονική αλήθεια οφείλει να αναδεικνύεται ολόκληρη, μακριά από κρατικά φίλτρα και επικοινωνιακές απλουστεύσεις. Την καλημέρα μου σε όλους και τα φιλιά μου γιατί είμαι χαλαρή σήμερα! #Αρχαιολογία #Τέχνη #Ιστορία

Το επιχείρημα "ανήκει στο έδαφος της Ανατολίας, άρα πρέπει να μείνει εκεί, μας ανήκει και νοιαζόμαστε για την κληρονομιά της" θα ήταν συγκινητικό, δεν λέω... Αλλά πρώτον, η ξαφνική αυτή "αγάπη" των σύγχρονων Τούρκων για την πολιτιστική κληρονομιά της Ανατολίας γεννήθηκε μόλις τον 20ο αιώνα για καθαρά τουριστικούς και πολιτικούς λόγους. Για εκατοντάδες χρόνια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία έβλεπε τα αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά και λυκιακά μνημεία της Ανατολίας ως "άχρηστες πέτρες των ειδωλολατρών". Τα χρησιμοποιούσαν ως υλικό για να χτίσουν ασβεστοκάμινα, στάβλους και τείχη, ή τα χάριζαν με επίσημα σουλτανικά φιρμάνια στους Ευρωπαίους. Το χώμα δεν έχει συνείδηση, οι άνθρωποι έχουν. Και η ιστορική συνείδηση λέει ότι η πολιτιστική κληρονομιά ανήκει σε αυτόν που τη δημιούργησε και σε αυτόν που τη σέβεται, όχι σε αυτόν που έτυχε να κατακτήσει το έδαφος αιώνες αργότερα και τώρα θυμήθηκε να το παίξει προστάτης των αρχαίων. #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #Ιστορία #Ανατολία

Και να που φτάσαμε και στο σημείο να βλέπουμε έναν σύγχρονο επισκέπτη από την Τουρκία να στέκεται μπροστά στο εντυπωσιακό Μνημείο των Νηρηίδων στο Βρετανικό Μουσείο και να αναρωτιέται, οργισμένος κιόλας, "πώς κλάπηκαν τα αρχαία μνημεία ΜΑΣ από την Ανατολία"... Να το δικαιολογήσουμε ότι μπερδεύει τη γεωγραφία με την εθνική καταγωγή; Θα μπορούσε να ισχύει. Όμως ποιος φταίει όταν ο ίδιος επισκέπτης αρχίζει τις άρες μάρες κουκουνάρες, έχοντας πλήρη άγνοια για τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτά τα αρχαιολογικά διαμάντια κατέληξαν στο Λονδίνο; Μα φυσικά το ίδιο το σύγχρονο τουρκικό κράτος που μάχεται να αυτοπαρουσιαστεί ως ο νόμιμος κληρονόμος αυτών των μνημείων. Για να καταλάβουμε την ιστορία από την αρχή, το Μνημείο των Νηρηίδων κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. στην Ξάνθο της Λυκίας, μια περιοχή της σημερινής νοτιοδυτικής Τουρκίας. Δημιουργήθηκε από σπουδαίους Έλληνες γλύπτες της Ιωνίας για χάρη ενός τοπικού ηγεμόνα. Εκείνη την εποχή, οι πρόγονοι των σημερινών Τούρκων δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με την περιοχή, καθώς ζούσαν ως νομάδες στην Κεντρική Ασία και εμφανίστηκαν στην Ανατολία 1.500 χρόνια αργότερα, τον 11ο αιώνα μ.Χ. Τα επαναλαμβάνουμε συνεχώς ναι το ξέρω! Η μεγαλύτερη όμως αλήθεια κρύβεται στον τρόπο με τον οποίο το μνημείο αυτό έφυγε από την Ανατολία. Όταν ο Βρετανός αρχαιολόγος Σαρλ Φέλοους έφτασε στην Ξάνθο το 1838, το Μνημείο των Νηρηίδων δεν ήταν ένα όρθιο οικοδόμημα. Είχε γκρεμιστεί και ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά από ισχυρούς σεισμούς ήδη από την εποχή του Βυζαντίου. Τα ανάγλυφα μάρμαρα και οι κολώνες του ήταν θαμμένα μέσα στο χώμα, διάσπαρτα και ξεχασμένα για αιώνες. Για να τα ξεθάψει και να τα μεταφέρει στο Λονδίνο, ο Φέλοους δεν έκανε κάποια κλοπή στα κρυφά (όπως ο Έλγιν για παράδειγμα). Απευθύνθηκε στην επίσημη κυβέρνηση της χώρας, την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1841, ο ίδιος ο Σουλτάνος εξέδωσε ένα επίσημο αυτοκρατορικό φιρμάνι, δίνοντας στους Βρετανούς τη ρητή έγκριση να φορτώσουν τα αρχαία μάρμαρα σε πολεμικά πλοία και να τα πάρουν. Για τους Οθωμανούς, η κλασική αρχαιότητα ήταν απλώς "άχρηστες πέτρες των γκιαούρηδων" που μπορούσαν να τις χαρίσουν ή να τις πουλήσουν για να κάνουν διπλωματικές εξυπηρετήσεις στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Θα μου πείτε τώρα, πώς θα τα μάθει αυτά ο κάθε Τούρκος επισκέπτης; Ελα μου ντε. Κάποιος γλωσσολόγος είπε κάποτε "Η εκπαίδευση είναι ένα σύστημα επιβαλλόμενης άγνοιας"... #Αρχαιότητα #Ιστορία #Τουρκία

Το λυκόφως είχε απλωθεί πάνω από τα ανάκτορα των Σουσών. Ο Αλέξανδρος στεκόταν στον εξώστη, παρατηρώντας το μεγάλο πεδίο έξω από τα τείχη. Εκεί, χιλιάδες άνδρες, Μακεδόνες της φάλαγγας, Θεσσαλοί ιππείς και Αθηναίοι οπλίτες, είχαν αφήσει στην άκρη τις πανοπλίες τους. Στεκόταν ο ένας δίπλα στον άλλο, εντελώς γυμνοί, με το δέρμα τους να λάμπει από το λάδι που άπλωναν με ευλάβεια οι αλείπτες. Δεν υπήρχαν πια στρατηγοί και στρατιώτες. Μέσα στο σκάμμα της πάλης, η γύμνια τους είχε κάνει όλους ίσους. Ήταν η ιερή ώρα της πατρίδας, ένα ζωντανό κομμάτι Ελλάδας στην καρδιά της Ασίας. Δίπλα στον βασιλιά, ο Ηφαιστίων παρακολουθούσε τη σιωπή του. "Σκέφτεσαι τον Διώξιππο;" ρώτησε χαμηλόφωνα. Ο Αλέξανδρος δεν γύρισε το βλέμμα. "Όχι", απάντησε κοφτά. "Σκέφτομαι την ψευδαίσθηση της Ολυμπίας. Οι Έλληνες πίσω στην πατρίδα στεφανώνουν άνδρες που ξοδεύουν τη ζωή τους για να μάθουν να λυγίζουν ένα γόνατο σε ένα τετράγωνο σκάμμα. Ο επαγγελματίας αθλητής τρέφεται για να επιδεικνύεται. Ο στρατιώτης μου ασκείται για να επιβιώσει." "Και όμως, τους επιτρέπεις να τελούν αυτό το τελετουργικό κάθε φορά που σταματάμε", παρατήρησε ο Ηφαιστίων, δείχνοντας τους άνδρες που καθάριζαν τον ιδρώτα και τη σκόνη με τις στλεγγίδες τους. Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε, και στα μάτια του άστραψε εκείνη η γνώριμη, κοφτερή διάνοια. "Τους το επιτρέπω γιατί η γύμνια και το λάδι τους θυμίζουν ποιοι είναι. Τους κρατάει Έλληνες. Όταν βγάζουν τα ρούχα τους, νιώθουν ελεύθεροι πολίτες, όχι ξένοι σε μια εχθρική γη. Είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσής τους. Αλλά κοίταξε καλά..." Ο Αλέξανδρος έδειξε με το χέρι του τις πανοπλίες και τα όπλα, που ήταν παραταγμένα με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια σε μια μεγάλη γραμμή, λίγα μόλις βήματα πίσω από τους γυμνούς αθλητές. "Έχω δώσει απαράβατη εντολή", συνέχισε ο Αλέξανδρος, και η φωνή του έγινε σοβαρή. "Οι θώρακες, τα κράνη και οι σάρισες δεν μένουν ποτέ πίσω στις σκηνές. Τοποθετούνται πάντα στην άκρη του σκάμματος, σε απόσταση αναπνοής. Θέλω, την ώρα που παλεύουν γυμνοί και νιώθουν αθλητές, το βλέμμα τους να πέφτει συνεχώς πάνω στο σίδερο. Να μην ξεχνούν ούτε δευτερόλεπτο ότι η ελευθερία της παλαιστράς υπάρχει μόνο επειδή την προστατεύει το δόρυ τους." Κατέβασε το χέρι του και κοίταξε τον φίλο του. "Ο Φίλιππος, ο πατέρας μου, αγόραζε άλογα για να κερδίζει τίτλους στην Ολυμπία. Εγώ δεν χρειάζομαι τίτλους. Παίρνω αυτό το τελετουργικό που οι Έλληνες έχουν στο αίμα τους ως πολίτες-στρατιώτες, τους αφήνω να το ζήσουν, αλλά τους κρατώ δεμένους με το ατσάλι. Μόλις ο ήλιος πέσει, η εντολή αλλάζει. Το λάδι ξύνεται, οι θώρακες κουμπώνουν, και οι αθλητές γίνονται πάλι η πιο φονική μηχανή του κόσμου. Δεν τους έχω να αθλούνται για το στεφάνι, Ηφαιστίωνα. Τους έχω να αθλούνται για τη μάχη. Όταν τους βάζω να τρέχουν δύο στάδια με την πλήρη εξάρτυση, δεν με νοιάζει ποιος θα πάρει το χρυσό κύπελλο. Με νοιάζει να ξέρω ποιος μπορεί να εφορμήσει στους λόφους των Γαυγαμήλων χωρίς να του κοπεί η ανάσα. Όταν παλεύουν στην άμμο, μαθαίνουν να κρατούν την ισορροπία τους όταν το έδαφος θα γλιστράει από το αίμα." ------------------------ Αυτό που ο Αλέξανδρος γνώριζε καλά (και αυτό που η ιστορία επιβεβαιώνει) ήταν η μοναδική ιδιαιτερότητα του αρχαιοελληνικού κόσμου. Στις πόλεις-κράτη, ο αθλητισμός δεν ήταν ένα χόμπι για λίγους ούτε μια απλή διασκέδαση (τα έχουμε πει πολλές φορές αυτά). Ήταν η ίδια η βάση της επιβίωσης της πόλης.Δεν υπήρχαν μόνιμοι, επαγγελματικοί στρατοί (με εξαίρεση τη Σπάρτη). Ο κάθε ελεύθερος πολίτης ήταν, εξ ορισμού, στρατιώτης. Η φυσική κατάσταση ήταν πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον. Ένας σώματικά αδύναμος πολίτης ήταν βάρος για τη φάλαγγα της πόλης του. Για τους Έλληνες, η δημόσια γύμνωση κατά την άσκηση ήταν το απόλυτο σύμβολο του πολιτισμού τους, κάτι που τους ξεχώριζε από τους "βαρβάρους".Οι Πέρσες και οι άλλοι ανατολικοί λαοί θεωρούσαν τη δημόσια γύμνωση ντροπή και ταπείνωση.Αντίθετα, για έναν Έλληνα, το να βγάλει τα ρούχα του και να αλειφτεί με λάδι σήμαινε: "Είμαι ελεύθερος πολίτης, είμαι πολιτισμένος, είμαι Έλληνας". Ήταν ένα τελετουργικό που τους θύμιζε ποιοι είναι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους. Το λάδι δεν ήταν ένα απλό λιπαντικό. Η επάλειψη (που γινόταν από ειδικούς, τους αλείπτες- Ελαιοθεσία) είχε σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα.Πριν από τους αγώνες, το λάδι ζέσταινε τους μυς και προστάτευε το δέρμα από τον καυτό ήλιο, τη σκόνη και τις αμμοθύελλες της ερήμου.Μετά τον αγώνα, χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό μεταλλικό εργαλείο, τη στλεγγίδα, για να ξύσουν από το σώμα τους το μείγμα λαδιού, ιδρώτα και σκόνης. Αυτή ακριβώς την εγγενή κουλτούρα εκμεταλλεύτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Δεν χρειάστηκε να διδάξει στους άνδρες του πώς να αγαπούν τη σωματική άσκηση. Την είχαν στο αίμα τους από παιδιά. Αυτό που έκανε ήταν να πάρει αυτή την καθημερινή συνήθεια της παλαίστρας και να της δώσει στρατιωτική κατεύθυνση, μετατρέποντας τους αγώνες σε μια διαρκή, ζωντανή προσομοίωση πολέμου. Στην πράξη δηλαδή, χρησιμοποιούσε τον αθλητισμό όχι ως μέσο ψυχαγωγίας, αλλά ως ένα σκληρό, εφαρμοσμένο εργαλείο στρατιωτικής εκπαίδευσης και ψυχολογικής τόνωσης. Αντί για τα κλασικά αγωνίσματα των Ολυμπιακών, οργάνωνε δραστηριότητες που προσομοίωναν τις συνθήκες της μάχης. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων παύσεων της εκστρατείας διοργάνωνε αγώνες με μεγάλα χρηματικά έπαθλα, οι οποίοι περιλάμβαναν: - Αγώνες Δρόμου με Πλήρη Εξάρτυση: Οι στρατιώτες έτρεχαν μεγάλες αποστάσεις φορώντας την πανοπλία τους, το κράνος και κρατώντας την ασπίδα και τη σάρισα. - Αγώνες Ακοντισμού και Τοξοβολίας: Αντί για στόχους σε γήπεδο, οι στρατιώτες εκπαιδεύονταν σε ταχύτητα και ακρίβεια υπό πίεση, προσομοιώνοντας την αντιμετώπιση του εχθρικού ιππικού. - Εικονικές Μάχες: Οργάνωνε ολόκληρα τμήματα στρατού να "πολεμούν" μεταξύ τους με ξύλινα όπλα για να δοκιμάσει νέους σχηματισμούς, αυτό που λέμε "τακτική". Ο Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει ένα σώμα ελίτ αγγελιαφόρων και ανιχνευτών, τους Ημεροδρόμους.Η εκπαίδευσή τους βασιζόταν σε υπερ-αποστάσεις αντοχής.Ήταν ικανοί να τρέχουν επί μέρες σε ανώμαλο έδαφος, κάτω από τον καυτό ήλιο ή το ψύχος, μεταφέροντας κρίσιμες στρατιωτικές πληροφορίες.Η φυσική τους κατάσταση ξεπερνούσε αυτή των περισσότερων Ολυμπιονικών της εποχής. Στην Ασία, ο Αλέξανδρος και οι αξιωματικοί του μετέτρεψαν το κυνήγι σε ελίτ αθλητική δραστηριότητα.Κυνηγούσαν λιοντάρια, αρκούδες και πάνθηρες στις περσικές βασιλικές προστατευόμενες περιοχές (παραδείσους).Το κυνήγι αυτό γινόταν σώμα με σώμα, με δόρατα και τόξα.Απαιτούσε την ίδια ψυχραιμία, στρατηγική και σωματική δύναμη που χρειαζόταν ένας στρατιώτης όταν αντιμετώπιζε τον εχθρό στο πεδίο της μάχης. Όσο για τον ίδιο...δεν υπάρχει καμία ιστορική καταγραφή που να δείχνει τον Αλέξανδρο να κάνει την κλασική, καθημερινή προπόνηση ενός αθλητή της εποχής. Δεν τον φανταζόμαστε να κάνει διατάσεις ή να παλεύει στην άμμο της παλαίστρας για να κρατηθεί σε φόρμα. Ωστόσο, η ίδια η καθημερινότητά του ήταν μια ακραία αθλητική δοκιμασία. Ο Αλέξανδρος αθλείτο μέσα από την πράξη: - Κυνηγούσε λιοντάρια και άγρια θηρία στην Ασία πεζός ή έφιππος, μια δραστηριότητα που απαιτούσε εκρηκτική δύναμη, αντανακλαστικά και τεράστια αντοχή. - Περπατούσε χιλιόμετρα δίπλα στους στρατιώτες του κάτω από τον ήλιο, φορούσε τη βαριά πανοπλία του για ώρες και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, δεχόμενος επανειλημμένα σοβαρά τραύματα. -Η καθοδήγηση του Βουκεφάλα και η διοίκηση του ιππικού των Εταίρων μέσα στη χαώδη σύγχυση της μάχης απαιτούσε κορυφαία φυσική κατάσταση. Δεν χρειαζόταν το γυμνάσιο, γιατί η ίδια του η ζωή ήταν ένας συνεχής, θανάσιμος αγώνας. Αντιλαμβανόταν το σώμα του όπως και τον στρατό του: ως ένα τέλεια κουρδισμένο εργαλείο που σκοπό δεν είχε να κερδίσει το χειροκρότημα στην Ολυμπία, αλλά να υποτάξει τον γνωστό κόσμο! Καλημέρα σε όλους! Λίγο μεγάλο για πρωινό ξύπνημα, αλλά σκεφτείτε μόνο ότι εγώ ακόμη δεν έχω κοιμηθεί😊 #Αλέξανδρος #ΑρχαίαΕλλάδα #Αθλητισμός

Οι γείτονες έχουν πάθει αριθμητικό σοκ. Εφεύρουν νούμερα από το κεφάλι τους για να παρουσιάσουν δήθεν γενοκτονίες. Διάβασα μόλις ένα κείμενο με παράθεση στοιχείων από τη συγγραφέα παιδικών βιβλίων για την δήθεν "γενοκτονία" της Μονεμβασιάς. Είναι γνωστό ότι μετά την πολύμηνη πολιορκία και την πείνα, υπογράφηκε επίσημη συνθήκη παράδοσης. Το μεγαλύτερο μέρος των εγκλείστων (περίπου 2.000 - 2.500 άτομα) επιβιβάστηκε σε πλοία και μεταφέρθηκε με ασφάλεια στις ακτές της Μικράς Ασίας (Κουσάντασι). Πώς αποδεικνύεται αυτό; Μα φυσικά από τα δικά τους αρχεία : Τα οθωμανικά αρχεία καταγράφουν την άφιξη των διασωθέντων στα λιμάνια της Μικράς Ασίας (κυρίως στο Κουσάντασι / Scala Nova και στη Σμύρνη), καθώς το κράτος έπρεπε να τους καταγράψει για να τους παρέχει σίτιση, περίθαλψη και γη για επανεγκατάσταση. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις οθωμανικές καταγραφές προσφύγων, ο αριθμός των ατόμων που έφτασαν ζωντανοί από τη Μονεμβασιά στα μικρασιατικά παράλια κυμαίνεται μεταξύ 2.000 και 2.400 ατόμων. Τα αρχεία φυσικά περιγράφουν τους ανθρώπους αυτούς ως "θύματα της ανταρσίας των απίστων του Μοριά" που επέζησαν από ακραία πείνα κατά την πολιορκία. Οι πιο ακριβείς λεπτομέρειες για το πόσοι επιβιβάστηκαν στα πλοία προέρχονται από ξένους που ήταν παρόντες, με κυριότερο τον Σκωτσέζο φιλέλληνα και ιστορικό Thomas Gordon (ο οποίος βρισκόταν στην Πελοπόννησο το 1821 και αργότερα έγραψε την ιστορία της Επανάστασης). Ο Gordon και άλλοι ξένοι αξιωματικοί καταγράφουν ότι οι Έλληνες ναύλωσαν τρία μεγάλα πλοία για τη μεταφορά των Μουσουλμάνων.Σύμφωνα με τις δικές τους καταμετρήσεις, περίπου 2.000 με 2.500 άτομα επιβιβάστηκαν με ασφάλεια στα πλοία υπό την προστασία του Δημήτριου Υψηλάντη και του Γεωργίου Κατακουζηνού. Πάμε τώρα να δούμε τι μας λέει η ίδια. Ότι είχαμε 3000 Οθωμανούς που σφαγιάστηκαν. Αδύνατον! Γιατί; Γιατί ο ίδιος ο πίνακας που εκείνη ανέβασε, του επίσημου εγγράφου της Βασιλικής Τυπογραφίας του 1859, ολόκληρος ο οθωμανικός πληθυσμός της Πελοποννήσου το 1821 ανερχόταν συνολικά σε ~63.400 άτομα. Στη δε σελίδα 30 του ίδιου πίνακα, στην επαρχία Μονεμβασιάς (Επιδαύρου Λιμηράς), ολόκληρος ο οθωμανικός πληθυσμός ήταν 4.000 άτομα. Αν λοιπόν συνθέσουμε όλες τις πηγές, η ιστορική πραγματικότητα έχει ως ακολούθως : Αρχικός Πληθυσμός: Όπως σας είπα στον πίνακα του 1859, οι Οθωμανοί της επαρχίας ήταν περίπου 4.000. Απώλειες λόγω Πολιορκίας: Κατά τη διάρκεια της τετράμηνης, εξαντλητικής πολιορκίας (Μάρτιος - Ιούλιος 1821), εκατοντάδες άνθρωποι πέθαναν μέσα στο κάστρο από την ακαρπία, τις ασθένειες και την ακραία πείνα (που τους ανάγκασε να τρώνε δέρματα και νεκρούς). Αυτοί που πέρασαν απέναντι: Περίπου 2.000 - 2.400 επιβιβάστηκαν και έφτασαν στη Μικρά Ασία, όπως επιβεβαιώνουν τα οθωμανικά αρχεία προσφύγων Άρα, οι Οθωμανοί που έχασαν τη ζωή τους κατά την παρασπονδία (γιατί πράγματι έγινε όταν ελληνικά τμήματα επιτέθηκαν σε αμάχους στην ακτή ή τους εγκατέλειψαν σε ερημονήσια όπως η εξέδρα της Μονεμβασιάς) υπολογίζονται από την ακαδημαϊκή ιστοριογραφία σε 500 με 600 άτομα. Εν τω μεταξύ όλες οι πηγές που δίνει, μια προς μια αν τις πιάσεις, δεν δίνουν ποτέ τα νούμερα που με μεγάλη φαντασία ομολογουμένως παρουσιάζει (για παράδειγμα 90000 σφαγές Οθωμανών σε όλο τον Μοριά, ενώ ο πίνακας δείχνει : Μαντινεία (Τριπολιτσά): 13.224 Οθωμανοί Ναυπλία (Ναύπλιο): 7.345 Οθωμανοί Ήλιδος: 10.467 Οθωμανοί Πατρών: 3.533 Οθωμανοί. Αν προσθέσουμε τους Οθωμανούς αυτής της σελίδας (13.514 στο πρώτο μπλοκ της Πελοποννήσου, 10.410 στο δεύτερο, 14.575 στο τρίτο) με τους 15.145 και 10.167 της σελίδας 30, φτάνουμε ακριβώς στο γενικό σύνολο που φαίνεται στην ανακεφαλαίωση: 63.413 - 63.813 Οθωμανοί σε ολόκληρη την Πελοπόννησο). Ίσως να σκέφτηκε ότι κανένας που γνωριζει ελληνικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει τον πίνακα της Βασιλικής Τυπογραφίας του 1859! #γενοκτονία #Ιστορία #Μονεμβασία

Και σήμερα γινόμαστε για ακόμη μια φορά μάρτυρες της επίσημης εθνικιστικής ρητορικής της Τουρκίας για τη μαύρη επέτειο της εισβολής στην Κύπρο, καθώς, βλέπετε, είναι 20 Ιουλίου 2026. Το θράσος είναι πράγματι απύθμενο, καθώς βαφτίζουν μια παράνομη εισβολή και κατοχή ως "ειρηνευτική επιχείρηση". Μιλάνε για "σφαγή και γενοκτονία" των Τουρκοκυπρίων (καραμέλες πλέον) αποσιωπώντας τις σφαγές, τους βιασμούς, τους χιλιάδες νεκρούς και τους 200.000 ξεριζωμένους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες Παρουσιάζουν τον κατοχικό στρατό ως "προστάτη". Δεν είναι τυχαίο το "Μεχμετσίκ". Ο πάνοπλος εισβολέας μετατρέπεται σε ένα "αθώο, λαϊκό παιδί" που εκτελεί ένα ιερό καθήκον προστασίας. Φυσικά και χρησιμοποιείται για να συγκινήσει την τουρκική κοινή γνώμη και να δικαιολογήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις... Εν τω μεταξύ η εισβολή καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με σωρεία ψηφισμάτων... Η ιστορία είναι πράγματι μάρτυρας, αλλά για τα εγκλήματα του "Αττίλα". "Η τιμή ενός έθνους" όπως την αποκαλούν, είναι απλά η επιβεβαίωση ότι οι γείτονες ζουν μέσα στα κατασκευασμένα παραμύθια τους. Και έτσι 52 χρόνια μετά, η Άγκυρα συνεχίζει να πανηγυρίζει για το έγκλημα της διχοτόμησης! Η ιστορία πριν το '74 δεν ήταν ρόδινη. Τα δικά μας τραγικά λάθη, οι δικοινοτικές ταραχές και το προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας άνοιξαν την Κερκόπορτα. Τα δικά μας σφάλματα, όμως, δεν νομιμοποιούν 52 χρόνια παράνομης εισβολής, κατοχής, προσφυγιάς και εθνοκάθαρσης! #Κύπρος #Εισβολή #Τουρκία

Αν ο Νόλαν κάτσει να ακούσει τον Mythologist, θα πέσει σε βαριά κατάθλιψη στο επόμενο δευτερόλεπτο. Γιατί η κριτική που ασκείται στην ταινία του εδώ, απέχει παρασάγγας από αυτό που ο ίδιος ήθελε να περάσει στο κοινό και φρόντισε να μας το πει... Και εξηγώ: Ο αρχαιολόγος προσέγγισε το έργο με ένα πολύ συγκεκριμένο φίλτρο ας το πω. Προσπάθησε να βρει "λογικές" εξηγήσεις, αρχαιολογικά δεδομένα και ηθικά διδάγματα (Νόστος, Ύβρις, Φιλοξενία) για να δικαιολογήσει το γιατί η ταινία στέκεται ως "σοβαρή διασκευή"... Λογικό θα πω αφού μιλάμε για ΤΟ έπος και η ταινία (θεωρητικά πάντα) αυτό χρησιμοποίησε. Και εγώ το ίδιο θα έκανα αν...το τονίζω το αν, δεν είχα κάνει το λάθος να ακούσω τον ίδιο τον Νόλαν. Ο οποίος, για να μη θρέφουμε αυταπάτες,στις συνετεύξεις του είναι ξεκάθαρος στο ότι δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να κάνει ένα "μάθημα ηθικής ή μια "αρχαιολογική αναπαράσταση". Θα αναφέρω αυτά που εντόπισα ως διαφορές ανάμεσα σε αυτά που μας λέει ο Mythologist (που μάλλον αγνοεί γιατί δεν τον έχει ακούσει, ή παραβλέπει, δεν γνωρίζω) και στη σκηνοθετική φιλοσοφία του Νόλαν. O Mythologist λοιπόν, είδε μια "ταινία για τις ενοχές του Οδυσσέα" και τη "σταδιακή ηθική του εξέλιξη. Ο Νόλαν πάλι, έχει ξεκαθαρίσει ότι η Οδύσσεια τον ενδιέφερε αποκλειστικά ως ένας μηχανισμός υποκειμενικού χρόνου. Ο "στροβιλισμός" (τα μπερδεμένα timelines, οι παραισθήσεις, οι αναχρονισμοί) δεν είναι ένα απλό τρικ για να δούμε τις τύψεις του ήρωα, αλλά μια προσπάθεια να βιώσει ο θεατής τον χρόνο όπως τον αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος στα όρια της τρέλας. Και αντιγράφοντας και ένα συνάδελφο : "Ο Νόλαν δεν ήθελε να διδάξει τον νόμο του Δία, ήθελε να διαλύσει τη γραμμική αφήγηση"... - Ο Mythologist μας λέει ότι η επιλογή της μαύρης ηθοποιού για την Ελένη "δεν έχει καμία σημασία για την πλοκή" και ότι "κρατάει μόνο 3 λεπτά", άρα ο θόρυβος ήταν άδικος. Ο Νόλαν, όμως, στις συνεντεύξεις του έχει δηλώσει ότι το casting (όπως τον Travis Scott ως Δημόδοκο και τη Lupita) έγινε σκόπιμα για να σπάσει την κλασική αισθητική. Δεν ήταν μια "αδιάφορη" επιλογή. Ήθελε να δημιουργήσει μια αίσθηση "παγκόσμιου, διαχρονικού μύθου" που δεν ανήκει σε καμία συγκεκριμένη γεωγραφική ή φυλετική πραγματικότητα της Μυκηναϊκής Ελλάδας, προκαλώντας συνειδητά το κοινό. - Και σταματώ και στη μεγαλύτερη "αδυναμία" της ταινίας, όπως ακριβώς την αποκάλεσε και ο Mythologist (ο οποίος και απογοητεύτηκε κιόλας γιατί μας λέει ότι χάθηκε η πολυμηχανία του Οδυσσέα), στην αφαίρεση των Φαιάκων. Για τον Νόλαν όμως, η αφαίρεση της Ναυσικάς, των Φαιάκων και του ονόματος "Κανένας" ήταν απολύτως συνειδητές "δραματουργικές αποφάσεις" (έτσι τις αποκάλεσε). Εξήγησε ότι ήθελε να απομονώσει τον Οδυσσέα σε ένα καθαρά εσωτερικό, ψυχολογικό τοπίο. Το να παρουσιάσει τον Οδυσσέα ως τον κλασικό "πολυμήχανο" που ξεγελάει τον Κύκλωπα με έξυπνα λογοπαίγνια, θα κατέστρεφε τον βαρύ, υπαρξιακό τόνο που ήθελε να δώσει στην ταινία. ----------------------- Κουράστηκα να λέω τα ίδια και τα ίδια. Όποιος επιθυμεί φυσικά και θα πάει να τη δει και θεωρώ ότι θα τη χαρεί κιόλας ως υπερθέαμα (και ας χτυπούν οι αναχρονισμοί σε διάφορους τομείς). Προσωπικά δεν θέλω να δω την άποψη του Νόλαν για το έπος. Δεν με ενδιαφέρει. Γιατί απλά δεν είναι το έπος. Αν την είχε ονομάσει κάπως αλλιώς, και αν μου άρεσε αυτό το "μαύρο" (που δεν μου αρέσει) ίσως και να πήγαινα για να περάσει η ώρα μου. Σε όποιον δεν αρέσει η άποψή μου πρόβλημά του. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να γίνει και δικό μου! #Νόλαν #Ταινία #Μυθολογία

Και ακριβώς σε αυτή την εικόνα εντοπίζεται η καρδιά της χολιγουντιανής (και συγκεκριμένα της νολανικής) φιλοσοφίας, η οποία συχνά συγκρούεται με το αληθινό πνεύμα του Ομήρου. Ο Νόλαν αποκεφαλίζει τη σοφία (την Αθηνά) για να υπηρετήσει το δικό του αφήγημα: τον απόλυτο ορθολογισμό και την ανθρώπινη ενοχή. Στην ταινία του, κάνει μια τεράστια νοηματική ανατροπή σε σχέση με το έπος: οι θεοί δεν υπάρχουν ως πραγματικές οντότητες στον Όλυμπο. Εμφανίζονται μόνο ως καιρικά φαινόμενα (καταιγίδες, κεραυνοί). Η Αθηνά δεν είναι η ένδοξη, πάνσοφη θεά που κατεβαίνει από τον ουρανό για να βοηθήσει τον Οδυσσέα. Είναι μια παραίσθηση μέσα στο μυαλό του ίδιου του Οδυσσέα! Στο τέλος αποκαλύπτεται ότι το πρόσωπο αυτής της "Αθηνάς" ανήκε σε μια αθώα Τρωαδίτισσα ιέρεια, την οποία αποκεφάλισαν οι άνδρες του Οδυσσέα κατά τη λεηλασία της Τροίας. Ο Νόλαν θέλει να δείξει ότι ο Οδυσσέας είναι εντελώς μόνος του. Η "σοφία" δεν του δίνεται από τους θεούς. Είναι η δική του συνείδηση και οι τύψεις του που τον καθοδηγούν. Όπως καταλαβαίνετε, όσοι τέλος πάντων θέλετε να το καταλάβετε, το Χόλιγουντ πήρε ένα έπος όπου ο άνθρωπος και το θείο συνεργάζονται αρμονικά μέσω της Σοφίας, και το μετέτρεψε σε μια σκοτεινή, ψυχολογική περιπέτεια όπου ο άνθρωπος είναι έρμαιο των δικών του λαθών. Και καθώς διαβάζω από χθες περιγραφές της ταινίας (δεν την είδα και ειλικρινά αρνούμαι να τη δω) βρήκα και έναν υπέροχο τίτλο που της ταιριάζει : "The Dark Voyage". Ταιριάζει απόλυτα σε μια τέτοια ταινία επιστημονικής φαντασίας, και τότε ναι θα μιλούσαμε για ένα εξαιρετικό, φιλοσοφημένο ψυχολογικό θρίλερ. Η παραποίηση γίνεται για λόγους μάρκετινγκ και εκμετάλλευσης. Το Χόλιγουντ χρησιμοποιεί το παγκόσμιο "brand name" της Οδύσσειας για να εξασφαλίσει εισιτήρια, αλλά πετάει στα σκουπίδια την ίδια την ψυχή του έργου... Αυτά από μένα για τον κύριο Νόλαν! Να απολαύσετε όσοι δείτε την ταινία. Τόσα εκατομμύρια δεν θα πετάχτηκαν στον αέρα! #Νόλαν #Χόλιγουντ #Οδύσσεια

Άσε μας ρε άνθρωπε που θα μας πεις ότι σεβάστηκε το έπος! Αυτό διαβάσατε μέσα από τους στίχους; Ότι θέλει να γυρίσει στη γυναίκα του και στο βασίλειό του; Ακόμη και τα παραμύθια δεν γεννήθηκαν ποτέ ως απλή διασκέδαση. Ήταν και παραμένουν πάντα το εργαλείο για να μεταδοθούν οι αξίες, οι φόβοι, οι κανόνες μιας κοινότητας! Το δάσος συμβολίζει πάντα το άγνωστο ή το πέρασμα στην ενηλικίωση. Οι μάγισσες και τα τέρατα είναι οι προσωποποιήσεις των φυσικών κινδύνων ή των κακών προθέσεων των ξένων. Ο φτωχός τρίτος αδερφός είναι ο συμβολισμός της ελπίδας... Ακόμη και το πλέον παιδικό "Η πίτα και ο κόκορας" κρύβει έναν συμβολισμό από πίσω. Μάλλον ο Νόλαν μετέφερε το ασυνείδητό του μεταφράζοντας σε εικόνες τα δικά του εσωτερικά βιώματα, άγχη και επιθυμίες. Τι διαβάζουμε πια! #συμβολισμός #παραμύθια #τέχνη

Στα σκοτεινά νερά του Σαρωνικού, εκεί που το αλμυρό κύμα του Ποσειδώνα γλείφει τους βράχους του Πειραιά, βρισκόταν μια αθηναϊκή τριήρης, δεμένη στον ναύσταθμο της Ζέας. Ήταν η εποχή του Χρυσού Αιώνα... Στην πλώρη του πλοίου καθόταν ο Κλέων, ένας έμπειρος καραβοκύρης με πρόσωπο αυλακωμένο από την αρμύρα. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό κομμάτι ξύλο ελιάς, φυλακτό από την ιερή ελιά της Αθηνάς στην Ακρόπολη. Δίπλα του, ο νεαρός γιος του, ο Φίλιππος, κοιτούσε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στο νερό. "Πατέρα", ρώτησε ο νεαρός, "πώς καταφέραμε εμείς, οι άνθρωποι της γης και της ελιάς, να γίνουμε οι αφέντες αυτού του άγριου πελάγους; Δεν φοβόμαστε την οργή του Ποσειδώνα που κάποτε απορρίψαμε;" Ο Κλέων χαμογέλασε, χαϊδεύοντας το ξύλο της ελιάς. "Δεν τον απορρίψαμε, παιδί μου. Τον βάλαμε σε τάξη. Κοίταξε αυτό το πλοίο. Είναι φτιαγμένο με τη σοφία της Αθηνάς, με γεωμετρία, με σχέδιο, με τον ορθό λόγο που μας έμαθαν οι νόμοι και οι φιλόσοφοι. Όταν εκατόν εβδομήντα άνδρες κωπηλατούν στον ίδιο ρυθμό, το χάος της θάλασσας υποτάσσεται. Μετατρέψαμε το αλμυρό, άγονο νερό σε μια λεωφόρο που φέρνει πλούτο, δόξα και δημοκρατία στην Αθήνα. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος μας έμαθαν ότι οι θεοί του Ολύμπου έβαλαν τάξη στο σύμπαν. Κι εμείς, ακολουθώντας τους, βάλαμε τάξη στη φύση". Τα χρόνια πέρασαν σαν το γρήγορο νερό του ποταμού. Ο Φίλιππος μεγάλωσε, έγινε κι αυτός κωπηλάτης, περήφανος πολίτης της μεγάλης ναυτικής αυτοκρατορίας. Όμως, η μοίρα των πόλεων, όπως και των ανθρώπων, είναι ευμετάβλητη. Ο Μεγάλος Πόλεμος με τη Σπάρτη ξέσπασε και μαζί του ήρθε το σκοτάδι. Το καλοκαίρι του 430 π.Χ., ο Φίλιππος βρέθηκε κλεισμένος μέσα στα Μακρά Τείχη της Αθήνας. Ένας τρομερός λοιμός, μια άγνωστη φονική ασθένεια, χτύπησε την πόλη. Το νερό, που κάποτε καθάριζε τα σώματα και τις ψυχές στις τελετουργίες, τώρα γινόταν μάρτυρας της απόλυτης εξαθλίωσης. Οι άνθρωποι, τρελαμένοι από τη δίψα και τον πυρετό, έπεφταν μέσα στα δημόσια συντριβάνια και στις δεξαμενές, πεθαίνοντας μέσα στο ίδιο το νερό που προσπαθούσαν να πιουν. Ο ιστορικός Θουκυδίδης, περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, κατέγραφε με κρύο, χειρουργικό, θα έλεγα, ρόλο την καταστροφή. Είδε τον πολιτισμό, τους νόμους, τη σοφία της Αθηνάς και την ελπίδα του Ποσειδώνα να λιώνουν. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να σέβονται τους θεούς και τους νόμους, καθώς έβλεπαν τους ευσεβείς και τους ασεβείς να πεθαίνουν το ίδιο γρήγορα. Η ευγένεια της δημοκρατίας σαρώθηκε από το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης. Το λεπτό στρώμα πάγου του πολιτισμού είχε σπάσει... Ο Φίλιππος, αδύναμος, καθισμένος στις πέτρες της Ακρόπολης, κοιτούσε τη θάλασσα. Το φυλακτό από ξύλο ελιάς είχε χαθεί προ πολλού. Κατάλαβε τότε την αλήθεια που ο πατέρας του είχε παραλείψει να του πει. Η νέα τάξη του Δωδεκαθέου, οι τριήρεις, τα αρδευτικά κανάλια και τα μεγαλεπήβολα δημόσια έργα ήταν απλώς μια ανθρώπινη ψευδαίσθηση κυριαρχίας. Κάτω από το χρυσό προσωπείο των Ολύμπιων θεών, κάτω από την επιστήμη και τη λογική, κρυβόταν πάντα η Μοίρα και η Ανάγκη, αυτές οι αρχέγονες, τυφλές δυνάμεις που κυβερνούν το σύμπαν. Η Ανάγκη της φύσης (ο λοιμός, ο πόλεμος, η φθορά) δεν υπακούει σε νόμους πόλεων ούτε σε προσευχές. Είναι το ίδιο το νερό στην πιο αρχέγονη μορφή του... μπορεί να ποτίσει μια ελιά, μπορεί να ταξιδέψει μια τριήρη, αλλά μπορεί και να πνίξει μια ολόκληρη αυτοκρατορία αν η Μοίρα το ορίσει. Οι θεοί και οι άνθρωποι χτίζουν πάνω στην άμμο. Η Ανάγκη είναι το κύμα που, αργά ή γρήγορα, θα έρθει να σβήσει τα πάντα, θυμίζοντάς μας ότι είμαστε απλώς φιλοξενούμενοι σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει... ----------------------- Ένα περιστατικό στη γειτονιά έγινε αφορμή γι΄αυτή τη μικρή αναδρομή... Μια διαφορετική καλημέρα! #Αθήνα #Ιστορία #Δημοκρατία

"Περί Ιστορικών Μύθων, 2.235 ετών και Κατασκευασμένων Ριζών το ανάγνωσμα..." Είπα χθες θα το κάνω και το κάνω για να δούμε τι πραγματικά γιορτάζουν και ποιος τελικά ζει μέσα σε έναν κατασκευασμένο εθνικό μύθο! Για να βγει αυτός ο ακριβής αριθμός των 2.235 ετών, έπρεπε να πάρουν την "ιστορία" τους και να τη μεταφέρουν κάτι αιώνες πίσω για να δέσει ο αχταρμάς. Έτσι φτάνουμε στο 209 π.Χ, χρονολογία που ο τουρκικός στρατός θεωρεί ως έτος ίδρυσής του. Ταυτίζεται δε με την άνοδο του Μέτε Χαν στο θρόνο της Αυτοκρατορίας των Χούνων στην Κεντρική Ασία... Ωραία...Αλλά ποιοι ήταν οι Χούνοι και τι σχέση είχαν με τους Τούρκους; Και εδώ αρχίζουν τα ωραία! Οι μόνες σύγχρονες πηγές που έζησαν και κατέγραψαν τους Χούνους της Ασίας το 209 π.Χ. είναι οι Κινέζοι της Δυναστείας Χαν. Στα κινεζικά χρονικά (όπως το Shiji του Σίμα Τσιάν), οι λαοί αυτοί καταγράφονται απλώς ως "Hu" (βάρβαροι του Βορρά). Οι Κινέζοι δεν αναφέρουν πουθενά τη λέξη "Τούρκος" (η οποία, μάλιστα, στα κινεζικά αποδόθηκε αιώνες μετά ως Tujue)... Η σύγχρονη αρχαιογενετική, μετά από εξέταση DNA από τάφους των Χούνων στην Μογγολία, μας δίνει τo εξής ενδιαφέρον : Οι Χούνοι δεν ήταν φυλή, ήταν ένα "πολιτικό σχήμα"... Μέσα στους τάφους βρέθηκε ένας κυριολεκτικός αχταρμάς : - Μογγολικά φύλα (δηλαδή άνθρωποι της ανατολικής στέπας/πολιτισμός Slab Grave). - Σιβηρικά/Ουραλικά φύλα (γλωσσικά ανήκαν στην οικογένεια Γενισέι, που σήμερα έχει σχεδόν εξαφανιστεί). - Ιρανικά/Ινδοευρωπαϊκά όπως τα λένε (απόγονοι των αρχαίων Σκυθών της Κεντρικής Ασίας, με καυκάσια χαρακτηριστικά). Όλοι αυτοί ενώθηκαν κάτω από έναν χαρισματικό ηγέτη (τον Μέτε Χαν) για να ληστεύουν την Κίνα. Δεν είχαν κοινή καταγωγή, ούτε κοινή γλώσσα! Έρχονται τώρα οι γλωσσολόγοι και δίνουν τον όρο "Πρωτο-Τουρκικά φύλα", ο οποίος όμως είναι καθαρά γλωσσολογικός και όχι φυλετικός. Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι κάποιες σκόρπιες λέξεις των Χούνων που διέσωσαν οι Κινέζοι (για παράδειγμα τίτλοι εξουσίας, λέξεις για ζώα) μοιάζουν με τη ρίζα της γλώσσας που μίλησαν 800 χρόνια αργότερα οι Γκιοκτούρκοι! "Πρωτο-τούρκος" σημαίνει απλώς "αυτός που μιλάει μια πρώιμη διάλεκτο, από την οποία αιώνες μετά θα προκύψει η τουρκική γλώσσα". Στο δια ταύτα...οι Χούνοι το 209 π.Χ. ήταν στην πλειοψηφία τους Μογγόλοι, Σιβηριανοί και Ιρανοί. Η λέξη "Τούρκος" δεν υπήρχε ούτε ως ιδέα (για την ιστορία...η λέξη "Τούρκος" εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία και στις γραπτές πηγές (κινεζικές και ελληνικές) τον 6ο αιώνα μ.Χ. (γύρω στο 552 μ.Χ.), με την ίδρυση του Χαγανάτου των Γκιοκτούρκων, δηλαδή 760 χρόνια μετά τον Μέτε Χαν😉). Η Τουρκία οικειοποιείται τους Χούνους επειδή το κράτος τους ιδρύθηκε γεωγραφικά στα ίδια εδάφη (Μογγολία) που αιώνες μετά εμφανίστηκαν οι πραγματικοί Τούρκοι... Μεταξύ των Χούνων, των Γκιοκτούρκων, των Σελτζούκων, των Οθωμανών και της Τουρκικής Δημοκρατίας μεσολάβησαν αιώνες κατά τους οποίους οι δομές, οι θρησκείες (από τον Σαμανισμό στο Ισλάμ), οι γλώσσες και οι γεωγραφικές περιοχές άλλαξαν ριζικά. Δεν υπήρχε ένας ενιαίος στρατός που λειτουργούσε αδιάκοπα για 2.200 χρόνια, αλλά διαφορετικά κράτη που κατέρρεαν και έδιναν τη θέση τους σε άλλα. Η σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία ιδρύθηκε σε ρήξη με το οθωμανικό παρελθόν, όχι ως συνέχειά του (τα έχουμε εξηγήσει αυτά). Ο ίδιος ο Κεμάλ Ατατούρκ κατάργησε το Σουλτανάτο και το Χαλιφάτο. Ο στρατός της Τουρκικής Δημοκρατίας οργανώθηκε σε εντελώς δυτικά, κοσμικά πρότυπα, απορρίπτοντας τη δομή του οθωμανικού στρατού. Νομικά, το επαναλαμβάνω, η Τουρκία του 1923 γεννήθηκε μέσα από τη διάλυση της Αυτοκρατορίας και τη Συνθήκη της Λωζάνης, αποτελώντας ένα νέο κράτος και όχι τη συνέχεια μιας αρχαίας αυτοκρατορίας. Η ημερομηνία "209 π.Χ." δεν είναι μια παλαιά παράδοση, αλλά μια πρόσφατη πολιτική απόφαση. Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, ο τουρκικός στρατός γιόρταζε ως έτος ίδρυσης το 1363 (ίδρυση του σώματος των Γενιτσάρων από τον Μουράτ Α΄). Για να φτάσουμε στο 209 π.Χ. το 1960 με μια αλλαγή που έγινε από τον στρατηγό Νιχάτ Ανσούλ, Το γεγονός ότι η ημερομηνία άλλαξε με ένα απλό διάταγμα αποδεικνύει ότι πρόκειται για τεχνητή κατασκευή (επαναλαμβάνοντας το χθεσινό μου σχόλιο)! Πάει στον κουβά λοιπόν το 209 π.Χ. Και μαζί με αυτό και το παραμύθι των "16 Αυτοκρατοριών". Η θεωρία ότι η σύγχρονη Τουρκία είναι η συνέχεια 16 μεγάλων αυτοκρατοριών επισημοποιήθηκε μόλις το... 1969 από έναν χαρτογράφο (Akib Ozbek) και υιοθετήθηκε από τη χούντα του Εβρέν το 1980 για προπαγανδιστικούς λόγους. Οι ιστορικοί γελάμε με αυτή τη λίστα (τι άλλο να κάνουμε θα μου πείτε) γιατί "βαφτίζει» τουρκικά, κράτη που δεν ήταν: Λευκοί Χούνοι (Εφθαλίτες): Αποδεδειγμένα Ιρανοί (Ινδοευρωπαίοι - δεν την θέλω τη λέξη αλλά ακόμη αυτή παίζει). Χρυσή Ορδή, Τιμουρίδες, Μογγόλοι της Ινδίας: Κράτη Μογγόλων. Οι 16 σημαίες που κρατάει σήμερα η προεδρική φρουρά του Ερντογάν είναι εντελώς φανταστικές κατασκευές του 1969, αφού οι αρχαίοι νομάδες δεν είχαν ποτέ εθνικές σημαίες! ---------------------- Οι Έλληνες δεν χρειάζεται να ψάξουν τις ρίζες τους στους Χούνους της Μογγολίας, ούτε να εφεύρουν σημαίες του 1969 για να αποδείξουν ότι υπάρχουν. Όταν λοιπόν η κρατική προπαγάνδα της Άγκυρας οικειοποιείται κάθε νομαδική φυλή που πέρασε από την Ασία για να νιώσει "αυτοκρατορία", το κάνει για έναν λόγο: Γιατί το κράτος τους, στην τρέχουσα μορφή του, είναι το πιο πρόσφατο στην περιοχή! ΥΓ: Αν όλος ο πλανήτης (επιστήμονες, γενετιστές, ιστορικοί) είναι "εχθροί των Τούρκων" επειδή δεν συμφωνούν με τα παραμύθια τους, τότε ίσως το πρόβλημα δεν το έχει ο πλανήτης αλλά...οι ίδιοι! Να έχουμε όλοι μια υπέροχη μέρα με ηρεμία! #Ιστορία #Τουρκία #Χούνοι

Αν ήθελα να δώσω έναν τίτλο στην #Οδύσσεια του Νόλαν θα ήταν "Η Άλωση της Ιθάκης"... Φανταστείτε έναν αρχαίο, εύφορο και ιερό κήπο. Για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι τον φρόντιζαν, έπιναν από το καθαρό νερό των πηγών του και έτρεφαν το πνεύμα τους με τους καρπούς του. Αυτός ο κήπος είναι η Οδύσσεια του Ομήρου. Ένας τόπος γεμάτος μέτρο, βαθιά φιλοσοφία, νόστο και την αυθεντική ψυχή του ελληνικού πολιτισμού. Ξαφνικά, στα σύνορα του κήπου εμφανίζεται ένας ξένος, πανίσχυρος κατακτητής. Έρχεται από μια μακρινή, λαμπερή αλλά πνευματικά στείρα αυτοκρατορία: το Χόλιγουντ. Αρχηγός του είναι ένας ικανός αλλά αλαζόνας στρατηγός, ο Κρίστοφερ Νόλαν. Ο ξένος αυτός πολιτισμός δεν ενδιαφέρεται να καταλάβει τη σοφία του κήπου. Θέλει απλώς να τον καταστήσει αποικία του και να τον φέρει στα δικά του, σύγχρονα μέτρα.Ο στρατηγός μπαίνει μέσα και αρχίζει το "έργο" του, παραμορφώνοντας τις πιο εμβληματικές μορφές του τόπου για να εξυπηρετήσει τη δική του ατζέντα. Παίρνει τη θεά Αθηνά, το σύμβολο της θεϊκής σοφίας, της στρατηγικής και του μέτρου, και τη μετατρέπει σε αερικό πίσω από μια ποπ φιγούρα της δυτικής κουλτούρας. Παίρνει την Ωραία Ελένη, την απόλυτη, μυθική προσωποποίηση της ομορφιάς που κίνησε χίλια καράβια, και την αποκόπτει εντελώς από τις ιστορικές και πολιτισμικές της ρίζες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εισάγει στον μύθο τον ρόλο του Σίμωνα, αυτού του μικροσκοπικού νανοπλάσματος που μοιάζει εντελώς ξένο με το ομηρικό σύμπαν, τοποθετημένο εκεί μόνο για να προκαλέσει εντύπωση και να γεμίσει τα πλάνα... Αυτός ο ξένος πολιτισμός αφαιρεί την ψυχή και την ταυτότητα του μύθου, κρατώντας μόνο τα ονόματα ως ένα γυαλιστερό περιτύλιγμα για να εντυπωσιάσει τις μάζες. Η ταινία του Νόλαν παρουσιάζεται σήμερα στο κοινό σαν ένα μεγαλοπρεπές "δώρο", μια εντυπωσιακή, τεχνολογικά άρτια υπερπαραγωγή σε οθόνες IMAX που υπόσχεται να τιμήσει το αρχαίο έπος. Όμως, όπως ακριβώς οι Τρώες άνοιξαν τις πύλες τους για να δεχτούν το ξύλινο άλογο, έτσι και οι θεατές υποδέχονται την ταινία με ενθουσιασμό. Στην πραγματικότητα, η "Οδύσσεια" του Νόλαν είναι ένας σύγχρονος Δούρειος Ίππος: μια κατασκευή που κρύβει μέσα της την ολική παραμόρφωση και την άλωση του ελληνικού πολιτισμού. Όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν, το μόνο που απομένει είναι η λεηλασία της αυθεντικής ομηρικής ταυτότητας, αντικατεστημένης από τη δυτική, εμπορική κουλτούρα... -------------------------- If I had to give a title to Christopher Nolan’s #Odyssey, it would be "The Sacking of Ithaca"... Imagine an ancient, fertile, and sacred garden. For thousands of years, people tended to it, drank from its pure springs, and nourished their minds with its fruits. This garden is Homer’s Odyssey, a place defined by balance, deep philosophy, the bittersweet ache of nostos (the longing for home), and the authentic soul of Greek culture. Suddenly, a powerful foreign conqueror appears at the gates of this garden. He arrives from a distant, glittering, yet spiritually hollow empire: Hollywood. At the helm is a highly skilled yet arrogant general, Christopher Nolan. This foreign civilization has no interest in understanding the wisdom of the garden. They simply want to colonize it and reshape it according to their own modern standards. The general marches in and begins his "work," distorting the land's most iconic figures to serve his own agenda. He takes Athena, the very symbol of divine wisdom, strategy, and restraint, and turns her into an ethereal being behind a pop-culture figure of Western media. He takes Helen of Troy, the ultimate, mythical personification of a beauty that launched a thousand ships, and completely detaches her from her historical and cultural roots. And as if that were not enough, he forces the character of Simon into the myth, that tiny nano-creature who feels completely alien to the Homeric universe, placed there merely to shock the audience and fill the frame. This foreign civilization strips away the soul and identity of the myth, keeping nothing but the names as a glossy wrapping paper to impress the masses. Today, Nolan’s film presents itself to the audience as a grand "gift", a visually spectacular, technologically flawless blockbuster in IMAX theaters that promises to honor the ancient epic. Yet, just as the Trojans threw open their gates to welcome the wooden horse, audiences today welcome this film with excitement. In reality, Nolan’s Odyssey is a modern-day Trojan Horse: a construct that hides within it the total distortion and conquest of Greek culture. Once the spotlight fades, all that remains is the pillage of the authentic Homeric identity, replaced by a commercialized Western culture! #Οδύσσεια #Νόλαν #ΕλληνικόςΠολιτισμός